De ſctō SilueſtroSermo

loquit̉ de ſe qui ſuis prelatis dimiſit bona ſua vni quīqꝫ .i. habundā ciaꝫ magnāAlij enim duo ad ſufficienciā. Alij vnūet profectus eſt ſtatim. Sed mūdam homines .i. imꝑatores romani ⁊ tyranni occupar̄t ſibi bona diuitis. Sed beatus ſilueſter vt doctor ſubtilis ſciuit ita bene allegare in iudicō diuino ꝙ habuit ſentenciam vt illa bona venirent. ad manus maumiſſoꝝ ⁊ diſpenſatoꝝ. Sic nos exiſtimꝫhomo vt miniſtros xp̄i ⁊ diſpenſatores.prīa ad thy. iiij. gͦ benefecit beatus Silueſter. Si tu dicas verum eſt ſꝫ prelati oīaexpendunt in vanitatibꝰ ⁊cͣ. Non eſt culpa beati Silueſtri. Naꝫ credenduꝫ eratꝙ illa bona melius diſtribuerentur ꝑ ipſos prelatos qͣꝫ ⁊cͣ. Ideo nulla culpa ēdoctoris. Sed ſi verum ſit de illa voce.hodie effuſum eſt venenum ⁊cͣ. fuit ꝟbūꝓpheticum ꝓ iſto tempore ꝙ non tenentprelati occupādo ſibi illa bona. Sꝫ xp̄seſt teſtator ⁊ iudex qui dicit iudicium duriſſimū in hijs qui preſunt fiet. exiguo eīconceditur mīa. potentes enim potentertormēta pacienter Sap̄. vi. ¶ Dico qͣito ⁊cͣ clara ſapientia in ſanctitate nō ſolūad conſolanduꝫ xp̄ianos ſꝫ ad conuertendū infideles. Dicatur hic quō helena mater imꝑatoris conſtantini effecta fueratiudea malens adorare deum celi qͣꝫ ydola que filius ſuus adorabat cum eēt infidelis ⁊ morabatur in iudea. Et qn̄ audiuit ꝙ filius ſuus effectus fuerat xp̄ianꝰcredidit mori pre dolore ⁊ ſcripſit taleꝫliteram in effectu. Fili ⁊ domine mī placuit mihi qn̄ audiui ꝙ dimiſiſti ydola ſeddoleo ꝙ eſtis xp̄ianus ⁊ adoratis hominem crucifixum ⁊ inducebat euꝫ vt ſe faceret iudeuꝫ. Cui reſpondens dixit ꝙ voniret romam ⁊ duceret ſecum omnes iudeos mgr̄os arans rabiōs. Et ipē ex aliaparte haberet doctores xp̄ianos ⁊ fieretdiſputacō vt videretur veritas ⁊ multūplacuit matri credens ꝙ iudei vincerent

etcͣ. venit romam. Et conſtituto die diſputacōis habere iudices non ꝑciales ſꝫ indifferentes ne ſcꝫ eſſent xp̄iani nec iudeiet ꝙ eſſent homines iuſti nec donis amore odio ſeu fauore dicerent oppoſitum etfacti fuerunt iudices duo magni ph̓ij homines inſuſpecti. quorum vnus dicebatCraton qui nihil terrenum habere volebat. Alter zenophon. qui conſul exiſtēsnunqͣꝫ munus ab aliquo ſuſcepit. ⁊ placuit vtriqꝫ parti. Helena autem obtulit ꝓparte iudeoꝝ centum iudeos aptiſſimosImꝑator autem obtulit pro parte xp̄ianorum ſolum beatum Silueſtrū O dixerunt iudices minus eſſet. Ideo de centuiudeis illis fuerunt electi. xij. qui diſputauerunt cum beato Silueſtro cum talipacto ⁊ condiciōe ꝙ pars victa adheretalteri in fide ⁊ credulitate. ⁊ inceperuntdiſputacionem. ¶ Prima conclio fuit detrinitate perſonarum. dicatur diſputaciocum auctoritatibus prout habetur in ſermone beati Stephani. dicatur in fine qͦmodo iudices impoſuerunt ſilencium iudeis vt victis. Secunda queſtio vtrumxp̄us eſſet deus et homo. Tercia de paſſion. Quarta de ſacramēto altaris. Quīta de ceſſationē legis et ſic ad libituꝫ ẜmqueſtiones iudeorum. et ſic victi fueruntxi. iudei remanſit. xij. ⁊ vltimus qui dicebatur zambri qui erat magnus rabinus.qui dixit Imꝑatori domine non in verb̓ſed in operibus. Dicatur quomodo voluit ⁊ requiſiuit vt adduceret̉ vnū thaurum indomitum ⁊cͣ. ita factum eſt et aytiudeus vt intelligatis ꝙ lex noſtra eſt ſācta beata ⁊ vera et nulla alia eſt bona.Ego dicā vnum verbū ad aurem thauri ⁊ ſi morietur credatis legem noſtraꝫſiue fidem veram eſſe ⁊ ita fuit ⁊ omnesiudei clamauerunt victoria ⁊cͣ. Et beatꝰSilueſter de ſtulticia illius incepit ſubridere dicens iudeo. Iudee nunqͥt deus dicit Ego occidā ⁊ viuere faciam. ꝑcutiā