Iudith.CVI

§anten deſerto huiꝰ mundi homines requieſcunt non filij hominum.habitare potuit vel filius homīsflegis q̄ ad litterā ē amara rindulcati lignoreqͥeuit. Illic fōtes amariʳ obdulcrucis ſanguine xp̄i ſpiritualiter intellecticati ſunt eis ad bibendū. ⁊ ꝑ ānosquadraginta anonam de cęlo cōſevnde. nō enim in arcu meo ſperabocuti ſunt. Ubicūqꝫ ingreſſi ſūt ſinearcu ⁊ ſagitta. ⁊ abſqꝫ ſcuto ⁊ gladio: deus eoꝝ pugnauit ꝓ eis ⁊ vi( impunecit. Et nō fuit qui īſultaret populoiſti: niſi quando receſſit a cultū dn̄idei ſui. Quociēſcūqꝫ aut p̨̄ter ip̄mIa deo ſuodeum ſuū alteꝝ coluerūt: dati ſūt§captiuitatem ſocciſionem ſnationibꝰin p̄dam ⁊ in gladium ⁊ ī oppbriū§ quaſi nō ex toto abiecit ſed correxitQuocienſcumqꝫ aūt pęnitueruntſe receſſiſſe a cultura dei ſui: deditinimiciseis deus cęli virtute reſiſtendi. Deniqꝫ chananęū regem ⁊ iebuſęū etpherezeum ⁊ ethęū ⁊ euęum ⁊ ammorręū. et om̄s potentes eſebonꝓſtrauerunt. ⁊ terras eoꝝ ⁊ ciuitates eoꝝ ip̄i poſſederunt. ⁊ vſqꝫ dūn̄ peccarent in ꝯſpectu dei ſui. eratcum illis bona. Deus enim illorūodit iniqͥtatem. Nam ⁊ ante hos āſp̄ceptisnos cum receſſiſſent a via qua deꝓficerentderat illis deus vt ambularet ī eaIa terra ſuaextermīati ſūt p̨̄lijs a multis nationibuſ. ⁊ plurimi eoꝝ captiui abducti ſunt in terra non ſua. Nuꝑ aūtſꝑ penitentiamreuerſi ſūt ad dn̄m deū ſuū ex diſꝑſione qͣ diſꝑſi fuerat. adunati ſūt⁊ aſcenderūt mō tana hęc omnia. ⁊viſionem pacisiteꝝ poſſident hieruſalē. vbi ſuntſ vel eorumſancta ſanctoꝝ Nunc ergo mi dn̄eꝑquire ſi e aliqua iniqͥtas eoꝝ ī cōſpectu dei eorū aſcendamꝰ ad illoſqm̄ tradens tradet illos deus eoꝝtibi. ⁊ ſubiugati erūt ſub iugo potetię tuę. Si vero nō eſt offenſio populi huius cora deo ſuo. non poterimus reſiſtere illis: qm̄ deꝰ eoruꝫdefendet illos. ⁊ erimus in opprobrium vniuerſę terrę. Et factum ē

cū ceſſaſſet loqui achior verba hęcqui faſtu mundi ſuꝑbiūt p̄conia veritatis auirati ſūt oēs magnates holoferniſdire nō poſſunt. et p̄dicatoribꝰ cū ceteris fideli⁊ cogitabāt interficere euꝫ. dicēteſbus mortē minant̉ (cuiꝰ temeritatis ſfideleſad alterutrū: Quis eſt iſte qͥ filiosiſrael poſſe dicat reſiſtere regi nadyabolo demonijs vicijs qͥbuſlibꝫ malisbuchodonoſor ⁊ exercitibus eiusnō enim vident fidei ſcutuꝫ galeā ſpei et glahomines inermes ⁊ ſine virtute. ⁊dium verbi dei ſ pugnādiſine peritia artis pugnę? Ut ergoputat fallereagnoſcat achior quoniā fallit nosaſcendemꝰ in mōtana. ⁊ cum captifuerint potentes eorū tūc cū eiſdeꝫgladio trāſuerberabit̉: vt ſciat oīsgens qm̄ nabuchodonoſor deusſ nō celiterrę ē. ⁊ p̨̄ter ip̄m alius non eſt.hVI.Actum eſt aūtcum ceſſaſſent loqui: indignatus holofernes vehemēter.dixit achior: Qm̄ ꝓphetaſti nobiſdicens. ꝙ gens iſrael defendatura deo ſuo: vt oſtendam tibi qm̄ nōeſt deus niſi nabuchodonoſor: cūꝑcuſſerimus eos om̄s ſicut hoīeꝫvnum. tunc ⁊ ipſe cū illis aſſiriorūgladio interibis ⁊ oīs iſrael tecumꝑditōe diſperiet. ⁊ ꝓbabis quonianabuchodonoſor dn̄s ſit vniuerſę terrę Tūcqꝫ gladius militię metranſiet per latera tua. et confixuscades inter vulneratos iſrael et nōreſpirabis vltra donec extermieriſcum illis. Porro aūt ſi ꝓphetiamtuam vera exiſtimas non cōcidatvultus tuus. ⁊ pallor qui faciē tuaobtinet abſcedat a te: ſi verba meahęc putas implere n̄ poſſe. Ut aūtnoueris qꝛ ſimul cū illis hęc expeturbe ꝑiture precones veritatis adiugere ſtirieris. ecce ex hacʸ hora illoruꝫ podent. ꝑditos enī putāt quos a cōſortio ſuo ſepapulo ſociaberis vt du dignas meirant et fidelibꝰ chriſti aſſociāt. vn̄ tu diſcipuluigladij penaſ exceperint. ipſe ſimuleius ſis nos autē mō yſivltioni ſubiaceas. Tūc holoferneſſꝑſecutoribus fidei.p̨̄cepit ſeruis ſuis: vt cōp̄henderetquēlibet cōfeſſorem xp̄i p̄conem veritatis