De ſancto Thomacatuarieſi Sermo

currerunt ad papā ⁊ papa confirmauiteū qui renunciauit ⁊ papa coegit eum ꝑſnīam excōicationis ⁊ tunc flens acceptauit ne deo diſplicerēt. Et poſt modicumtp̄s videns tm̄ onus de iōe reddendi deaīabus ⁊cͣ venit ad papā Alexandrumſupplicans ſibi ut acceptaret renunctiatōne ⁊ tm̄ fecit ꝙ papa acceptauit ⁊ ad ſuipetitionē dedit ſibi habitū btī Benedictiet cū ſtaret in quodā monaſterio ⁊ nullus inueniret ſufficiens ꝓ archiep̄o. Iterū coactus ꝑ papā habuit reaſſumere onus ⁊ p̄t dicere. Sic nos exiſtimet homo vt miniſtros xp̄i non mundi nō dyaboli. Sequit̉ hic iam querit̉ inter diſpeſatores vt fidelis qͥs inueniat̉ pͥma adCor n. iiij. vt ſcꝫ intrēt ꝑ portā ⁊ coacteqꝛ al̓s infideles ſūt Sicut ille qͥ vſurpatſibi dominiū regiū ſine ſcitu regis faciēsſe gubernatoreꝫ infidelis eſt ip̄e ⁊ eummanu tenentes. Idem de illo qui mergit ſe ad dignitate ⁊ p̄latione ⁊ curamaīaꝝ. dicit ſanctꝰ thomas ꝙ qͣꝫtūcunqꝫſit dignus ſanctus ⁊ iuſtus homo ſi potierit beneficiū cum cura eſt ſymoniacus.Rō quia p̄ſumit ſe dignū ⁊ ecce temeritas ⁊ preſumptio ⁊ efficit indignus velreputat ſe indignū ideo non debet petere. Ideo concludit ſanctus thomas ꝙnullo mō bn̄ficiū cū cura p̄t peti. beneficiū aūt ſine cura p̄t homo petere. Si aliter non habet vnde viuat hō ptꝫ in ſcd̓aſcd̓e q. c. Sed modo. qͥlibet ingerit ſe vl̓p̄cibus vel donis ⁊cͣ et tn̄ oēs intrāt ſic̄Ideo dicunt̉ infideles qꝛ ſine voluntate dn̄i ¶ Legit̉ de imꝑatoribꝰ romanisIulij ceſaris ꝙ fecerūt legē ne aliqͥs ſine licentia imꝑatoris recipet nomen regis nec auderet vllo mō ⁊ iſtā lege allegauerūt iudei contra xp̄m pylato d. Sihunc dimittis nō es amicꝰ ceſaris. Omnis qui ſe regem facit cōtradicit ceſari Iohan. xix. Iſtā legē fecit xp̄us imꝑatorceli ⁊ terre ne aliqͥs ꝓcuret ſibi nomē pͥn

cipis. p̄latus enī d̓r pͥnceps eccleſie dicitenī lex. Nec quiſqͣꝫ ſumat honorem ſupple p̄lationis ſed qͥ vocat̉ a deo tanqͣꝫ Aaron ⁊c̄ ad Hebre. v. Contra oppoſitūfacientes dicit xp̄s ip̄i regnauerūt ⁊ nonex me pͥncipes extiterūt ⁊ nō cognoui ⁊cͣOzee. viij. Ecce infidelitas. Iō xp̄s p̄uidens tp̄s qd̓ mō tenemus dixit petroqͥs putas ē fidelis ſcꝫ diſpenſator ⁊ prudens que cōſtituit dn̄s ſuꝑ familiā ſuaꝫetcͣ Luc. xij. Nota menſura tritici eſt doctrina euangelica ⁊ ſanctitas vite poterat rn̄dere beatus Petrus Iſte eſt thomas. Ideo xp̄s ī themate dicit vbi egoſum ⁊c ¶ Dico ſecūdo ⁊cͣ humiliter ꝑpenitentia. Iam nunqͣꝫ eſſet p̄latꝰ facie axꝙbat magnā pn̄īam ſed maiore fecit poſtqͣꝫ fuit platus d. infra ſe. Modo habeomagnas occaſiones peccandi ex habūdātia diuitiaꝝ. Iō modo ē mihi magis neceſſaria pnīa. Indutus eſt aſpero cilicioet femoralia cilicīa vſqꝫ ad polices dormiebat ſuꝑ terram. ieiunabat ⁊ ſic macerabat corpus ſuūꝰ magis indiget p̄latuspnīa qͣꝫ alij qꝛ non habet maiore ꝓpe ſe.Religioſus ⁊ ſimplex clericus timent p̄latum ⁊cͣ. De tali miniſtro dicit xp̄s āmbulans in via immaculata hic mihi miniſtrabit ſcꝫ ad placitū meū pͣs ex. Penitentia enī d̓r via immaculata quia ſic̄ illequi ambulat ꝑ viā pnīe d̓r immaculatus. ſecus de guloſis ambulantibꝰ ꝑ viāhumidā cadunt in luto luxurie. Queritbeatus tho. in quotlibetis. An religioſꝰfactus ep̄us teneat ſeruare cerimoniasſue religionis determinatio ſua eſt. ꝙ cerimonie incōpetibiles ſue dignitati poſſunt dimitti ut ſilentiū dicat̉ de ſilentō religioſoꝝ ad iſtud non tenet̉ ep̄us. quiahabet rn̄dere ⁊cͣ. factus ep̄us tenet̉ portare habitū ſue religionis ſed ꝓpter dignitatem p̄t portare cappam longiorē ſedde cerimonijs que ſunt compaſſibiles di-