Druckschrift 
Biblia latina : Mit der Glosse des Walafridus Strabo u.a. und Interlinearglosse des Anselmus Laudunensis
Einzelbild herunterladen
 

Numeri.C. .XIIII.

dicentes: Utinam mortui eſſemꝰin ęgipto. ⁊ n̄ ī hac vaſta ſolitudīeUtinam ꝑeamus. ⁊ non inducatnos dominus in terram iſtam: necadamꝰ gladio. ⁊ vxoreſ. ac liberinoſtri ducantur captiui. Nonnemelius eſt reuerti in ęgyptum; Dixeruntqꝫ alter ad alterū: Conſtituamus nobis duceꝫ ⁊ reuertamurin ęgyptum. Quo audito moyſeſ⁊ aaron ceciderunt proni in terrācoram omni multitudine filioruꝫiſrael. At vero ioſue filius nun. ⁊ſ qui de tribu iuda.caleph filius iephone qui ⁊ ip̄i luſtrauerant terram: ſciderunt veſtimēta ſua. ⁊ ad omnē multitudinēfilioꝝ iſrael locuti ſūt. Terra quācircuiuimus valde bona eſt. Siꝓpicius fuerit dn̄s inducet nos īeam. ⁊ tradet humū lacte ⁊ mellemanantē. Nolite rebelles eſſe cōtra dominū. neqꝫ timeatis populum terrę huius. quia ſicut paneꝫ

ita poſſumus eos deuorare. Receſſit ab illis omne pręſidium. dominus nobiſcum eſt. nolite metuere. Cunqꝫ clamaret omnis multitudo. ⁊ lapidibꝰ vellet eos opprimaieſtas dn̄i texit eosmere apparuit gloria dn̄i ſuper tein nubibus celi.ctum fęderis cunctis videntibuſfilijs iſrael. Et dixit dominus admoyſen: vſqꝫ quo detrahet michiomnis populus iſte? quouſqꝫ nōcredent mihi in omnibus ſignis q̨̄feci coraꝫ eis? Feriam igitur eospeſtilentia atqꝫ conſumā. te auteꝫfaciam principem ſuꝑ gentem magnam. ⁊ fortiorem qͣꝫ hęc eſt. Etait moyſes ad dn̄m: Ut audiantęgyptij de quorū medio eduxiſtipopuluꝫ iſtū. ⁊ habitatores terręhuius qui audierūt quoniā tu domine in populo iſto ſis. ⁊ facie videaris ad faciem. ⁊ nubes tua ꝓtegat illos. ⁊ in columna nubispręcedas eos per dieꝫ. ⁊ ī colūna

Et in ſequētibus ſcriptum eſt. Profecti de afiongaber craſtrametati ſūtin deſerto ſin. Hęc eſt cades quę non ſancta vt pleriqꝫ eſtimant: ſed mutata vel tranſlata inter pretat̉. In hac manſione moritur maria ⁊ ſepelit̓.⁊ propter aquas contradictōis moyſes. ⁊ aaron offenderunt dominum: ⁊ꝓhibentur tranſire iore lanem.Terra qua circitiuimus ualde bona eſt. Ori. Quę ē terraiſta ſancta quidē ⁊ bon a: ſed ab impijs habitata? Qui ſūt hoſtes qͥ habitant ī terra ſanctoꝝ:Quomodo eijciendivt ſuccedant vel habitent ſancti? Euāgelia ꝓmittunt ſanctisregna cęloꝝ. Et apl̓sdicit. Noſtra aūt cōuerſatio in cęlis eſt.In cęlis eſt ergo hęreditas quę ꝓmittit̉ſanctis. Putaſ ergoquia ibi nunc nullushabitator ſit qui debeat expelli; a diebusioh̓is baptiſtę regnūceloꝝ vim patit̉ ⁊cͣ.Niſi eſſent inde aliqͥexpellendi: nunqͣuaꝫdiceret ꝑ vim eſſe diripiendum regnū cęlorum. Et niſi cū aliquibꝰ nobis eſſet pręlium: nō diceret apoſtolus. Non eſt nob̓colluctatio aduerſuscarnē ⁊ ſanguinē ⁊cͣ.De his etiā dicitur.Inebriatus ē gladiꝰmeus ī cęlo. Neceſſeē ergo vt vincas ſpirituales nequitiasin cęleſtibus eſſe dicūtur: qui ſunt veri chananęi. ⁊ expellas decęleſtibus locis vt habites pro illiſ. Scitotam ē eſſe gygantesGygas dicit̉ omnisqui deo reſiſtit: quodilli prīcipaliter faciūtTibi ergo dat̉ vt eijcias gygantes. Vn̄.quis accipiet a gigante ſpolia? Et alibi.Nemo poteſt ītroireī domū fortis ⁊ vaſaeius diripere: niſi prius alligauerit fortemComꝑatiōe ergo humanę nat̉ę ⁊ dęmoniacę naturę nos locuſtę ſumus.Pręcipue ſi dubia ſit fides noſtra: ⁊ nos ꝑterreat infidelitas: illi vere gygantes erunt: nos locuſtę. Siᶠ vero ſequimur hieſum: ⁊ verbis eius credimius: tanqͣꝫ nihil erunt in conſpectu noſtro. Hortatur enim nos: ⁊ dicit.Si amat nos deus introducet nos in terrā hanc. qꝛ bona eſt ⁊ fructus eiꝰmirabilis. Figura ergo preceſſit in patribus. completur in nobis. eiecerūtilli gygantes: ⁊ conſecuti ſunt terram eoꝝ. omnē terram iudeę. ⁊ hieruſalēciuitatē. ⁊ mōtē ſyon. Ad nos aūt dicitur: Non acceſſiſtis ad ea quę viſibilia ſunt: ſed ad inuiſibilia. Acceſſiſtis enī ad montē dei viuentis. ⁊ ad ciuitatem cęleſtē hierl̓m. ⁊ ad multitudinē angeloꝝ. Et alibi. Hieruſalē gͣſurſū ē: libera eſt. quę eſt mater noſtra. Hieruſalē ergo cęleſtem eſſe credimus: ⁊ ad typum huius terrenę. ⁊ quę ſcripta ſunt de hac terrena: ad illācęleſtem ſpiritaliter referimus. Et ſicut illi de terreſtri hierl̓m eiecerūt chananęos ⁊ pherezęos ⁊ cęteras gentes: ita ⁊ nos qui acceſſimus ad monteꝫdei: ⁊ ad cęleſtia regna neceſſe ē vt expellamus de his ꝯtrarias poteſtates⁊ ſpiritalia nequitię ī cęleſtibꝰ. Et ſicut illi eiecerunt iebuſęum de hierl̓m: ⁊que vocabatur iebus: poſtea vocabat̉ hieruſalē: ita nos oportet prius expelięre iebuſcū de hieruſalē ⁊ ſic cōſequi eius hęreditatē. Illi armiſ viſibi

