Sermo

eterna. vt qd̓ ē appareat. ⁊ qd̓ fctā ē viuat?.Ceteꝝ ꝯͣria ſapit ⁊ q̄rit ⁊ mortaiibꝰ ſeſe degeneri ꝯuerſatiōe ꝯformās īmortalitatiscādorē qͦdā mortifere ꝯſuetudīs piceo colore d̓nigrat. Quid ni mortaliū appetitꝰ īmortalē mortali ſil̓em. īmortali diſſil̓emfaciat? Qui tāgit picē (ait ſapiēs) inqͥnabitur ab ea. Fruēdo mortalibꝰ mortalitateꝫſe īduit. ⁊ veſtē īmortalitatꝭ īcidēte mortiſſil̓itudīe decolorauit: n̄ exuit. Euā attēdequō eiꝰ aīa īmortal̓ īmortalitatis ſue gl̓iefucū mortalitatꝭ īuexit: mortalia vtiqꝫ affectādo. Ut qͥd enī cū īmortal̓ eſſꝫ mortalia n̄ ꝯtēpſit ⁊ trāſitoria: ꝯtēta ſibi ſil̓ibꝰ īmortalibꝰ ⁊ et̓nis. Uidit (inqͥt) lignū ꝙ eſſet pulcꝝ ocul̓ ⁊ aſpectu d̓lectabile: ac ſuaue ad veſcēdū. Nō ē tua o ml̓ier iſta ſuauitas. iſta delectatio. iſta pulcritudo. Et ſitua ꝓ ꝑte luti. nō tua ſoliꝰ. ſꝫ cōis cunctisanimatibꝰ t̓re. Tua q̄ vere tua ē aliunde ⁊N alia. nā eterna ē d̓ eternitate. Quid tu aīetue aliā formā: īmo d̓formitatē imprimiſalienā? Enīuero qd̓ delectat hr̄e: id etiā ꝑderetimet. ⁊ timor color ē. Is libertatemdū tingit tegit. ⁊ eā nihilominus ſibimetreddit diſſil̓eꝫ. qͣꝫ dignius ſua origīe nihilcuꝑet vbi nihil metueret. ac ꝑ hͦ a ẜuili timore iſto īgenitā ſibi defenderet libertatē.manētē ī vigore ⁊ d̓core ſuo. Heu n̄ ita ē.mutatꝰ ē color optimꝰ. Fugitas ⁊ latitasaudis vocē dn̄i d̓i ⁊ abſcondis te. Cur hͦniſi qꝛ quē amabas: times ⁊ libertatꝭ ſpēꝫforma ẜuil̓ excluſit. Sed ⁊ volūtaria illaneceſſitas ⁊ ꝯͣria lex inflicta ī mēbris (de qꝓxīo ẜmōe diſſerui eidē incubat lib̓tati ⁊liberā nat̉a creaturā ꝑ ꝓpriā ip̄iꝰ volūtatēdū allicit ſubijcit ẜuituti. īplēs faciē eiusignominia. ita vt vl̓ carne ẜuiat legi pctī.⁊ n̄ volēs. Qꝛ gͦ nat̉e īgenuitatē moꝝ ꝓbitate d̓fenſare neglexit. iuſto auctorꝭ iudicio fctm̄ ē: n̄ qͥdē vt libertate ꝓpͥa nudaret̉ſꝫ tn̄ ſuꝑindueret̉ ſic̄ diploide ꝯfuſiōe ſua.Et bn̄ ſic̄ diploide. vbi veſte veluti duplicata manēte libertate: ꝓpt̓ volūtatē: ſeruil̓nihilominꝰ ꝯuerſatio neceſſitatē probat.Hoc d̓ ſimplicitate. hͦ de īmortalitate aītaduertere ē. ⁊ nil tibi ī ea ſi bene ꝯſideres:apꝑebit qd̓ n̄ ſit iſtiuſmodi ſil̓itudīs: ꝑit⁊ diſſil̓itudīs diploide adoptū. An nō diploīs vbi n̄ īnata ſꝫ affixa ⁊ q̄dam qͣſi acupctī aſſuta ſimplicitati fraus īmortalitatimors. neceſſitas lib̓tati? Neqꝫ enī eſſentie

