LXXXI

Neqꝫ enī vel ip̄i (vt ſupra diximꝰ) hoc eritaliqn̄ eſſe qd̓ beatā eſſe. nec qn̄ beata erit.Fatemur ſil̓itudinē. eqͣlitatem rēnuimusUerbi cā. vita deꝰ. vita ⁊ aīa eſt. Sil̓is qͥdem ſꝫ diſpar. Porro ſil̓is ꝙ vita. ꝙ ſeip̄aviuēs. ꝙ nō tm̄ viuēs: ſꝫ ⁊ viuificās. ſic̄ ⁊ille hec oīa eſt. Diſpar ꝟo qͣꝫtū a creāte creata diſpar. ꝙ vt niſi creata ab illo nō eſſet.ſic niſi ab ip̄a viuificata nō viueret. Nonviueret dico: ſꝫ ſpūali vita: non naturali.Nā naturali qͥdē etiā q̄ nō ſpūalit̓ viuit. īmortaliter viuat neceſſe eſt. At qual̓ vitain qua ſatiꝰ foret n̄ naſciqͣꝫ nō ab ea mori?Mors potiꝰ eſt. ⁊ iō grauior: qꝛ petī nonnature. Deniqꝫ mors pctōrū peſſima eſt.Iō gͦ que ẜm carnē viuit aīa: viuēs mortua eſt. Quippe cui bonū erat oīno n̄ viuere qͣꝫ ſic viuere A qͣ nimiꝝ vitali qͣdā mortemīme vnqͣꝫ reſurgꝫ niſi ꝑ v̓bū vite. īmo ꝑverbū vitā viuentē vtiqꝫ ⁊ viuificantem.Alias aūt īmortalis eſt aīa. ⁊ in hͦ nihilominus v̓bo ſil̓is quidē. ſꝫ nō equal̓. Naꝫintm̄ ſuꝑexcellit īmortalitas deitatis. vtapl̓us dicat de deo. qͥ ſolꝰ hꝫ īmortalitatēQd̓ ego reor ꝓ eo dictū ꝙ ſolꝰ ſit natura īcōmutabilis deꝰ. qͥ ait. Ego dn̄s ⁊ nō mutor. Uera nāqꝫ ⁊ integra īmortalitas tamnō recipit mutatōꝫ qͣꝫ nec finē. ꝙ oīs mutatio quedā mortꝭ imitatio ſit Om̄e etenīqd̓ mutat̉: dū d̓ vno ad alid̓ trāſit eſſe: qd̓ āmodo neceſſe eſt moriat̉ qd̓ eſt. vt eſſe incipiat qd̓ nō eſt. Ꝙ ſi tot mortes qͦt mutationes: vbi īmortalitas? Et huic vanitatiſubiecta eſt ip̄a creatura: nō volēs ſꝫ ꝓptereū qͥ ſubiecit in ſpe. Attn̄ īmortal̓ aīma ē.qm̄ cum ip̄a ſibi vita ſit: ſic̄ nō eſt qͦ cadata ſe. ſic nō eſt qͦ cadat a vita. Ueꝝ cū ꝯſtetſuis affectibꝰ mutare eam. agnoſcat ita ſedeo in īmortalitate ſil̓em. vt ſciat ſibi deeſſe: nō modicā īmortalitatꝭ ꝑtē: ſoli cedēſabſolutā ꝑfectāqꝫ īmortalitatē apud quēnō eſt trāſmutatio: nec viciſſitudinis obumbratio. Nō mediocris tn̄ aīe dignitaspn̄ti diſputatōi cōꝑta eſt. q̄ gemina qͣdaꝫvicinitate nature ꝟbo appropiare videturſimplicitate eſſentie ⁊ perpetuitate vite.¶ Sedenī adhuc vnū occurrit qd̓ mīmep̄teribo. nec enī minꝰ inſignē ſil̓em ve minus v̓bo aīam fac̄ ⁊ forte etiā plus. Arbitrij libertas hec eſt plane diuinū quoddāp̄fulgēs in aīa tāqͣꝫ gēma in auro Ex hacnēpe ineſt illi inter bonū qͥdē ⁊ malū. nec