libus ⁊ corporalibus vincebant. noſqꝫ īuiſibilibus ⁊ ſpiritalibus. VndeNon eſt nobis colluctatō aduerſus carnem ⁊ ſanguinē ⁊cͣ. Induite vosloricam caritatis. ⁊ galeam ſalutis. ⁊ aſſumite ſcutū fidei. ⁊ gladiū ſpiritꝰqd̓ eſt verbum dei. Cū talibus armis ſequēs hieſum ducem: ſicut patrēscalcauerunt ceruicē gentiū: ⁊ tu calcabis ceruices dęmonū. Ip̄e em̄ ſequētibus ſe ait. Ecce dedi vobis poteſtatē calcandi ſuꝑ ſerpentes ⁊ ſcorpiones. Vult ergo hieſus ſemꝑ res mirabiles facere. vult de locuſtis vincere gygantes. ⁊ de hiſquę in terris ſunt cęleſtes ſuꝑare nequitiaſHoc ē fortaſſe qd̓ dicitur. qꝛ qui credit ineum n̄ ſolū faciet illaquę ipſe fecit: ſꝫ ⁊ maiora. Maiꝰ em̄ mihividetur ſi hō ī carnepoſitus fragilis ⁊ caducus: fide tamē xp̄i⁊ verbo eius armatꝰſuꝑet dęmonū legiones. quāuis ipſe ſit qͥvincit in nobis: plustamen eſſe dicit. ꝙ ꝑnos vincit. tantum ēvt nos armis iſtis ſꝑſimus ꝑati ⁊ armati.⁊ conuerſatio noſtraſemꝑ ī cęlis ſit. omīsmotus noſter. actuscogitatꝰ. ⁊ ſermo cęleſtis ſit. Quāto enīillic ardentius aſcendemus: tanto illi pręcipiteſ deſcēdēt. ⁊ qͣnto nos ſuperiores: tāto illi inferiores. Sivita noſtra ſancta ⁊ſcd̓m deum fit: mortēꝯfert illis. Si ſegnis⁊ luxurioſa: potentesaduerſum nos gygātes facit. Et quantonos dilatamur in terris: tanto illiſ latioraſpacia concedimus īcęl̓. Augeſcamꝰ ergovt illi minuantur: nobis ingredientibꝰ illipellantur: ⁊ aſcendētibus cadant. Neqꝫ timeatisAugꝭ. Caleph ⁊ hieſus naue loquētes adppl̓m ne timerēt īgredi terram ꝓmiſſionisdixerūt. Vos aūt ne timueritis ppl̓m terrę: qm̄ cibus nobis ſunt. abceſſitenim tempus ab eis. dn̄s autē in nobis. ne timueritis eos. Quoniam dictum eſt. cibus nobis ſunt. hoc eſt conſumemus eos. Qd̓ vero additū eſt.Abceſſit enim tꝑs ab eis. dn̄s autē in nobis. diligenter non dixerunt abceſſit ab eis dn̄s. Impij enī fuerūt. Sed qm̄ etiā īpijs occulta diſpēſatōedatur tꝑs florendi ⁊ regnandi: tempus ab eis diſceſſit. Dn̄s aūt in nobisnō dixerunt tēpus abſceſſit ab eis ⁊ noſtrū ſucceſſit. Sꝫ: dominus aūt innobis. non tempus. Illi enī tꝑs habuerunt: iſti dn̄m tēporum creatorem⁊ ordinatorē ⁊ omnium diſpenſatorē.Feriam igitur. Pri. Cōminatio hęc non eſt iracunda: ſed ꝓph̓ia.fiſſumendus enī erat ppl̓us nationū: ſed non ꝑ moyſen. excuſauit ergo ſemoyſes. Sciebat enī qꝛ gens quę ꝓmittitur non ꝑ ſe vocanda erat: ſed ꝑhieſū. nec moſaicus: ſed xp̄ianus populus erat appellandus. Ideo pluribus exorat ꝓ populo ſuo.Pri. Feriam igit̉. Fit cōminatio hęc a dn̄o: non vt diuina naturapaſſibilis: ⁊ irę ſubiecta oſtendatur: ſed vt moyſi caritas quaꝫ erga ppl̓mhabebat: ⁊ dei boītas quę ſupra omnē mentē ē apparcret. Scribitur eniꝫdeus iraſci ⁊ cōminari: vt ſciat homo tantū ſibi eſſe loci apud deā: tm̄ qͣꝫ