ſimplicitati p̄ſcribit duplicitas cordis. n̄nat̉e īmortalitati mors. aut volūtaria peccati. aut neceſſaria corꝑis. n̄ arbitrij lib̓tati neceſſitas volūtarie ẜuitutꝭ. Itaqꝫ bonis nat̉e mala aduēticia dū nō ſucceduntſꝫ accedūt: turpāt vtiqꝫ ea: nō exterminātꝯturbāt n̄ deturbāt. In̄ aīa diſſil̓is d̓o. īde diſſil̓is ē ⁊ ſibi. īde ꝯꝑata ium̄tꝭ inſipiētibꝰ. ⁊ ſil̓is fctā ē ill̓. inde qd̓ legit̉ ꝯmutaſſe gl̓iaꝫ ſuā ī ſil̓itudinē vituli comedētꝭ fenū. īde hoīes tāqͣꝫ vulpes duplicitatis ⁊fraudis foueas hn̄t. ⁊ qꝛ pares vulpibꝰ ſefecer̄t ꝑtes vulpiū erūt. īde iuxta ſalomōꝫvnꝰ exitꝰ hoī ⁊ ium̄to. Quid ni ſil̓r exeat qͥſil̓r vixit? More beſtiali īcubuit terrenis:more beſtiali excedet terris. Audi aliud.Quid miꝝ ſi ſil̓eꝫ ſortimur exitū: qͥ ⁊ ſil̓eꝫhēmꝰ ītroitū. Un̄ eī hoībꝰ niſi d̓ ſil̓itudīebeſtiali ille tā ītꝑans ardor ī coitu: tā īmoderatꝰ dolor ī ꝑtu? Ita hō ī ꝯceptu ⁊ ortuī vita ⁊ morte cōꝑatꝰ ē iumētꝭ inſipiētibꝰ:⁊ ſil̓is factꝰ ē ill̓. Quid ꝙ libera creat̉a ſi­ Pbi ſubditū appetitū nō regit vt dn̄a: ſꝫ ſeqͥtur ⁊ obſeqͥt̉ vt ācilla? Nōne ⁊ ī hͦ ſe aſſil̓at⁊ ānumerat ceterꝭ animātibꝰ q̄ naturā n̄ īlibertatē vocauit. ſꝫ ꝯdidit ī ẜuitutē ẜuireſuo vētri: appetitui obedire? Nōne tl̓i merito ꝯfundit̉ ꝑhiberi vl̓ ex iſtimari ſil̓is deus. Iōqꝫ ait. Exiſtimaſti iniq̄ ꝙ ero tui ſimil̓. Et infert. Arguā te ⁊ ſtatuā ꝯͣ faciemtuā. Nō ē ſeſe vidētꝭ aīe deū exiſtimare ſimilē ſibi. aīe dūtaxat qͣlis mea ē peccatricis ⁊ iniq̄. Eiuſmodi nāqꝫ arguit̉. Exiſtimaſti iniq̄ (ait) ⁊ n̄ dic̄. exiſtimaſti aīa vl̓ exiſtimaſti hō. ꝙ ero tui ſil̓is. Sꝫ ſi ſtatuat̉iniquꝰ an̄ faciē ſuā ⁊ ꝯͣ vultū qͣndā morbidū putidūqꝫ īteriorꝭ hoīs ſui ſiſtat̉. vt diſimulare aut d̓clinare n̄ q̄at īpuritatē ꝯſcientie ſuc: ſꝫ videat vl̓ īuitꝰ: ſordes pctōrūſuoꝝ. vicioꝝ īſpiciat d̓formitatē. nequaqͣꝫpoterit exiſtimare deū fore ſil̓eꝫ ſibi. ſꝫ qͣſidiffidēs ꝓ tāta diſſil̓itudine quā videbit:puto exclamabit ⁊ dicꝫ. Dn̄e qͥs ſil̓is tibiQd̓ qͥdē dictū ꝓ volūtaria illa ⁊ nociua illa diſſil̓itudīe. Nā manet pͥma ſil̓itudo. ⁊iō illa plꝰ diſplicꝫ ꝙ iſta manet O qͣꝫtū bonū iſta qͣꝫtūqꝫ malū illa. ex mutua tn̄ collatōne vtraqꝫ ī genere ſuo plꝰ eminet. Cū gͦ Aaīa tātā ī ſe vna reꝝ diſtantiā cernit. qͥd niclamet int̓ ſpeꝫ ⁊ deſperatōꝫ vtiqꝫ poſita.dn̄e qͥs ſil̓is tui? Trahit̉ ī deſperatōꝫ ꝓtato malo. ſꝫ reuocat̉ ī ſpeꝫ a tāto bono. In