Sermo
Ip̄e qͥ honori merito ſtupori. merito ⁊ miracl̓o ē amari. tn̄ plꝰ amat. Spōſus ⁊ ſpōſa ſūtQuā q̄rꝭ aliā int̓ ſpōſas neceſſitudinē l̓ ꝯnexionē p̄ter amari ⁊ amare? Hic nexꝰ vīcit et̄qd̓ nat̉a artiꝰ vīxit vincl̓m parētū ad filiosDeniqꝫ ꝓpt̓ hͦ ait. relinq̄t hō pr̄eꝫ ſuū ⁊ mr̄eꝫſuā: ⁊ adh̓ebit ſpōſe. Uides iſte affectꝰ qͣꝫ ſitī ſpōſis: n̄ ceterꝭ tm̄ affectibꝰ: ſꝫ etiā ſeip̄o poU tētior. Adde ꝙ iſte ſpōſus n̄ modo amās: ſꝫamor ē. Nūqͥd honor? Cōtēdat qͥs eē. ego n̄legi Legi āt qꝛ d̓s caritas ē. ⁊n̄ qꝛ honor ē vl̓dignitas legi. Nō qꝛ honorē n̄ vult d̓s qͥ aitſi ego pr̄: vbi ē honor meꝰ? Ueꝝ id pr̄. Sedſi ſpōſū exhibeat. puto qꝛ mutabit vocē: ⁊ dicet. Si ego ſpōſus: vbi ē amor meꝰ? Nam ⁊an̄ ita locutꝰ ē. Si ego dn̄s: vbi ē timor meus? Exigit gͦ deꝰ timeri vt dn̄s. honorari vtpr̄. vt ſpōſus amari. Quid ī his p̄ſtat. quidemīet? Nēpe amor. Abſqꝫ hͦ ⁊ tīor penā hꝫ ⁊honor n̄ hꝫ gr̄aꝫ. Seruilis ē timor qͣꝫdiu abamore n̄ manumittit̉. Et qͥ d̓ amore n̄ venithonor: n̄ honor ſꝫ adulatō ē. Et qͥdē ſoli deohonor ⁊ gl̓a. ſꝫ hoꝝ neutrā acceptabit deꝰ. ſimelle amorꝭ ꝯdita n̄ fuerīt. Is ꝑ ſe ſuffic̄. Iſꝑ ſe placꝫ ⁊ ꝓpt̓ ſe. Ip̄e meritū: ip̄e p̄miū ſibieſt. Amor p̄t̓ ſe n̄ reqͥrit cāꝫ. n̄ fructū. Fructꝰeiꝰ vſus eiꝰ. Amo qꝛ amo: amo vt amē. Magna res amor: ſi tn̄ ad ſuū r̄currat pͥncipiū. ſiſue origī redditꝰ. ſi r̄fuſus ſuo fonti: ſꝑ ex eoſumat vn̄ iugit̓ fluat. ſolꝰ ē amor ex oībꝰ aīemotibꝰ ſenſibꝰ atqꝫ affectibꝰ. In qͦ p̄t creat̉a⁊ ſi n̄ ex eqͦ rn̄dere actori: l̓ d̓ ſil̓i mutuā repēdere vicē. v̓bi gr̄a. Si mihi iraſcat̉ deꝰ. nū illi ego ſil̓r reiraſcar? Nō vtiqꝫ: ſꝫ pauebo. ſꝫ cōtremiſcā. ſꝫ veniā d̓p̄cabor. Ita ſi me arguatn̄ r̄darguat̉ a me: ſꝫ ex me potiꝰ iuſtificabit̉:nec ſi me iudicabit: iudicabo ego eū ſꝫ adorabo. ⁊ ſaluās me n̄ q̄rit a me ip̄e ſaluari. nec viciſſim egꝫ ab aliqͦ lib̓ari. qꝛ lib̓at oēs. Si dominat̉. me oꝫ ẜuire. ſi īꝑat me oꝫ ꝑere: ⁊ n̄ viX ciſſim a dn̄o l̓ ẜuitiū exigere l̓ obſeqͥū. Nūciā vid̓as d̓ amore qͣꝫ alit̓ ſit. Nā cū amat d̓sn̄ alid̓ vult qͣꝫ amari. qͥppe n̄ ad alid̓ amat niſi vt amet̉. ſciens ip̄o amore btōs qͥ ſe amauerit. Magͣ res amor: ſꝫ ſūt ī eo gͣdꝰ. Spōſa īſūmo ſtat. Amāt eī ⁊ filij: ſꝫ d̓ h̓editate cogitāt. qͣꝫdiu verēt̉ qͦ quō amittere ip̄ꝫ a qͦ expectat̉ h̓editas: plꝰ r̄uerēt̉: minꝰ amāt. ſuſpectꝰē mihi amor cui alid̓ qͥd adipiſci ſpes ſuffragari vid̓t̉. Infirmꝰ ē qͥ forte ſpe ſb̓tracta autextīguit̉ aut minuit̉. Impurꝰ ē qͥ alid̓ cupitPurꝰ amor mercēnariꝰ n̄ ē. Purꝰ amor d̓ ſpevires n̄ ſumit. nec tn̄ diffidētie damna ſentitSpōſus h̓ ē. qꝛ hͦ ſpōſa ē q̄cūqꝫ ē. Sponſeres ⁊ ſpes vnꝰ ē amor. hͦ ſpōſa abūdat. hͦ ꝯtē
