¶ De euchariſtia.Partitio. jͣ. clxxi.

iatris procedens ex ore eius in quoviuit interior hō noſter ¶ Diſcip.Uide ne diſſona ſibi ſit hec expoſitio. Etenim ſi edentes et bibentesſapientiam adhuc eſurient et ſitiētquomō dicunt̉ hic repleri bonis;Sitis quoqꝫ ⁊ fames dicunt vacuitatis indigentiam. nō plenitudinēſacietatis. Nōne ſapientie fons etfluuius eſt iſtā ſalutaris aqua quāqui biberint nō ſitient in eternum̉Nō aūt coherere vident̉. ſitiet adhuc et nō fitiet in eternum. ¶ Mgr̄Erras. neſciēs diuerſimode dici ſacietatē ſitim et eſurieꝫ ſapientie ceuet iuſtitie. ¶ Diſcipulꝰ. Nō poterithoc aptius fieri qͣꝫ ꝑ deſcriptioneꝫreſolutionē qꝫ terminoꝝ iuxta morem tuum. Dic igit̉ quid ſit eſuriesquid ſacietas ſapientie Et quid oppoſita ſacietas diuitū. quid ſit inanitas eorundē ꝯſequenter apparebit ¶ Mgr̄. Eſuries in genere deſcribit̉ ꝙ eſt amor vel appetitus reivt ꝯueniētis ⁊ abſentis. Etſi amorſequitur apprehenſionē intellectualem ſeu rationalem de qua ad propoſitum tunc addendū eſt in deſcriptione tanqͣꝫ pro differētia ꝙ Eſuries eſt amor ꝯſequens app̄henſionem rationalem rei ſibi conuenientis et abſentis vel vt conuenientiset abſentis Sacietas ſibi correſpōdens eſt amor conſequēs apprehe̓ſionem rationalem rei vt conueniētis coniuncͣte ſeu preſentis ¶ Diſcꝭ.Differunt ergo ſacietas et eiuriesſicut amor et deſiderium quoꝝ ſūt

oppoſite rationes quia amor p̄ſentis eſt. deſideriū vero reſpicit ad futurū ¶ Magr̄. Inuenimus eſuriemet ſitim dici non tm̄ modo de abſenti vel futuro. ſed etiam de preſentiiam habito quod auide ſumitur ſine penuria propterea non tollit ſacietatem. Rurſus auiditas ipſa tollit faſtidiuꝫ quaſi nouū ſemper accipiens quod habet et amet id eſtcupiat. Inde dicit̉ auiditas quacupit ſimul habere ⁊ tenere. Sic habes in proſa Fruuntur nec faſtidiunt. quo frui magis ſitiunt. Exemplum eſt in voraciter edentibus etbibentibꝰ qͥa ſatiſfaciūt deſiderioneqꝫ protinꝰ illud faſtidiunt quouſqꝫ fiat alteratio virtutis appetētisin aliam qualitatem ¶ DiſcipulusExemplis conſentio. Sꝫ vnde venit nauſea vel faſtidiū ſpirituali fruitioni cū anima ſit immortalis necalterabilis in eſſentia ſua: ¶ Mgr̄Prouenit hoc ex coniunctione cuꝫcorpore. Poteſt etiam in ſeparatisſpiritibus cum nō fuerint ꝯfirmativariatio ꝯgnitionū ſimul et affectionū ſuboriri. Secus in cōfirmatisquos fruitio diuinitatis iugiter eodeꝫ tenore quaſi ſemper renouatodelectabit et implebit. Quam rempoſtulat eccl̓ia pꝰ ꝯmunionē orās.Fac nos queſumꝰ dn̄e diuinitatistue ſempiterna fruitōe repleri quāprecioſi corporis et ſanguinis tuitemporalis ꝑceptio prefigurat.Diſcipulꝰ. Audio nūc qͣꝫ ꝯſone d̓txp̄s ad hoc canticum. Beati qͥ eſu