Sermo

Cōuerſatio noſtra in celis ſit: ⁊ nec cadere nec deijci formidamꝰ. In celis petra īilla firmitas atqꝫ ſecuritas eſt. Petra refugium erinacijs. Et reuera vbi tuta firmaqꝫ infirmis ſecuritas ⁊ requies niſi ī vulneribꝰ ſaluatoris. Tāto illic ſecurior habito. quāto ille potētior eſt ad ſaluandumFremit mūdus. p̄mit corpꝰ. dyabolꝰ inſidiatur. nō cado: fundatꝰ enim ſum ſuprafirmā petrā. Peccaui peccatū grande. turbatur cōſcientia: ſꝫ nō ꝑturbabit̉. quoniāvulneꝝ dn̄i recordabor. Nempe vulneratus eſt ꝓpter īiquitates noſtras. Quid tāad mortē: qd̓ nō xp̄i morte ſaluetur? Siergo in mentē venerit tā potens tāqꝫ efficax medicamentū: nulla iā poſſum morbi malignitate terreri. Et ideo liquet erraſſe illum. qͥ ait. Maior eſt iniquitas meaqͣꝫ vt veniā merear. Niſi qd̓ nō erat d̓ mēbris xp̄i. nec ꝑtinebat ad eū de xp̄i meritovt ſuū p̄ſumeret. ſuū diceret quod illiꝰ eſſꝫP tanqͣꝫ rē capitis membꝝ. Ego vero fidenter qd̓ ex me mihi deeſt: vſurpo mihi ex viſceribꝰ dn̄i. qm̄ miſericordia affluūt. nec d̓ſunt foramina ꝑ que effluāt. Foderūt manus eiꝰ ⁊ pedes latuſqꝫ lancea forauerūt.⁊ ꝑ has rimas licet mihi ſugere mel d̓ petra. oleūqꝫ d̓ ſaxo duriſſimo .i. guſtare ⁊ videre quoniaꝫ ſuauis eſt dn̄s. Cogitabatcogitatiōes pacis. ⁊ ego neſciebaꝫ. Quisenī cognouit ſenſum dn̄i. aut qͥs ꝯſiliariꝰeius fuit? At clauis reſerās: clauus penetrās factꝰ eſt mihi: vt videā volūtatē dn̄i.Quid ni videā ꝑ foramē. Clamat clauꝰ.clamat vulnꝰ ꝙ ꝟe deꝰ ſit in xp̄o mūdumrecōciliās ſibi. Ferrū ꝑtrāſijt aīam eiꝰ: etappropinqͣuit cor illiꝰ. vt non iā nō ſciatcōpati infirmitatibꝰ meis. Patꝫ archanūcordis ꝑ foramīa corꝑis. patet magnū illud pietatis ſacr̄m. patēt viſcera miẜicordie dei nr̄i in quibꝰ viſitauit nos oriēs exalto. Quid ni viſcera per vulnera pateāt.In qͦ enī clariꝰ qͣꝫ in vulneribꝰ tuis eluxiſſet ꝙ tu dn̄e ſuauis ⁊ mitis ⁊ multe miſericordie? Maiorē enī miſeratōnem nemohꝫ qͣꝫ vt aīam ſuā ponat qͥs ꝓ addictꝭ morti ⁊ dānatis. Meū ꝓinde meritū miſeratio dn̄i. Nō plane ſuꝫ meriti inops qͣꝫdiuille miſerationū nō fuerit. Ꝙ ſi miſericordie dn̄i ml̓te: multꝰ nihilominꝰ ego ī meritis ſum. Quid enī ſi multoꝝ ſim mihi cōſciꝰ delictoꝝ? Nēpe vbi abūdauit delictū

ſuꝑabūdauit ⁊ gr̄a. Et ſi miſcd̓ie dn̄i abeterno ⁊ vſqꝫ in eternū: ego qͦꝫ miſericordias dn̄i in eternū cātabo. Nunqͥd iuſticiaſmeas? Dn̄e memorabor iuſticie tue ſoliꝰ.Ip̄a eſt enī ⁊ mea. Nempe factꝰ es mihitu iuſticia a deo. Nūquid mihi verēdumne nō vna ambobꝰ ſufficiat? Nō eſt pallium breue qd̓ ẜm ꝓph̓am nō poſſit oꝑireduoſ. Iuſticia tua iuſticia ī eternū. Quidlongiꝰ eternitate? Et te parit̓ ⁊ me operietlargiter. Larga ⁊ eterna iuſticia. Et ī mequidē oꝑit multitudinē pctōꝝ. in te auteꝫdn̄e qͥd niſi pietatis theſauros: diuitiasbonitatis?. De in foraminibꝰ petre repoſite mihi. qͣꝫ magna multitudo dulcediniſtue in illis oꝑte quidē: ſꝫ in his qͥ pereuntUt qͥd eī ſanctū det̉ canibꝰ vel margariteporcis? Nobis aūt reuelauit deꝰ ꝑ ſpūmſuū: etiā ⁊ aꝑtis foraminibꝰ introduxit inſancta. Quata in his multitudo dulcedinis: plenitudo gr̄e: ꝑfectioqꝫ v̓tutū. Ibo Omihi ad illa ſic referta cellaria: atqꝫ ad ammonitiōꝫ ꝓphete relinquā ciuitates ⁊ habitabo ī petra. ero quaſi colūba nidificāſin ſummo ore foramīs. vt cū Moyſe poſitus ī foramine petre: tranſeūte dominomerear ſaltē poſteriora eiꝰ ꝓſpicere. Namfaciē ſtātis .i. incōmutabilis claritatē qͥsvideat. niſi qͥ introduci iā meruit nō ī ſancta: ſed in ſanctaſanctoꝝ. Nec vilis tamēaut ꝯtemnēda poſterioꝝ ꝯtemplatio. Cōtemnat herodes. ego tāto magis nō cōtēno quāto magis ꝯtēptibilē ſe on̄dit herodi. Habēt etiā aliqͥd ⁊ poſteriora dn̄i qd̓videre delectꝫ. Quis ſcit ſi ꝯuertat̉ ⁊ ignoſcat deꝰ ⁊ relinquat poſt ſe bn̄dictōꝫ? Aritcū on̄det faciē ſuā: ⁊ ſalui erimꝰ. Sꝫ interim p̄ueniat nos in bn̄dictōibꝰ dulcedīsillis vtiqꝫ qͣs poſt ſe relinq̄re ꝯſueuit. Nūcdignatiōis ſue poſteriora demōſtret: alias in gl̓ia dignitatꝭ faciē ſuā demōſtraturus. Sublimis ī regno: ſꝫ ſuauis ī cruce.In hac me viſiōe p̄ueniat. in illa adimpleat. Adimplebis me (ait) leticia cum vultūtuo. Utraqꝫ viſio ſalutarꝭ. vtraqꝫ ſuauisſꝫ illa in ſublimitate. iſta in hūilitate. Illain ſplēdore. hec in pallore eſt. Deniqꝫ (inquit) ⁊ poſteriora dorſi eius ī pallore auriQuomodo nō ī morte palleſcat? Sꝫ melius pallens aurū qͣꝫ fulgens auricalcum⁊ quod ſtultum eſt dei: ſapientius eſt hominibus. Aurū verbum. auꝝ ſapiētia eſt.