LXX.

P ens. Quanta putas ex hac māſione interaīam ⁊ verbū familiaritatis gr̄a oriatur.quāta d̓ familiaritate ſequat̉ fiducia? Nōeſt (vt opinor) ꝙ iam talis aīa dicere vereatur. dilectus meꝰ mihi. q̄ ex eo ꝙ ſe diligere: ⁊ vehemēter diligere ſentit: etiaꝫ diliginihilominꝰ vehemēter nō ambigit: ac deſua ſingulari intētione. ſollicitudine. curaoꝑa. diligentia. ſtudioqꝫ quo inceſſanter ⁊ardēter inuigilat quēadmodū placeat d̓oeque hec om̄ia ī ip̄o indubitāter agnoſcitrecordans ꝓmiſſionis eius. In qua menſura menſi fueritis remetiet̉ vobis: niſi ꝙredibitionē gratie prudēs ſponſa ad ſuaꝫmagis cauta eſt trahere partē: ſciens ſe potius p̄uentā a dilecto. Inde eſt ꝙ illiꝰ operam p̄fert. Dilectus (nquiēs) meus mihi⁊ ego illi. Ergo ex ꝓprijs que ſunt penesdeū agnoſcit. necdubitat ſe amari q̄ amaIta eſt. Amor dei amorē anime parit. ⁊ illius p̄currens intētio intentā aīam facit.ſollicitudoqꝫ ſollicitā. Neſcio enī qua vicinitate nature cū ſemel reuelata facie gloriam dei ſpeculari anima poterit: mox illiſe cōformari neceſſe eſt. atqꝫ in eandē imaginem trāſformari. Igit̉ qualē te paraueris deo: talis oportet appareat tibi deus.Cū ſancto ſanctus erit: ⁊ cum viro innocete innocēs erit. Quid ni eque ⁊ cū amāte amans. ⁊ cū vacante vacās. ⁊ cū intenQ to intētus. ⁊ ſollicitus cū ſollicito? Deniqꝫ ait. Ego diligentes me diligo. ⁊ qͥ mane vigilauerint ad me īueniēt me. Uidesquomodo nō ſolū de amore ſuo certuꝫ tereddat. ſiquidē tu ames illū: ſed etiam deſollicitudine ſua: quā ꝓ te gerit: ſi te ſenſerit ſollicitū ſui. Uigilas tu: vigilat et ille.Cōſurge in nocte in pͥncipio vigiliaꝝ tuarum. Accelera quantū vis etiā ip̄as anticipare vigilias: inuenies eū: non p̄ueniesTemere in tali negocio vel pͥus aliqͥd tribuis tibi vel plꝰ: ⁊ magis amat ⁊ an̄. Sihec oīa ſcit: īmo qꝛ ſcit. miraris ꝙ illa maieſtatē quaſi cetera nō curantē ſoli ſibi intēdere gloriet̉: cui ſoli ip̄a poſtpoſitis curisom̄ibꝰ tota ſe deuotiōe cuſtodit. Sermofinē deſiderat. ſed vnū dico ſpiritualibusqui in nobis ſunt. miꝝ quidē. ſed veꝝ. animam deū videntē haud ſecus videre qͣꝫ ſiſola videat̉ a deo. Ea ergo fiducia dicit illum intēdere ſibi. ſeqꝫ illi. nihil preter ſe etip̄m videns. Bonus eſt dn̄e anime q̄ren-

ti te. occurris. amplecteris. ſponſum exhibes qui dn̄s es. immo qui es ſuꝑ omniadeus bn̄dictus in ſecula Amen.¶ Sermo. AdIlectus meus ⁊mihi: ⁊ ego illi. qui paſcitur īterlilia. Quis huic iam imputet p̄ſumptōi vl̓ inſolētie. ſi ſe dicat inijſſe ſocietatē cū illo qui paſcit̉ inter lilia? Etiā ſi inter ſidera paſceret̉: eo ſolo quo paſceretur:neſcio qͥd magnū videri poſſit cū eiuſmodi amicicias ſeu familiaritatem hr̄e. Alioqͥn prſuſ ignobile ⁊ hūile ſonat paſci Nūcvero cū ⁊ paſci inter lilia ꝑhibetur. deiectionis adiectio longius amouet ⁊ ꝓpulſattemeri tatis notā. Quid enī ſunt lilia? Iuxta verbū dn̄i. fenū quod hodie eſt ⁊ crasin clibanū mittit̉. Quantꝰ eſt iſte qui fenoaſcit̉. quaſi vnus agnoꝝ aut vitulorum?Et agnus plane ⁊ vitulꝰ ſaginatus. Sedtu forte vigilantiꝰ aduertiſti. nō pabulū hͦloco deſignari: ſꝫ locū. nec enim dictuꝫ eſtlilijs eum paſci: ſed inter lilia. Eſto. Nonfenuꝫ comedit vt bos: feno tn̄ verſari ⁊ ſuper fenum diſcūbere inſtar vnius d̓ turbaqͥd eminētie habere poteſt? Quid v̓o gl̓iehinc: habere dilectuꝫ illū qͥ hoc egerit? At Sẜm lr̄aꝫ qͥdē ſpōſe verecūdia ⁊ cautela prudētie eiꝰ ī loquēdo ſatꝭ apparꝫ: vtiqꝫ diſponētꝭ ẜmones ſuos ī iudicio ⁊ reꝝ gl̓iam v̓boꝝ modeſtia tꝑantꝭ. Alias aūt nō igͦratvnū eſſe ⁊ qͥ paſcit̉ ⁊ qͥ paſcit: int̓ lilia commorātē ⁊ regnātē ſuꝑ ſidera. Ac libētiꝰ humilia dilecti memorat: ꝓpt̓ hn̄ilitatē qͥdēvt dixi. magꝭ aūt qd̓ exinde cepit eſſe dilectꝰ exqͦ ⁊ paſci. Nec mō exinde ſꝫ īde. Nāqͥ in altiſſimis ē dn̄s: ī imis ē dilectꝰ. ſuꝑſidera regnās. int̓ lilia amās. Amabat etſuꝑ ſidera. qꝛ nuſqͣꝫ ⁊ nunqͣꝫ potuit n̄ amare. qꝛ amor eſt. ſꝫ donec ad lilia deſcendit ⁊paſci inter lilia cōpertꝰ eſt. nec amatus eſtnec factꝰ dilectꝰ. Quid? Nū amatꝰ ē a pr̄iarchis ⁊ ꝓphetis? Eſt. Sꝫ nō prius qͣꝫ viſus eſt ⁊ ab ipſis inter lilia paſci. Neqꝫ eīnon viderunt quē p̄uiderunt. niſi ita quiſabſqꝫ ſpū ſit. vt videntē in ſpū putet videre nihil. Un̄ gͦ vidētes (nā ſic ꝓphete appellati ſūt) ſi nihil vider̄t. In̄ eſt ꝙ voluer̄tvidere que nō viderūt. Nec enim poterātvelle videre ī corꝑe quē ī ſpū nō vidiſſent