De Sancta Trinicate Ser II
gratias ſuas abundāter diſtribuit. Un̄ indie pēthecoſtes apl̓os ſpūſancto ſciētie eteloquētie ſic repleuit ꝙ pͦ abundātia ſpūſnō potati ſed ebrij dicerent̉. Act̉. ij. Dicebāt qꝛ muſto pleni ſunt. iſti enī de ſpūſct̄oad tantā copiā receperūt ꝙ ſuꝑ omnē terram ꝯſtituti omnē terrā imbribꝰ ſue p̄dicatōis repleuerūt. etenī in omnē tertā exiuit ſonus eoꝝ. Dn̄s enī apl̓os ſuos in altū ſuꝑ terrā ꝯſtituit. ſicut cāpane ſolēt fuꝑaltū cāpanile poni vt de lōge circunquaqꝫ poſſint audiri. in iſtis ciuitatibus ſolēteſſe in magna eccleſia cāpane groſſe cū qͥbus ignitegiū pulſat̉ poſt cuius pulſionēhoīes in ſuis domibus ſe recludūt. et ſicutprius faciebāt ꝑ ciuitates libere nō diſcurrūt. Dn̄s tūc vult pulſare ad ignitegiumqn̄ nobiſ vult p̄dicari futurū iudiciū quoaudito nō debemus ꝑ vanas cogitatōesdiſcurrere. ſꝫ in ſecretoᶠ cordis noſtri cubiculo quieti ꝑſiſtere. et ibi patrē noſtrū quiin celis eſt orare. audi pulſionē ignitegij. ij.ad Chorin. v. Oēs nos manifeſtari oportet an̄ tribunal xp̄i vt referat vnuſquiſqꝫppria cordis ꝓut geſſit ſiue bonū ſiue malūAd pulſionē huiꝰ ignitegij fuit btūs paulus matricularius ꝯſtitutus. cui fuit btūsbarnabas ſubmatriculariꝰ ſociatus. Act̉.xiij. Segregate mihi ſaulū ⁊ barnabā adopꝰ ad qd̓ aſſumpſi eoſ. Scd̓o dat nobiſſcūs ſpūs teſtimoniū nr̄e liberatōnis nosſuauiter dulcorādo. Sapien. xij. qͣꝫ bonuset qͣꝫ ſuauis eſt dn̄e ſpūs tuus in nobis.Sapiēs ſct̄i ſpūſ dulcedinē ſenſerat. et iōſi nō clamore vocis deſiderio tn̄ cordis dicebat. qͣꝫ bonꝰ ⁊ qͣꝫ ſuauis ⁊cͣ. Dulcedineꝫſuā nobis exprimit ſpūſſanctus ꝑ ſil̓itudinē rei q̄ inter res dulces dulcior reꝑit̉. Eccleſia. xxiiij. Spūs meus ſuꝑ mel dulcis.ſpūſſanctꝰ ſuper mel dulcis d̓r triplici rōePrimo qꝛ dulcedo mellis cito pertrāſit.dulcedo aūt ſpūſſancti ſꝑꝑſiſtit. niſi excludatur adulterine dulcedinis admixtōe ideſt peruerſe delectatōnis. Ecc̄eſ. x. Muſcemoriētis perdūt ſuauitatē odoriſ. Muſce
id ē peruerſe cogitatōes ⁊ p̄ue delectatōesperdūt ſuauitatē ⁊ dulcedinē ſpūſſarcti.Scd̓o dicit̉ ſpūſſanctus ſuper mel dulciſqꝛ dulcedo mellis qn̄qꝫ obeſt. ꝓuer. xxv.Qui comedit mel multū nō eſt ei bonū.ſed dulcedo ſpūſſancti quāto eſt in nobisabundātior tāto eſt ad vtilitatē nr̄aꝫ validior. Tercio d̓r ſpūſſanctꝰ ſuꝑ mel dulcisqꝛ dulcedo mellis qn̄qꝫ ꝟtit̉ in faſtidiū. ſꝫdulcedo ſpūſſancti ſemꝑ accēdit deſiderium. Un̄ in hoc eſt differētia in corꝑali refectōne ⁊ ſpūali. qꝛ auiditas famis habetafflictōem. ſacietas aūt deſiderij ſine diminutōe. vn̄ de btīs cantat̉. fruunt̉ nec ſaſtidiūt quo frui magis ſitiunt. Tercio datnobis ſpūſſanctus teſtimoniū noſtre liberatōis nos regl̓ariter dirigēdo. pͣs. Spūſbonus tuus deducet me in viā rectā. ſpūsſanctus dicitur bonus in affectōe. Rectornoſter eſt in cognitōe. ipſo enī ducēte nosper ſtratā publicā mandatoꝝ et ſemirā cōſilioꝝ debemus incedere. Hec eſt enī viarecta via mandatoꝝ dei. et ꝯſiliorū ipſiusꝑ quā debemꝰ velociter ꝓcedere. Sꝫ ſciendū eſt ꝙ ſicut in via recta qn̄qꝫ hoīes nonrecte ambulāt ſꝫ magis claudicāt. ſic ergoaliqui inter rectos obſeruatores mādatoꝝdei ⁊ ꝯſiſioꝝ qͥ cū recte ambulātibꝰ nolūtrc̄e ābulare ſꝫ magis eligūt claudicare. quibus Hebre. xij. Greſſus rectos facite pedibus veſtris vt nō quis claudicās erret magis aūt ſanet̉. ſi quis aliquē recte ambulātem moneret vt ad ſil̓itudinē ip̄ius claudicaret in nullo ei crederet ſꝫ ip̄m potiusderideret. Certe periculoſior ē claudicatioin via moꝝ qͣꝫ in via pedū. et cū tn̄ frequēter admonitōem claudoꝝ a ſua rectitudīeincuruāt̉ ⁊ per colloqͥa mala ad ꝯſil̓eꝫ claudicationē in moribꝰ inducunt̉. jͣ. Chorin.xv. Nolite ſeduci. corrumpūt bonos mores colloquia mala. ſꝫ talia nō ſūt ſpūſſancti colloquia. ip̄a enī rectos faciunt. in viadirigūt. ad vitā eternā perducūt. Ad quānos perducat.¶ De ſancta Trinitate. Sermo. II.