De aſſumptōe btēvirginis Sermo
es amica mea ⁊cͣ. verbū eſt ſpūs ſanctiad mariā virginē. Quare ergo dedit ſibitres dies ⁊cͣ. Rn̄deo ꝙ tres dies fuerūtſibi cōceſſi non ꝓ ſe ſed ꝓ apl̓oꝝ ⁊ alioꝝcōſolatione. Scd̓o ꝓ exemplo nr̄o ⁊ inſtructione. Primꝰ dies erat ꝓ apl̓oruꝫconſolatione qͥ erant ꝑ mundū diſꝑſi inp̄dicatione euangelica cū magnis tribulationibꝰ qꝛ p̄dicabāt doctrina tam nouāaltam ⁊ non amplius auditā. Secūdꝰdies erat adꝯſolatione miulieꝝ qꝛ iunctefuerant virgini marie ſi ſubito virgo fuiſſet aſſumpta fuiſſēt nimis deſolate ⁊cͣ.Tercius dies fuit ꝓ cōſolatione aliqͣrum virginū qͣs nutriuerat ad dei ſeruicium ⁊cͣ. Ita iuxta hanc ſil̓itudinē/ ſed ex alia rōne dat deus tres dies p̄parationisaīe deuote. Tres dies ſunt oꝑa pnīaliaſiue ſacramētalia ſcꝫ cōfeſſio. cōio. extrema vnctio ⁊ dicūtur dies qꝛ in quolibetoꝑe dat claritas gratie. Primꝰ dieseſt cōfeſſio que maxīe in fine ē fienda ec̄generalis de oībꝰ pct̄īs nō ꝙ ſit neceſſitatis ſed ē vtilis. Rō qꝛ confeſſiones quefiunt in ſanitate multotiens fiūt ſine contritionē. Itē qꝛ eſt dubiū ſi confeſſor poterat abſoluere ſꝫ ī fine qͥlibet cōfeſſor p̄tde oībꝰ abſoluere. Et qn̄ hō ſe reputatmorituꝝ deſpicit mundū ⁊ hꝫ cōtritōemSecundus dies ē cōmunio etiā ſi illadie celebrauerit adhuc ē cōicandū hͦ eſt.n̄ n̄ ex ncc̄tate faciēdū ſꝫ cōgruitatē. Rōqꝛ naturaliter nullus p̄t celū aſcendereIoh̓. iij. Nemo aſcendit in celū ſcꝫ naturalit̉ vel ꝟtute ꝓpria niſi qͥ deſcēdit de celo ⁊cͣ ſꝫ ꝟtute xp̄i oꝫ nos aſcendere. Id̓odicit̉ viaticū. Dicat̉ miraculū de Hugone de ſancto victore qn̄ in cōione dixitAſcēdat filiꝰ ad pr̄eꝫ ⁊ ſpūs ad eū qͥ creauit illum exſpirauit ⁊ hoſtia aſcēditTerciꝰ dies ē extrema vnctio q̄ d̓r diesꝓpter claritatē gr̄e q̄ dat̉ ꝟtute eiꝰ qꝛ remittūt̉ pctā venialia ⁊ culpe mortaliumoblitaꝝ ⁊ aliqͣntulū de pena ẜm deuotō
neͣ recipientꝭ vt dicūt doc. ſuꝑ qͣrto ſnīarū Et iſta rōne allegorice dicit ſcripturaDeꝰ hebreoꝝ vocauit nos ut eamꝰ viātriū dieꝝ ⁊ in ſolitudine ⁊ ſacrificemusdn̄o deo nr̄o ne forte accidat nobis peſtis aut gladiꝰ Exod̓. v. Nota deus hebreoꝝ .i. trāſeuntiū iuxta hebraicā interp̄tatōem ſcꝫ ab hac vita migrātiū vocauitnos ſupple ad gl̓iaꝫ vt eamꝰ viā triū dierū ī ſolitudine .i. in morte q̄ d̓r ſolitudo.qꝛ nullꝰ vellet aliū aſſociare nec filiꝰ patre nec ecōuerſo. Tres ſūt cōfiteri coīcareet vngi qꝛ in his hō ſacrificat ſe deo. Neforte accidat peſtis aut fames ignis .ſ. inferni ⁊ dānationē. aut gladiꝰ .i. purgatorij pea ⁊ tūc aīa btā q̄ ſic fecit p̄t dicere īciuitate ſanctificata ⁊cͣ. Scd̓a ſil̓itudoſeu cōditio q̄ fuit in ꝟginis aſſumptionequia oēs apl̓i ⁊ multi alij ſcī ⁊ ſcē fuerātin obitu v̓ginis marie cōgregati legētes īcircuitu ps. qͣre hͦ qꝛ v̓go non indigebatiſtis. Rn̄deo ꝙ ad exēplū nr̄m qꝛ qn̄ ꝑſona laborat in extremis dꝫ hr̄e circa ſebonas ⁊ ſcās ꝑſonas q̄ legant pͣs ⁊ xp̄ipaſſione ut ꝯfortet ſpm̄ reducēdo ad memoriā xp̄i paſſionē ⁊ tūc nccͣie ⁊ multeaīe ī illo paſſu ꝑdunt maxīe ex pn̄tia carnaliū amicoꝝ .ſ. filioꝝ ⁊cͣ. qꝛ venit vxorplorādo ⁊ retrahit aīam a deo. Ide defilijs di. O miſeri quid faciemꝰ ⁊cͣ ⁊ tātus eſt amor patris ſeu mr̄is ad filios ꝙtūc cogitabit infirmus qͥd erit de ip̄s ſcꝫfilijs Ideo ē bona conſuetudo ne ſint p̄ſentes qꝛ multi licet fuerint bōe vite tn̄ſunt ex hoc in ꝑiculo. Et ꝑ oppoſitū multi fuerūt male vite qͥ in fine ex pn̄tia ſcāꝝꝑſonaꝝ ſaluant̉. patꝫ hic moralit̓ qͣre beata ꝟgo voluit pn̄tia ſanctaꝝ ꝑſonarumad exemplū nr̄m qꝛ ꝓ ſe non indigebatIdeo dicit ſcriptura in requie mortui requieſcere fac memoriam eius ⁊ conſolare illū in exitu ſpiritus ſui Eccl̓. xxxviij.Nota requieſcere fac memoriā eius. ſꝫqͣre plus dicit de memoria qͣꝫ de alijs po