Sermo
oriētibꝰ ficubꝰ bonis. Quādiu (inqͥt) nonceſſauit ficus ꝓducere groſſos ſuos nō tevocauio ſpōſa. ſciēs non poſſe vna ꝓdireoptimas ficus. Nūc aūt ꝓductis qͥ pͥusꝓducēdi erāt. nō iā intēpeſtiue te īuito: cūboni ac ſalutares fructꝰ in ꝓximo eſſe noſcant̉: inutiles expuncturi. ¶ Nam vinee(inqͥt) florētes odorē deder̄t. qd̓ nihilominus appropinquātis fructus indiciū eſtHic odor ſerpētes fugat. Aiūt floreſcentibus vineis om̄e reptile venenataꝫ cedereloco. nec vllatenꝰ nouoꝝ ferre odorē florūQd̓ volo attendāt nouicij nr̄i. ⁊ fiducialiter agāt: cogitātes qualē ſpm̄ acceperuntcuiꝰ pͥmitias d̓mones nō ſuſtinēt. Si ſicnouiciꝰ feruor. qͥd erit abſoluta perfectio?Perpendat̉ ex flore fructꝰ ⁊ ſaporis v̓tusex vi eſtimet̉ odoris. Uinee florētes odorem dederūt. Et in pͥncipio qͥdem ſic fuitAd p̄dicationeꝫ noue gre ſecuta eſt nouitas vite in his qͥ crediderūt. qͥ ꝯuerſatōeꝫſuā inter gētes habētes bonā: xp̄i erāt bonus odor in om̄i loco. Odor bonus: teſtimoniū bonū. Hoc de bono oꝑe tanqͣꝫ deflore odor ꝓcedit. ⁊ qm̄ tali flore ⁊ tl̓i odore inter pͥmordia naſcētis fidei. fideleſ aīeveluti quedā ſpiritales vinee referte apparuerūt. habētes teſtimoniū bonū ⁊ ab hisqui foris erāt nō incōgrue (vt opinor) deipſis dictū ſentimꝰ. qꝛ vinee florētes odorem dederūt. Ad qͥd? Ut eo ſane ꝓuocatietiā qui nec dū crediderat ex bonis oꝑbꝰillos ꝯſiderantes glorificarēt ⁊ ip̄i deum.atqꝫ ita eis odor vite ad vitā eſſe inciperꝫIdcirco gͦ dediſſe odorē nō immerito referunt̉. qͥ nō ſuā gl̓am: ſed alioꝝ de ſua bona opinione q̄ſiere ſalutē. Alioqͥn poterātmore quorundā queſtū eſtimare pietateꝫ.verbi gr̄a. oſtētatiōis. mercedis. At iſtudeſſet nō dare odorē ſꝫ vendere. Nūc veroquia om̄ia ſua in charitate faciebāt. nonplane vendiderūt odorē: ſꝫ dederūt. Ceterum ſi vinee aīe. flos opus. odor opinio ēquid fructꝰ? Martyriū. Et ꝟe fructꝰ vitꝭſanguis eſt martyris. Cū dederit (inquit)dilectis ſuis ſomnū: ecce hereditas domini filij merces fructꝰ ventris. Prope modum dixiſſem. fructꝰ vitis. Quid ī ſāguinem vue dixerim meraciſſimū. ſanguineꝫinnocētis. ſanguinē iuſti. Quid ni muſtūrubēs. ꝓbatū. p̄cioſum. plane de vinea ſoreth. torculari paſſionis exp̄ſſuꝫ. Deniqꝫ
precioſa in cōſpectu dn̄i mors ſctōꝝ eiusHec ꝓ eo ꝙ dictū eſt: vineas florētes odo 4rem dediſſe. Ita ſi ad temꝑa gr̄e hunc locum reſpicere malimꝰ. aut ſi placet magꝭreferri ad patres. (nā vinea dn̄i ſabaoth:domꝰ iſrael eſt) erit ſenſus. Chriſtū ī carne naſcituꝝ ⁊ morituꝝ odorauerūt ꝓphete ⁊ patriarche. ſed nō dederūt tūc eundēodorē ſuū. qꝛ nō exhibuerūt in carne quēin ſpiritu p̄ſenſerūt. Nō dederūt odoremſuū nec ſecretū ſuū publicauerūt: expectātes vt reuelaret̉ in ſuo tēꝑe. Quis ſane tūccaperet ſapientiā in myſterio abſcōditamin corꝑe nō exhibitā? Ita vinee tunc quidem nō dederūt odorē ſuū. Dederūt aūtpoſtea. cū ꝑ ſucceſſiones generatōnū naſcentē ex ſe xp̄m ẜm carnē partu virgineoſeculis ediderūt. Tūc plane (inquā) ſpūales ille vinee dederūt odorē ſuū cum apparuit benignitas ⁊ humanitas ſaluatoris noſtri dei. ⁊ cepit p̄ſentem habere mūdus quē pauci adhuc abſentē p̄ſenſerantUir ille (verbi cauſa) qui Iacob tangens⁊ xp̄m ſentiēs. ecce (inqͥt) odor filij mei ſic̄odor agri pleni cui bn̄dixit dn̄s. cū hͦ dicebat: habebat delicias ſuas ſibi. nec cuiqͣꝫ illas cōmunicabat. At vbi venit plenitudo tꝑis in qͦ miſit deꝰ filiū ſuū factū exmuliere: factuꝫ ſub lege: vt eos qͥ ſub legeerāt redimeret: tūc ꝓrſus odor ille qͥ in illoerat: ſeſe vbiqꝫ ſparſit. adeo vt a finibꝰ terre ip̄m ſentiēs clamaret eccl̓ia. oleū effuſūnomē tuū: currerētqꝫ adoleſcētule ī odoreolei. Ita iſta vinea dedit odorē ſuū. ⁊ eo tēporis dederūt ⁊ cetere in qͥbꝰ hic ip̄e odorvite extiterat. Quid ni dederūt. e qͥbꝰ chriſtus ẜm carnē? Dictū eſt itaqꝫ vineas dediſſe odorē. ſiue qꝛ fideles aīe bonam d̓ ſevbiqꝫ opinionē ſpargūt. ſiue ꝙ palā factaſunt mūdo oracula ⁊ reuelatōes patruꝫ. ⁊in oēm terrā exiuit odoratꝰ eorum. diceteapl̓o. Manifeſte magnū eſt pietatꝭ ſacramentū qd̓ manifeſtatū eſt in carne. iuſtificatū eſt in ſpū. apparuit angeliſ. p̄dicatuꝫeſt gētibꝰ. creditū eſt mūdo. aſſumptū eſtin gl̓ia. ¶ Mirū ꝟo ſi nec ficus nec vinee Liſte aliqͥd habēt qd̓ mores edificet. Egohūc locū arbitror eſſe ⁊ moralē. Dico autꝑ gratiā dei que in nobis eſt: ⁊ ficꝰ nō ha.bere ⁊ vineas. Ficus qͥdē qͥ ſuauiores inmoribꝰ ſunt. vineas ꝟo qͥ ſpū feruētiores.Om̄is qui ſe inter nos cōmuniter ſociali-