ſuū Et qͥd a deo ſuriū acceptio niſiad ſe ſpūalis attractio ſicut vis magnetis trahit ad ſe ferrū. et vniuerſalit̓ oīs finis finibile ſuū; Om̄e appetibile appetitū ꝓpriū: Hinc ph̓iceenūciauit nō poetice qͥ dic̄ Trahitſua quēqꝫ voluptas. Hoc in te factū ē o glorioſe teſtis ſtēphane qn̄ꝯplēdo om̄e deſideriū tuū hoc vnūpetiſti. Dn̄e Ih̓u ſuſcipe ſpm̄ meūHoc tuū inſtar oloris cāticū. parata morte ſuauiſſimo gutture ꝓtuliſti. Magnificat aīa mea dn̄ꝫ. Quiafecit mihi magna qͥ potēs eſt. qn̄ qͥcreauit me reqͥeuit et ſe vniuit ī tābernaculo meo. qn̄ noua facta ſūtoīa in celo et in terra. Qūo noua;Eo nimiꝝ qꝛ eternitati ſūt ꝯiunctaUidit hoc pͣs. ſepiꝰ incitās ad canticoꝝ nouitatē. Cātate dn̄o canticū nouū qꝛ mirabilia fecit. Nunqͥdnon oīm nouitatū ſuꝑeminēs nouitas q̄ mutauit ſigna. innouauit mirabilia qn̄ v̓bū immenſū abbreuiatū eſt. qn̄ diuina maieſtas ita eſt inclinata vt acciꝑet ſerui formā. quatinꝰ exaltaret̉ forma ſerui ad diuinā? Subdit mirabilē nouitatis rōnē dicēs Saluauit ſibi dexte̓a eiꝰ. ⁊hoc hūiles ad eternitatē exaltādoDextera quippe ꝑtinet ad eternitati. Hinc eſt illud ſpōſe. Dexte̓a illiꝰamplexabit̉ me. Et pſaltes. Uenuiſti manū dexterā meā et cū gloriaſuſcepiſti me. qꝛ dextera tua exaltauit me. Saluationē hāc ſeu ſaluteꝫoꝑatꝰ eſt in me qͥ fecit mihi magnaq̄ ſū terra illa de qua veritas ortaeſt. Etem̄ dn̄s dedit benignitatē etterra nr̄a dedit fructū ſuū bn̄dictū

CxEx.xdū germinauit ſaluatorē. Itaqꝫ nōiā mādauit tm̄ mō ſalutes Iaco b. ſꝫoꝑat̉ ſalutē ī medio terre Dicit vnicuiqꝫ. Salꝰ tua ego ſū qm̄ nō eſt inalio ſalꝰ. Neqꝫ em̄ datū ē ſub celoaliud nomē in qͦ oporteat nos ſaluos fieri. Tu ꝓptēa o gabriel dummiſſus es a deo legatꝰ ad ea q̄ ſalutis huiꝰ ⁊ pacis erāt a ſalutatōecepiſti Aue gr̄a plena dn̄s tecū bn̄dicta tu in mu. Addidit Eliſabethꝯgnata mea. Et bn̄dictꝰ fructꝰ ventris tui. Suppletū ē ꝑ te gabriel nomē ꝓpriū. dū cogitāti mihi qͣlis eſſet iſta ſalutatio. Subintuliſti. Netimeas maria. inueniſti em̄ gratiāapud deū. Termiat aliqͦꝝ deuotōIh̓s amē. Salꝰ ſua abſqꝫ mene ſeudefectu ꝟe fiat. hoc ē qͣre. qͣlit̓ ⁊ vn̄beatā me dicēt oēs gene̓atōes. qꝛbtitudinē ſalutarē fec̄ ꝑ me. faciēsmihi magna qͥ potēs ē ⁊ ſanctū nomē eiꝰ. qd̓ dū bn̄ viuimꝰ ſāctificat̉ īnob̓ Sactificauit ⁊ ī me tabernaculū ſuū altiſſimꝰ. qꝛ ſanctū nomē eiꝰhoc qͦꝫ qd̓ natū ē ī me ſcm̄. voͣbit̉filiꝰ d̓i ih̓s magnꝰ ꝑ āgelū et ſāctiſcōꝝ ꝑ Dan̄. Fidel̓ dn̄s ī oībꝰ vijsſuis. qꝛ oīa oꝑa eiꝰ ī fide. et ſanctꝰ īoībꝰ oꝑibꝰ ſuis. Sanctꝰ ſc̄s ſc̄s. do.deꝰ ſab. Ple .ſ. ce. ⁊. tē. gl̓. t. Taliterꝯẜuo mēorit̓ oīa q̄ ſalutife̓a ſūt ꝯferēs ī corde meo Meditās ſū aſſidue⁊ admirādo deficiēs. qͣnta ſit et qͣthec ſalutatio. Ecce eī ex hͦ bea. medi. om̄es gene. ¶ Cōcinet olim mihi oīs ecc̄ia ſāctoꝝ ſalutifeꝝ ꝓmēsilld̓ atqꝫ gͣtiſſimū. Salue regia mīeEt iteꝝ. Salue mr̄ pietatꝭ. et totiꝰ