Druckschrift 
3 (1486) Proprium de sanctis
Entstehung
Seite
257r
Einzelbild herunterladen
 

elegimus. ℟. Ecce ꝯſtitui te hodie ſuꝑ gētes ⁊ ſuper regna dicitdn̄s. Vt euellas ⁊ deſtruas ⁊ edifices ⁊ plantes ī noīe dn̄i. ꝟ. Tupuer ꝓpheta altiſſimi vocaberispibis an̄ faciem dn̄i parare viaseiꝰ. Vt. ℟. Ipſe p̄ibit an̄ illum inſpū ⁊ v̓tute helie. Vt ꝯuertat corda patrū ī filios parare dn̄o plebē ꝑfectā. ꝟ. Erit enī magnꝰ corā dn̄o ⁊ ſpū ſcō replebit̉. Vt. ℟º.Inter natos mulierū nō ſurrexitmaior ioāne baptiſta. Qui viamdn̄o p̄parauit ī heremo. ꝟ. Fuithō miſſus a deo cui nomē ioāneserat. Qui. Ad lau. ⁊ per ho. an̄tHeliſabeth zacharie magnū viꝝgenuit ioānē baptiſtaꝫ p̄curſorēdn̄i. An̄t. Innuebāt pr̄i eiꝰ queꝫvellet vocari eū: ⁊ ſcripſit dicens:ioānes ē nomē eiꝰ. rnt Ioānesvocabit̉ nomē eius: ⁊ ī natiuitateeiꝰ multi gaudebūt. Ant. Internatos mulierū nō ſurrexit maiorioāne baptiſta. Ant. Tu puer ꝓpheta altiſſimi vocaberis preibisaū dn̄m parare vias eiꝰ. Cap. vx5. Hy. O nimis felix. ꝟ. Iſte puer magnꝰ corā dn̄o. ℟. Nā ⁊ manus eiꝰ cū ip̄o ē. Ad bn̄. ant. Aꝑtū ē o zacharie: ⁊ ꝓphetauit dicēs: bn̄dictꝰ deꝰ iſrl̓. Ad. iij. cap.vt sͣ. ī vsͣ. ℟. br Fuit hō Miſſusa deo. ꝟ. Cui nomē erat ioānes.Miſſus. Gl̓ia pr̄i. Fuit. ꝟ. Intnatos. ℟. Ioanne baptiſta. AdTnūc hec dicit dn̄s ix. cap̄.formās me ex vtero ſeruū ſibudedi te ī lucē gētiū vt ſis ſaluſmea vſqꝫ ad extremū t̓re. ℟. Int̓natos mulierū Non ſurrexit maior. ꝟ. Ioāne baptiſta. Nō ſurre. Gl̓ia pr̄i. Int̓. M Heliſabeth.Eges videbūt Ad. ix. cap̄..I ē ⁊ ꝯſurgēt pͥncipes: ⁊ adorabūt dn̄m deū tuū ⁊ ſcm̄ iſrl̓ ꝗ elegit te. ℟. Heliſabeth zacharie.Magnū virū genuit. ꝟ. Ioānēbaptiſtā p̄curſorē dn̄i. Magnū.Gl̓īa pr̄i. Heliſabeth. ꝟ. Iſte puer magnꝰ. ℟. Nā ⁊ ma. Ad vsͣ.an̄t Heliſabeth. cū rel̓. pͥs. Cap̄.hy. oīa vt. sͣ. in pͥmis vsͣ. ꝟ. Iſtepuer. vt. sͣ. Ad. M. an̄t. Puerꝗ natꝰ ē nobis pluſqͣꝫ ꝓph̓a eſt:hic ē enī de quo ſaluator ait: īternatos mulierū nō ſurrexit maiorioāne baptiſta. Or̄o vt. sͣ. Infraoctam ſit de ſcō ioāne: niſi feſtū occurrat. Per octām lcōnes de ſerImone ſcī auguſtini ep̄i. L. jͣ.Remittit̉ ergo lucerna anteſolē: ẜuus an̄ dn̄m: amicꝰ an̄ ſpōſū: p̄co an̄ iudicē: vox an̄ v̓bū. Etideo de ſe dicit: Ego vox clamantis ī deẜto. Quid ē ꝙ btūs ioannes vocē ſe eē dixit; Ideſt: quiaverbi annūciator ⁊ p̄dicator eratHic iam ſollicite requiramꝰ ꝗdinter verbum ſit ⁊ vocē. Lco. ij.Icripture ſcē v̓bū eē diffiniuntqd̓ ītra animi ſilētiū mēte ꝯcipimus. Verbū eē diffiniūt ipſaꝫ cogitationē: q̄ adhuc intra ſecretaꝯſcientie retinet̉: vocē v̓o ꝑ quamverbum profert̉ in medium. Voxſonus ē ⁊ index cogitationis: verbum v̓o ipſa cogitatio. Lcō. iij.Sicut enī qn̄ v̓bū corde cōcipimus: neceſſaria ē vox: qͣſi quod257.