IX.
Arma aūt ipſoꝝ ⁊ ſpolia cōgregantes ſabbatū agebat. bn̄dicētes dominū qͥ liberauit eos ī iſto die. miſericordię initium ſtillans in eos.Poſt ſabbatū ꝟo debilibus ⁊ orphanis ⁊ viduis diuiſerūt ſpolia:⁊ reſidua ipſi cum ſuis habuere.His ita geſtis ⁊ cōiter ab omnibꝰfacta obſecratione. miſericordiaꝫdn̄i poſtulabat. vt in fine ſeruis ſuis recōciliaret̉. Et ex his qͥ cū timothęo ⁊ bachide erat cōtra ſe cōtendētes ſuꝑ viginti milia int̓fecerūt⁊ munitōes excelſas obtinuerūt.⁊ plures p̨̄das diuiſerūt. ęqua portione debilibus pupillis ⁊ viduisſed ⁊ ſenioribus faciētes. Et cū arma eoꝝ collegiſſent: diligenter oīacōpoſuerūt in locis oꝑtunis. Reſidua vero ſpolia hieroſolima detulerūt. ⁊ philarcen qui cū timothęoerat interfecerūt virū ſceleſtū qͥ inml̓tis iudeos afflixerat. Et cū epinichia ageret in hieroſolimis. eosqui ſacras ianuas incederat .i. chaliſtenen̄. cū in quoddā domiciliuꝫrefugiſſent īcederūt digna eis mercede ꝓ impietatibus ſuis reddita.Facinoroſiſſimus aut nichanor qͥmille negociātes ad iudeoꝝ venditione adduxerat. humiliatus auxilio dn̄i ab his quos nullos extimauerat depoſita veſte glorię permedit̓ranea fugiēſ. ſolus venit antiochiā. ſūmam infęlicitatē de interitu ſui exercitus cōſecutus. Et qͥꝓmiſerat romanis ſe tributū reſtituere. de captiuitate hieroſolimoꝝp̨̄dicabat nūc protectore dn̄m hr̄eiudeos. ⁊ ob ipſuꝫ inuulnerabileseſſe eo ꝙ ſequerent̉ leges ab eo cō
¶ Ca. IX.Idem tēporeantiochus inhoneſte reuertebat̉ de ꝑſide. Intrauerat em̄in eā q̨̄ d̓r ꝑſipolis ciuitate. ⁊ tentauit ſpoliare tēplū. ⁊ ciuitate opprimere. ſed ml̓titudine ad arma currente in fuga verſi ſūt. ⁊ ita contigit vt antiochus poſt fugam turpꝰter rediret. ⁊ cū circa bathanam veniſſet. recognouit quę erga nichanorē ⁊ timothęū geſta ſūt. Elatusaūt in ira. arbitrabat̉ ſe iniuriā illorū qͥ ſe fugauerant poſſe in iudęosretorq̨̄re. Ideoqꝫ iuſſit agitari currū ſuū ſine intermiſſione agēs iter.cęleſti eū iudicio ꝑurgēte. eo ꝙ itaſuꝑbe locutus eſt venturū ſe hieroſolima. ⁊ cōgeriem ſepulchri iudeoꝝ eā facturū. Sed qͥ vniuerſacōſpicit dn̄s deus iſrael ꝑcuſſit eūinſanabili ⁊ īuiſibili plaga. Ut em̄finiuit hūc ipſū ſermone app̄hendit eū dolor dirus viſceꝝ ⁊ amaraint̓noꝝ tormenta. Et quidem ſatisiuſte. qͥppe qui ml̓tis ⁊ nouis cruciatibꝰ alioꝝ torſerat viſcera. licetille nullo modo a ſua malicia ceſſaret. Suꝑ hoc aūt repletus ſuꝑbiaigne ſpiras aīo in iudęos. ⁊ p̨̄cipiens accelerare negociū. ꝯtigit illūimpetu euntem de curru cadere. ⁊graui colliſiōe corꝑis mēbra vexari. Iſqꝫ qui ſibi videbat̉ etiā fluctibus inaris imꝑare ſupra humanumodū ſuꝑbia repletus. ⁊ montiūaltitudines in ſtatera appendere.nūc humiliatus vſqꝫ ad terram ingeſtatorio portabat̉. manifeſtā deivirtutem in ſem etipſo cōteſtas ita
¶ Et cū epinichiaPro epinichijs legi inalia editōe dies victorię. Suꝑatis ergo hoſtibus iudas feſtū celebrat. qꝛ cū ſcūs qͥlibetper gratiam chriſti dehoſte antiqͦ triūphat.gaudio ſpiritali repletus ſaudes cōdignascanere: ac grates multiplices auctori ſuo debet referre. nec decet fieri ingratū qui ſe meminit diuina ope eſſeadiutum.
¶ Ca. IX.¶ Eodem tēpore.Quę in ſuꝑiori librode fine antiochi breuiter adnotata ſūt. in hͦplenius explicāt̉. Miſtice aūt oſtendit ꝙ ꝑſecutores chriſtianorūꝓ malefactis ſuis atqꝫiniuſticię oꝑbus quęgeſſerant in futuro iuſtam a domino penarū recepturos retributionem. ⁊ qui hic ꝯturbare fideliū corda nōmetuebāt. in extremavltione internis doloribꝰ ſera cruciari penitentia. De qͦ in ſapientie libro ſcriptū ē. Tūcſtabūt iuſti in magnacōſtantia adu̓ſus eosqui ſe anguſtiauerunt⁊ qui abſtulerūt labores illoꝝ. videntes turbabunt̉ timore horribili. ⁊ mirabūt̉ in ſubitatione inſpira tę ſalutis gemētes prę anguſtia ſpūs dicētes int̓ ſepenitentiā agentes. hiſūt qͦs aliqn̄ habuimꝰin deriſū ⁊ in ſimil itudinē improp erij Nosinſenſati vitā illorumeſtimabamus inſaniā⁊ finē illoꝝ ſine honore. Quomō cōputatiſunt inter filios dei. etinter ſanctos ſors illorū eſt. Ergo errauimꝰa viā veritatis ⁊ iuſticię lumē nō illuxit nobis. ⁊ ſol intelligentięnō eſt ortus nobis. laſſati ſumus in via iniqͥtatis ⁊ ꝑditōnis. ⁊ ambulauimus vias difficiles. viā dn̄i ignorauimus. Quid nob̓ ſuperbia ꝓfuit. aut qͥddiuitiarū iactantia cōtulit nobis. tranſierūtoīa illa velut vmbra.