nō inter vitā ⁊ mortē. ſꝫ ⁊ nihilominꝰ interlucē ⁊ tenebras ⁊ cognitio iudicij ⁊ optioeligēdi. ⁊ ſi qͣ ſunt alia q̄ ſil̓r circa animi habitū ſeſe ē regione reſpicere videant̉. nihilominꝰ inter ip̄a cenſoriꝰ qͥdē arbit̓ is anime oculꝰ dijudicat ⁊ diſcernit. ſic̄ arbiterin diſcernēdo. ita in eligēdo liber. Unde ⁊libeꝝ noīat̉ arbitriū ꝙ liceat verſari ī hisꝓ arbitrio volūtatis. Inde hō ad ꝓmerēdū potis. Om̄e etenī qd̓ feceris bonū malum ve: qd̓ quidē nō facere libeꝝ fuit: merito ad meritū reputat̉. Et vt merito laudat̉ nō is tm̄ qͥ potuit facere mala ⁊ nō fecit. ſꝫ ⁊ qͥ potuit nō facere bona ⁊ fecit. itamalo nō caret merito: tā is qͥ potuit nō facere mala ⁊ fecit. qͣꝫ qͥ potuit facere bona ⁊nō fecit. Ubi aūt nō eſt libertas: nec meritum. Propterea q̄ ſunt carētia rōne aīalianihil merent̉. qꝛ ſic̄ deliberatōe ita ⁊ libertate carent. Senſu agunt̉. ferunt̉ impeturapiunt̉ appetitu. Neqꝫ enī iudiciuꝫ hn̄tquo ſe dijudicēt ſiue regāt. ſꝫ ne inſtrumētum qͥdē iudicij .i. rōem. inde eſt ꝙ non iudicant̉ qꝛ nō iudicāt. Qua nā qͥppe rōneab his exigat̉ rō quā nō acceperūt? Hācvim a natura ſolꝰ hō nō patit̉. ⁊ iō ſolꝰ int̓animātia liber. Et tn̄ interueniēte peccato patit̉ quandā vim ⁊ ip̄e: ſꝫ a voluntatenō a natura. vt ne ſic qͥdē ingenita libertate pͥuet̉. Qd̓ enī volūtariū: ⁊ libeꝝ. Et qui Cdē pctō factū eſt vt corpꝰ qd̓ corrūpit̉ aggrauet aīam: ſꝫ amore nō mole. Nā ꝙ ſurgere aīa ꝑ ſe iā nō pōt: q̄ ꝑ ſe cadere potuitvolūtas ī cauſa eſt q̄ corrupti corꝑis viciato ac vicioſo a more langueſcēs ⁊ iacēs:amorē parit̓ iuſticie non admittit. Ita neſcio qͦ pͣuo ⁊ miro modo ip̄a ſibi volūtas:peccato qͥdē in deteriꝰ mutata: neceſſitatēfacit: vt nec neceſſitas cū volūtaria ſit: excuſare valeat volūtatē. nec volūtas cū ſitillata excludere neceſſitatē. Eſt enī ne eſſitas hec qd̓ammō volūtaria Eſt fauorabilis vis quedā p̄mēdo blādiēs: ⁊ blādiendo p̄mens. Un̄ ſeſe rea volūtas vbi ſemelpctō ꝯſenſerit. nec excutere iā ꝑ ſe nec excuſare tn̄ vllatenꝰ de rōne q̄at. In̄ q̄rula illavox veluti gemētꝭ ſub onere neceſſitatꝭ hꝰDn̄e (inqͥt) vim patior. rn̄de ꝓ me. Sꝫ rurſus ſciēs ꝙ nō iuſte cauſaret aduerſus dominū. cū volūtas ſua ip̄iꝰ potiꝰ ī cā foretattēde qͥd ſecurꝰ intulerit. Quid dicā autqͥs rn̄debit mihi cū ip̄e fecerim? Preme-