Druckschrift 
3 (1486) Proprium de sanctis
Entstehung
Seite
333v
Einzelbild herunterladen
 

plagis laniatū ſeuiſſimis: nūc incolumitate gaudēteꝫ. Quis ſinegr̄aruꝫ actione recolere? quis deniqꝫ ſine deuotione tā piū v̓tuoſūp̄clarūqꝫ miraculum fidei valeat mente penſare? Lectio. viij.A pud potētiā ciuitatem apulie raph ⁊ humilis crucifixi totus fuclericus ꝗdā noīe rogerius: cū deſacris btī pr̄is ſtigmatibus cogitaret inania: ſubito fuit in manuſiniſtra ſub cyrotheca ꝑcuſſuſ: acſi proſiliſſet ſpiculuꝫ de baliſta: ipſa tn̄ cyrotheca oīno manente ītacta. Cū v̓o ꝑ triduū vehemētiſ fuiſſet doloris cruciatꝰ aculeo: ⁊ iaꝫmēte cōpūctus btm̄ inuocaret: ⁊adiuraret frāciſcum ꝑ gl̓ioſa illaſibiſtigmata ſubuenire: ſalutemadeo ꝑfectā obtinuit vt oīs dolorabſcederet: nullūqꝫ remaneret oīno veſtigiū ꝑcuſſure. Ex quo luculenter apparet ꝙ ſacra illa ſignacula illiꝰ fuerūt īpreſſa potentia: ⁊ p̄dita ſūt v̓tute: cuiꝰ ē vulnera īfligere: medelas afferre: ꝯbſtinatos ꝑcutere: cōtritoſqꝫ ſanare.I igne ꝗdē vir iſtebtūs Lec. ix.ſingulari hoc pͥuilegio īſignitꝰ aparuit: cū oē ipſiꝰ ſtudium tā publicū qͣꝫ pͥuatū circa crucē dn̄i vſaret̉. Naꝫ ⁊ mira māſuetudinislenitas: auſteritaſqꝫ viuendi: humilitas illa ꝓfūda: obediētia ꝓmpta: pauꝑtas eximia: caſtitas illibata: amara cōpūctio: lachrymarū ꝓfluuiū: pietas viſceroſa: emulationis ardor: martyrij deſiderium: charitatis exceſſus: multiplex deniqꝫ xp̄iformiū p̄rogatiuav̓tutū: ꝗd aliud in eo p̄tendūt qͣꝫaſſimilationes ad xp̄m ⁊ p̄parayritoꝝ cumūia xere patiētiones qͣſdā ad ſtigmata ſacra ipppit īfirmitaſius: Propter qd̓ a ſua cōuerſiouia grauitene toto ipſius vite decurſu: preclaiū moleris crucis xp̄i adornato myſteriiijs cōſis: tādē ad conſpectū ſublimis ſeſſola cutis oduris corpit in viſe forme effigiē vi qͣdā deiſus: penalesformi ⁊ ignea trāſformatus: quēadmodū atteſtati ſūt ꝗ viderunt:mas: ſꝫ ſororuiaſqꝫ in ipſapalpauerūt: oſculati ſūt: ⁊ tactisyio laudes reſacroſāctis ſic fuiſſe ⁊ ſe vidiſſe iuIſtrct aſſiſtētrantes: abudantiori certitudinefirmauerūt. Septima die de trancationmulum a Priſto ſitu mortis. Lcō. jͣ.uōe impertuAigit̉ iā cruci vir dei cōfixusrum iob videtā carne qͣꝫ ſpū: nō ſolū ſeraphiciue ho trāſit.amoris incēdio ſurſū agebat̉ ī demuitqꝫ obitꝰ īum: verūetiā pre feruido aīarumqupſuis corporizelo trāſfixus cū crucifixo dn̄o ſalutē ſitiebat oīum ſaluādoꝝ. Etjmnēduinūſtratū ſibiqꝛ ꝓpter excreſcētes in pedibꝰ clauipitaqꝫ ab iruos ambulare non poterat: faciepnatū: anno ybat corpus emortuū ꝑ ciuitates⁊ caſtella circūuehi: vt tanqͣꝫ almone vigeſimter angelus ab ortu ſolis aſcenpuitiuncula ſedēs ſeruoꝝ dei corda ignis diuimliꝑ hginēymt ꝑſectiōisni flāma ſuccēderet: pedes quoqꝫIuluto debitin viā pacis dirigeret: frōteſqꝫ ipſoꝝ dei viui ſignaculo cōſignaret.irctributiid locFlagrabat quoqꝫ deſiderio magno ad humilitatis redire pͥmormōſtrarenido in idia: vt leproſis ſicut a pͥncipio miniſtraret: corpuſqꝫ iā p̄ labore collapſū reuocaret ad pͥſtinā ẜuitutēmū ſe totū nuProponebat xp̄o duce ſe fa E. ij.uſpra illa excturum ingentia: ⁊ fatiſcentibusput hoſtis īltij nūdo. Demēbris ſpiritu fortis ⁊ feruidus:nouo ſperabat certamine de hoſteuuluere nudattriūphum. Sane vt paruulo xp̄iiladextri lat