Sermo

O Quis ſcit ſi nō hec ipſa ſunt indumēta dequibꝰ in hoc eodē cantici loco ſubſeqͥtur?quia odor veſtimentoꝝ tuorū ſicut odorthuris. Operui (inquit pſalmiſta) in ieiunio anima meā. Itē. Humiliabo in ieiunio animā meā. ⁊ oratio mea in ſinu meoꝯuertetur. Bona veſtis ieiuniū: cuiꝰ ſinuquodā ſecreto oratio cōmoratur. Ueſtiseſt que ſinū habet. oratio mea in ſinu meoconuertet̉. Habes hic vtrūqꝫ/ ſi aduertas⁊ in ieiunio indumentū fortitudinis. ⁊ inoratione odorē thuris. Oratio (inqͥt) meain ſinu meo cōuertet̉. Cur vero ait ī ſinu?An forte defectū oratōis tepide ⁊ infractededit intelligi. inqꝫ ipſo pͥmo euaneſcētisꝓceſſu. iōqꝫ dicit̉: in ſinu ſuo ꝯuerti. ibidēſcꝫ occidens vbi exhaurit̉. Sed quō conuertit̉ ⁊ redit que perit? Magis quideꝫ inſinu cōuerti videt̉ que celerē p̄cibꝰ reportat effectū. ⁊ ſi nondū plene: ex parte tamēhumilis ⁊ deuote petitionis fructu potit̉Habet enī dulcedinē multā vehemens ⁊deuota oratio. ⁊ dū dirigit̉ in cōſpectu domini quaſi incēſum: ſuauē ip̄a odoris ſuiſenſum haurit. An nō bonū indumētumquom vapor huiꝰ nebule ip̄am offerentisoperit ⁊ veſtit animā? Bonū plane. Sednos ſicut cepimꝰ veſtimētoꝝ interp̄tationes / ẜm exteriores actꝰ exequamur. Oꝑaenī bona ⁊ priorē deformitatē operiūt/ nead noxā imputet̉ ⁊ decorē quendaꝫ ⁊ venuſtatē conferunt: vt ad gratiā reputeturBona ergo veſtimēta bona ſunt opera ⁊ſimul ornāt ⁊ orāt. Et ꝙ ornēt/ manifeſtūquidē eſt ſed nō omniū ornatꝰ redolet thura: nō orationis ſpecimē tenet. Peniqꝫ cuiuſqꝫ oꝑa ⁊ patētia ⁊ publica: oſtentatōeꝫ⁊ inanē iactantiā redolēt: nō ſupplicationis inſtantiā nō ſolicitudinē placēdi domino. nō impetrāde vota gratie. quomōeī aptabitur odor veſtimentoꝝ tuoꝝ ſicutodor thuris? Qui v̓o om̄ia agit vt ei placeat cui ſe ꝓbauit deo: vt eius mereatur fauorem vtiqꝫ odor veſtimentoꝝ eius ſicutodor thuris. Et quidē thura niſi deo ſolinec offerri ſolēt nec debēt. ideo odor veſtimentoꝝ eius ſicut odor thuris. cū qͥcqͥd ſiue palā ſiue clam agit: ad impetratiōꝫ placationis refert diuine. Idē videt̉ eſſe oleum in vaſis: ⁊ in veſtimētis odorē: ſꝫ odorem thuris. Quid aliud qͣꝫ gaudia illa ſpiritalia ⁊ eternā delectatōꝫ deū exorat qͥ om

nē aliā abiurat ⁊ horret? Sitiuit (inquitpſalmus) in te aīa mea qͣꝫ multiplicit̓ tibicaro mea. Uides in verbis quō et ip̄ꝫ carnis veſtimentū quaſi oratōnis habꝫ vicēdum eo ſitire d̓r. Caro volūtarijs afflictadiſciplinis/ nōne deū ad ꝓpiciatiōctere nititur? Ip̄a eiuscia/ quedā ad eū ſuppliomoſyna pauꝑi miſericorditeorat. Carnis ꝓprie delectatipreſſa/ cur nō ⁊ ipſa orōnis habet.Uoluptatis rep̄ſſio quedam eſt.preſſio: ⁊ deſiderij delectatōem alrantis. Oratiōis feruide effectꝰ ī ſitdis vertit̉ ⁊ conuertit̉. Thura in exteriorꝭabſtinētie veſtimēto ſuauiter fragrāt. Etbonū om̄ino veſtimentū quādo aīma nōtam carne veſtit̉ qͣꝫ carnaliū ieiunio qͦdaꝫ⁊ temꝑantia voluptatū. Bonū om̄ino veſtimentū cōtinentia virginalis. ſuauē redolet ⁊ velut thuris odorē vel illi quē diligit vel ſibi que diligit. Quicqͥd cū dilectione offert̉ nō poteſt eiꝰ delectatione nō ꝑfrui ip̄a que offert. Om̄is eī hec dulcedoque p̄dicat̉ in ea: ſentit̉ ⁊ ab ipſa. Ab ipſamanat ⁊ in ip̄a manet. In labijs fauus.ſub lingua mel. ⁊ in veſtimētis eius redolentia thuris. Proxima ſunt ip̄i vniuerſahec quoꝝ tam gratꝰ eſt ſenſus ⁊ perfruitiodulcis Erūt (inqͥt dauid) vt complaceanteloquia oris mei ⁊ meditatio cordis meiin cōſpectu tuo ſemꝑ. Habetis hic vtraqꝫ hec. ⁊ ne qͥd deſit ad cumulū gratie ſubveſtimentoꝝ vocabulo oꝑti: qͣlitas tertioloco ꝓfert̉ ī mediū. In labijs ſtillāt eloqͥaſub lingua meditatiōes mellee fluunt. veſtimentoꝝ ornatꝰ/ thuris ſpirat odorem.Quid illi cenſes deeſſe ad gl̓iam in qͣ hec ꝑtria cōplacent. os. animꝰ. opus? Hoc numero om̄ia cōprehenſa ſunt ſed ordine cōuerſa ſunt. Ab oꝑbꝰ enī inchoanduꝫ eſtnō ab eloquio. Cornelij cēturionis pͥmooꝑa ⁊ orationes exaudite ſunt. fide cordamundata ſunt. deinde ſuꝑ ip̄m ⁊ ſuꝑ ſuosſpūs cecidit. Et erāt loquētes linguis ipiapoſtoli. poſt aſcenſionē dn̄i vnanimes ꝑſtiterunt in orōne. cōpletis ꝓmiſſionis diebus/ repleti ſunt ſpū. poſtea ꝓfecti predicauerūt vbiqꝫ. Primo in orōne ꝓfuſi ſuntdeinde ſpū infuſi ſunt. ⁊ ſic quā ſuſceperatalijs gratiā ip̄i ꝓfundūt. Primo expectatione ⁊ deſiderio cōuerſi ſunt ad deū. ſcd̓o