Druckschrift 
3 (1486) Proprium de sanctis
Entstehung
Seite
305r
Einzelbild herunterladen
 

ſtabiles ⁊ amputari iuſſit caputioānis baptiſte. In ſācte ſabinemartyris. Or̄o. Deꝰ ꝗ int̓ ceterapote̓. ⁊cͣ. vt in cōi virginū. L. jͣ.Ome in aduentino oppidoN vindinēſi ad arcum fauſtinibeatiſſime ⁊ illuſtriſſime ſabinemartyris: q̄ fuit vxor quōdaꝫ pͥclariſſimi valētini ⁊ filia herodismetallarij q̄ ꝓ fide xp̄i paſſa ē hadriano imꝑante: ſub p̄fecto elpidio. Hāc btā v̓go ſerapia cuꝫ indomo eius cōuerſaret̉: perſuaſit infide dn̄i noſtri ieſu xp̄i. Que poſt.modū eādem virginē vſqꝫ ad locum paſſionis ſecuta eſt. Lcō. ij.Cūqꝫ ei preſes berillus dixiſſet:Quid tibi ip̄a derogas aut qͣre temetipſā vilē reddis: aut qͣre nonꝯſideras q̄ es: aut cuiꝰ filia fuiſti:Cōiūxiſti enī te xp̄ianis: ⁊ oblitapteriurumti.es natalis tui: ⁊ memoriā tāti vtx tes ſricuiꝰ vxor fuiſti: ⁊ deoꝝ quoꝝ iraPiuraul. di.vereor ne īcurras. Reuertere ma⁊j herodet nclagis ad domū tuā ⁊ dimitte hanc⁊ apnt̉ eplullūnefādā q̄ maleficijſ te ⁊ plureſ demutauit a deoꝝ cultura. Lco. iij.rodiadenB tā ſabina rn̄dit: Illiꝰ ſcē puelet mihiin didile de qͣ dicis maleficijs ſuaſā: vtiadi fl. Ainam ⁊ tu ſuadereris ſicuti ⁊ e goſuaſa ſū: ⁊ ab īmundis recederesinis. cuiidolis: ⁊ veꝝ ⁊ certiſſimū agnoſceI pines ppintVInaifri liuires deu̓: ꝗ bonos ad eternā vocatvitā: ⁊ malos relinꝗt in penā eterdumihi liuiona. Qd̓ pͥſes audiēs reueritꝰ illāii bipuile cindinuſit. Vt v̓o btā ſerapia glīoſiſimo martyrio coronata eſt illuſtriſſima fabina colligēs reliꝗasibmnina deyno mar. Ad. M. an̄t. Mi eiꝰ: celebratis venerabilibꝰ exeꝗIt rex incredulus miniſtros dete is eiꝰ: vt theſaurū ſēpiternū ⁊ velut margaritā p̄cioſā repoſuit inmonumēto ſuo: qd̓ ipſa ſibi cū ſūmo ſtudio ⁊ ornatu fecerat. Inſcoꝝ martyruꝫ felicis ⁊ adaucti.Aieſtatē tuā dn̄e ſuꝑOro.plices dep̄camur: vt ſicutnos iugiter ſcōruꝫ tuoꝝ cōmemoratione letificas: ita ſemꝑ ſuppliNcatione defendas. Lectio. jͣ.COme via hoſtienſi miliarioſcd̓o ab vrbe btīſſimoꝝ martyrūfelicis ⁊ adaucti ſub diocletiano⁊ maximiano imꝑatoribꝰ p̄fecto⁊ iudice dracco. Fuerūt aūt duofr̄es noīe ⁊ oꝑe felices: ambo preſbyteri. Hoꝝ ſenior hic felix. Quiex iuſſione imꝑatoꝝ cuꝫ ad ſecretariuꝫ iudicis eēt ꝑductus iuxtatēplum ſerapis: dum cogeret̉ adſacrificādū: exſufflauit in faciemſtatue: ⁊ ſtatim cecidit. Lcō. ij.T tē ductꝰ ad mercurij ſtatuā inalia edicula: ſil̓i modo ī illā exfuſflauit ⁊ mox cecidit. Itē ad ſimulacrū diane qd̓ pari modo deiecitReductꝰ aūt ad p̄fectū in eculeoponit̉: ⁊ inꝗſitꝰ ꝗbꝰ maleficijs hocfeciſſet: btūs felix rn̄dit: Nō maleficijs diaboli: ſꝫ bn̄ficijs oīpotētis dei mei hoc feci. Furore itaqꝫaccēſus p̄fectꝰ: iuſſit eū duci extra vrbē via hoſtiēſi: qꝛ illic arborexcellētiſſima ſtabat demonibꝰ cōſecrata: iuxta quā erat tēpluꝫ vtibi ad ſacrificāduꝫ cōpelleret̉. L.Quo ꝑductus or̄one facta: iij.dixit ad arborem: Precipio tibiin nomīe dn̄i nr̄i ieſu xp̄i vt radi.305.