LVII.

ſulcipiendū ſupernū viſitatorē. prophetahec mihi indicante. dicēdo. quia iuſticiaante euꝫ ambulabit. Et item. loquit̉ deoſic. Iuſticia ⁊ iudiciū (inqͥt) preparatio ſedis tue. Nihilominꝰ vero ſpes eadē arridebit. ſi ſermo inſonuerit d̓ humilitate vl̓patientia ſeu etiaꝫ de fraterna charitate etobediētia deferēda p̄latis. maxime auteꝫde ſectanda ſanctimonia ⁊ pace ⁊ cordispuritate querēda: quoniā quideꝫ ſcriptura ait. Domuꝫ dn̄i decet ſanctitudo. ⁊ factus eſt in pace locus eius ⁊ mūdi cordedeū videbunt. Quicqͥd itaqꝫ ſiue de his:ſiue de alijs quibuſſibet virtutibꝰ ſuggeſtum animo fuerit: ſignificatio vt dixi eritmihi viſitationē dn̄i virtutū īminere aniF me mee. Sed ⁊ ſi corripuerit me iuſtus īmiſericordia ⁊ increpauerit me: idip̄m ſentiam. ſciēs quia emulatio iuſti ⁊ beniuolentia iter faciūt ei qͥ aſcēdit ſuꝑ occaſumBonus occaſus cū ad correptioneꝫ iuſtiſtat homo: ⁊ corruit viciū: ⁊ dominꝰ aſcēdit ſuꝑ illud. cōculcans hoc pedibꝰ ⁊ ꝯterens: ne reſurgat. Nō ergo cōtemnenda īcrepatio iuſti. quia ruina peccati: cordisſanitas eſt: necnō ⁊ dei via ad animā. Sꝫnec vllus om̄ino ſermo qui edificet ad pietatem. ad virtutes. ad mores optimos.negligēter eſt audiēdus. quoniam et illiciter quo on̄dit̉ ſalutare dei. Ꝙ ſi ẜmo gratus venit ⁊ placidus: quatinꝰ pulſo faſtidio: cum deſiderio audiat̉: iā nō modo venire ſponſus: ſed accelerare. id eſt. cum deſiderio venire credēdus eſt. Illiꝰ nāqꝫ deſiderium tuū creat. ⁊ ꝙ tu eius ꝓperas ẜmonē admittere: inde eſt ꝙ ip̄e feſtinat intrare. Nō enim nos eū: ſed ip̄e (inquit) pͥor dilexit nos. Iam ⁊ ſi etiā ignitū eloquium ſentis atqꝫ ex eo ꝯſcīaꝫ vr̄i in recordatione peccati: recordare tūc de quo ſcriptura dicit. qꝛ ignis an̄ ip̄um p̄cedet: ⁊ ip̄m ꝓpe eſſe nō dubiteſ. Deniqꝫ iuxta ē dn̄s hiſqͥ tribulato ſunt corde. Si ꝟo nō ſolū cōpungeris in ẜmone illo: ſꝫ ⁊ ꝯuerterꝭ totꝰad dn̄m: iurās ⁊ ſtatuēs cuſtodire iudiciaiuſticie eiꝰ. etiā adeſſe ip̄m iā nouerꝭ: p̄ſertim ſi te inardeſcere ſentias amore eius:Etenī vtrūqꝫ de illo legis: ⁊ ignē videlicꝫante ip̄m p̄cedere: ⁊ ip̄m nihilominꝰ ignēeſſe. Moyſes ſiquidē de illo dicit qꝛ deusignis cōſumens eſt. Differūt autē ꝙ is qͥp̄mittitur ignis ardorē habet: ſꝫ nō amo-

rem. coquēs: ſed nō excoquēs. mouens ſꝫ.non ꝓmouens. Tm̄ ad excitandū p̄mittitur ⁊ p̄parandū: ſimulqꝫ ad cōmonēdumquid ex te ſis: quo dulcius ſapiat poſtmodum qd̓ ex deo mox eriſ. At ꝟo ignis quideus eſt cōſumit quidē: ſꝫ non affligit. ardet ſuauiter: deſolat̉ feliciter. Eſt enim vecarbo deſolatoriꝰ: ſed qͥ ſic in vicia exerceat vim ignis vt in aīma vicē exhibeat vnctionis. Ergo in v̓tute qua immutaris ⁊in amore quo inflāmaris dn̄m p̄ſentem ītellige. nā dextera dn̄i fecit virtutē. Nō autem fit hec mutatio dextere excelſi niſi inferuore ſpūs ⁊ in charitate nō ficta. ita vtdicat qui huiuſmodi eſt. Cōcaluit cor meum intra me: ⁊ in meditatiōe mea exardeſcet ignis. Porro hoc igne cōſumpta omni labe peccati ⁊ rubigīe vicioꝝ. ſi iā emūdata ac ſerenata cōſcientia ſequat̉: ſubitaquedā atqꝫ inſolita latitudo mētis: ⁊ infuſio luminis illuminātis intellectū vel adſcientiā ſcripturarū. vel ad myſterioꝝ noticiam. quoꝝ alteꝝ ꝓpter nos oblectādoſalteꝝ ꝓpter edificādos ꝓximos reor darioculus reſpiciētis ꝓculdubio eſt iſte: educens quaſi lumē iuſticiā tuam: ⁊ iudiciuꝫtuū tanqͣꝫ meridiē. iuxta illud ꝓphete iſaie. Oriet̉ (inquit) tanqͣꝫ ſol lux tua ⁊c̄. Sꝫ Hſane nō per oſtia aperta ſed ꝑ anguſta foramina is tāte claritatis radius ſe infundet. ſtante adhuc dūtaxat hoc ruinoſo pariete corporis. Erras ſi aliter ſperas. adquātamcūqꝫ cordis proficias puritatemcū ille p̄cipuus cōtemplator dicat. Uidemus nūc per ſpeculū ⁊ in enigmate: tuncautē facie ad facieꝫ. Poſt hūc tāte dignationis ac miſerationis reſpectū: ſequiturvox blande ⁊ leniter diuinam inſinuansvoluntatem: que nō eſt aliud qͣꝫ ip̄e amorqui ocioſus eſſe non poteſt. de his que d̓iſunt ſollicitans ⁊ ſuadens. Deniqꝫ auditſponſa vt ſurgat ⁊ properet: haud dubiuꝫqͥn ad animarum lucra. Hoc ſiquidē vera ⁊ caſta contemplatio habet. vt mētemquam diuino igne vehementer ſuccenderit: tanto interduꝫ repleat zelo ⁊ deſiderioacquirendi deo qui eum ſimiliter diligāt.vt ocium cōtemplationis pro ſtudio predicationis libentiſſime intermittat. ⁊ rurſum potita votis aliquatinꝰ ī hac ꝑte tanto ardentius redeat in idipſum. quanto ſefructuoſius intermiſiſſe meminerit. ⁊ iteꝫ