tus ē ſpōſus. Nec is alid̓ q̄rit. nec illa alid̓ hꝫHīc ille ſpōſus ꝓpͥꝰ quē alt̓ nēo ꝯtīgat nͨ filiꝰ qͥdē. Deniqꝫ ad filios clamat. vbi ē honormeꝰ. ⁊ n̄ vbi ē amor meꝰ d̓t. ẜuās ſpōſe p̄rogatiuā. Sꝫ ⁊ iubet̉ hō honorare pr̄eꝫ ſuū ⁊ matrē ſuā. ⁊ d̓ amore tacet̉. n̄ qꝛ n̄ amādi ſint pentes a filijs. ſꝫ qꝛ ml̓ti filioꝝ homagꝭ qͣꝫ amare affecti ſūtiudiciū diligat: ſꝫ ſpōſi arſolā amorꝭ vicē reqͥrit ⁊ fmare dilectā. qͥd ni ametQuid ni amet̉ amor? Meaffectōibꝰ alijs ſoli ⁊ tota īrn̄deri amori hꝫ in r̄dibendoſe totā effud̓rit ī amorē. qͣꝫtū ē hͦ ad illiꝰꝑēne ꝓfluuiū? Nō plāe ꝑi vb̓tate fluūt amās⁊ amorē: aīa ⁊ v̓bu. ſpōſa ⁊ ſponſus. creator ⁊creat̉a: n̄ magꝭ qͣꝫ ſitiēs ⁊ fōs. Quid gͦ? ꝑibityꝓt̓ hͦ ⁊ ex toto euacuabit̉ nupt̉e votū. d̓ſideriūſuſpirātꝭ amātꝭ. ardor p̄ſumētꝭ fiducia. qꝛ nōvꝫ ex eqͦ currere cū gigāte. dulcedīe cū melleꝯtēdere. lenitate cū agno. cādore cū lilio. claritate cū ſole. caritate cū eo qͥ caritas ē? Nō. nā⁊ ſi minꝰ ē diligit creat̉a qm̄ mīor ē. tn̄ ſi ex teta ſe diligit nihil d̓eſt vbi totū ē. Propt̓ea vtdixi. ſic amare nupſiſſe ē. qm̄ n̄ p̄t ſic diligere:⁊ paꝝ dilecta eē. vt ī ꝯſēſu duoꝝ ītegꝝ ſtet ꝑfectūqꝫ ꝯnubiū. niſi qͥs dubitet aīaꝫ a v̓bo ⁊ pͥus amari ⁊ plꝰ. ꝓrſus ⁊ p̄uenit̉ amādo ⁊ vincit̉. Felix q̄ meruit p̄ueniri ī tāte bn̄dictō.cedīs. Felix cui tāte ſuauitatꝭ cōplexū exdonatū ē. Qd̓ n̄ ē alid̓ qͣꝫ amor ſctūs ⁊ caſtuſamor ſuauis ⁊ dulcꝭ. amor tāte ſerenitatꝭ qͣꝫte⁊ ſinceritatꝭ. amor mutuꝰ. ītimꝰ. validꝰqꝫ qͥ n̄ī carne vna: ſꝫ vno plāe ī ſpū duos iūgat. duos faciat. iā n̄ duos ſꝫ vnū: paulo ita dicenteQui adherꝫ d̓o vnꝰ ſpūs ē. Et nc̄ potiꝰ eāſuꝑhis audiamꝰ quā facile magiſtrā d̓ oībꝰ fec̄ ⁊mgr̄a vnctō ⁊ freq̄ns exꝑientia. Niſi forte idmeliꝰ ẜuāꝰ ī alid̓ ẜmōis pͥncipiū ne rē bonaꝫcoartemꝰ int̓ āguſtias hꝰ ꝓpemodū finiēdi:⁊ ſi ꝓbatꝭ facio finē etiā an̄ finē. vt famelici tēpeſtiue ꝯueniāꝰ cras ad d̓licias ſcē aīe qͥbꝰ beata meret̉ frui cū ꝟbo: ⁊ d̓ v̓bo ſpōſo vtiqꝫ ſuoih̓u xp̄o dn̄o nr̄o qͥ ē ſuꝑ oīa deꝰ bn̄dictꝰ ī ſecula Amē.Sermo lxxxiipj.meo ꝑ noctes ZN lectulo aſiui que diſgit aīa mea. Magnū bonū q̄rere deūEgo hͦ nulli ī hoīs aīe ſcd̓ꝫ exiſtimo. pͥmū indonis. vltimū ī ꝓfectibꝰ ē. v̓tutū nulli acceditcedit nll̓i. Cui accedat quā nulla p̄cedit? cuicedat q̄ oīꝫ magꝭ ꝯſūmatio ē Que eī vtꝰ aſſcre