Druckschrift 
Sermones sancti Bernardi abba-//tis clareuallis super Ca[n]tica ca[n]tico[rum]
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sermo

mores: riteqꝫ adminiſtrata officia deſigͣreQuō nāqꝫ ſtabūt ordines clericoꝝ et adminiſtrationes eoꝝ: ſi nō principū tanqͣꝫtignoꝝ beneficio ⁊ munificētia ſuſtētent̉⁊ ꝓtegant̉ potētia? Ꝙ aūt tigna cedrina⁊ cypreſſina laquearia deſcribunt̉. naturaabſqꝫ dubio habet in his ſpeciebꝰ lignoꝝqd̓ cōgruat p̄fatis ordinibꝰ. Et cedrus qͣdem. quoniā imputribile eſt: necnō ⁊ odorifeꝝ: alteqꝫ ꝓceritatis lignuꝫ. ſatis īdicatquales oporteat aſſumi viros in vices tignoꝝ. Ergo validos ⁊ cōſtantes neceſſeeſt eſſe eos qͥ ſuꝑ alios ordinant̉: necnon ⁊longanimes in ſpe atqꝫ ad ſuꝑna mentisverticē attollētes. qͥ etiā bonū fidei ſue etꝯuerſationis vbiqꝫ odorē ſpargētes: dicere cū apoſtolo poſſint. Chriſti eī bonꝰS odor ſumus deo in om̄i loco. Cypreſſusitem boni eque odoris ⁊ imputribile ſil̓rlignū: incorrupte vite ⁊ fidei etiā quēuisde clero debere eſſe demonſtrat. vt meritodecori domꝰ ac laqueariū ornatui deputetur. Scriptū eſt enī. Domū tuam decꝫſanctitudo dn̄e in longitudine dieꝝ. Ubiſane ⁊ ſanctimonie decꝰ: ⁊ indeficiētꝭ gratie exp̄ſſa ꝑſeuerātia eſt. Oportet gͦ virū qͥad ornamentū ⁊ decorē aſſumit̉ domus:bonis ornatū moribꝰ eſſe. ⁊ qͣꝫuis ſꝑ ipſeſit intus: bonū eſt tamē teſtimoniū habere ⁊ ab his qͥ foris ſunt. Sunt ⁊ alia ī natura lignoꝝ hoꝝ: cōpetētia his que ſpūaliter diſſerunt̉: ſed breuitatis cauſa p̄tereoT Notandū vero pulcre oēm eccl̓ie ſtatuꝫbreui vno verſiculo cōprehēſum: auctoritatē ſcꝫ p̄latoꝝ. cleri decꝰ. populi diſciplinam. monachoꝝ quietē. In hoꝝ prorſuscū recte ſunt om̄ia ſancta mr̄ eccl̓ia ꝯſideratione letat̉: ⁊ tūc ea quoqꝫ offert intuenda dilecto: cū ad eiꝰ tanqͣꝫ oīm auctorꝭ refert om̄ia bonitatē: nihil ſibi ex om̄ibꝰ tribuens. Nā ꝙ ait noſter ⁊ nr̄aꝝ: nō vſurpationis eſt ſignū: ſꝫ dilectōis ꝙ nimie videlicet fiducia charitatis: nihil eiꝰ quē vald̓diligit a ſe eſtimet alienū. Nec enī ſe ſponſi cōtubernio aut quietis eiꝰ putat arcēdācōſortio: que ſemꝑ nō que ſua ſed que illiꝰſunt querere ꝯſueuit. ⁊ hec cauſa cur ſibi ⁊ſponſo ſimul ſiue lectuluꝫ ſiue domꝰ auſaſit ꝓnunciare cōmunes. Dixit enī lectulꝰnoſter: ⁊ tigna domoꝝ noſtraꝝ: ⁊ laquearia nr̄a: audacter ſe in poſſeſſione aſſociāſcui iunctā nō dubitat in amore. Non ita

illa que ꝓprie volūtati nōdum abrenunciauit. ſꝫ per ſe iacet. ꝑ ſe habitat. magꝭ autem nō ꝑ ſe. ſꝫ cū meretricibꝰ luxurioſe viuendo ꝯuerſat̉. ꝯcupiſcentias loquor carnis. cū quibꝰ diſſipat bona ſua: ⁊ portiōꝫſubſtātie quā ſibi diuidi poſtulauit. Cete Uruꝫ tu qui has ſpūſſancti voces audis vl̓legis: putaſne aliqua hoꝝ que dicunt̉ valeas applicare tibi. ac de felicitate ſponſe:que hoc amoris carmine ab ip̄o ſpū canitur: aliquid recognoſcere in temetipſo. nedicat̉ ⁊ tibi. qꝛ vocē eius audis. ⁊ nō ſcisvnde veniat aut quo vadat. En forte appetis ⁊ ip̄e ꝯtemplatiōis quietē. ⁊ bn̄ facꝭtm̄ ne obliuiſcaris flores quibꝰ lectulumſponſe legis aſperſum. Ergo cura ⁊ tutuum ſimiliter circūdare: bonoꝝ floribꝰ operum: virtutū exercitio tāqͣꝫ flore fructumſctūm ociū p̄uenire. Alioquin delicato ſatis ocio dormitare voles: ſi nō exercitatꝰquieſcere appetas. ⁊ Lie fecūditate neglecta: ſolis cupias Rachelis amplexibꝰ oblectari. Sꝫ ⁊ p̄poſterꝰ ordo eſt ante meritum exigere p̄miū. ⁊ an̄ laborē ſumere cibum. cū dicat apl̓us. qui nō laborat: nonmanducet. A mādatis tuis intellexi (inquit vt ſcias niſi obediētie mādatorum:ꝯtemplationis guſtū penitus nō debere.Nō igit̉ putes de ꝓprie amore qͥetis. ſancte obediētie actibꝰ: ſenioꝝ ve traditiōibꝰp̄iudiciū vllatenꝰ faciendū. Alioquin nōdormiet tecū ſponſus in lecto vno: illo p̄ſertim quē tibi ꝓ obedientie floribꝰ: cicutꝭatqꝫ vrticis inobediētie aſperſiſti. Propt̉qd̓ nō exaudiet orōnes tuas vocatuſqꝫ n̄veniet. Nec enī dabit inobediēti copiamſui tantꝰ obediētie amator: vt mori qͣꝫ nōobedire maluerit. Sꝫ neqꝫ approbat tueꝯtemplatōis inane ociū: qͥ dicit ꝑ ꝓph̓aꝫTaboraui ſuſtinēs. ſignificās tꝑs qͦ exulcelo ⁊ patria ſūme qͥetis oꝑatꝰ eſt ſalutemin medio terre. Magis aut vereor ne te qͦqꝫ inuoluat formidoloſa illa ſnīa: ita intonans in ꝑfidiā iudeoꝝ. Neomenias vr̄aſ⁊ ſabbatū ⁊ feſtiuitates alias nō ferā. ItēKalēdas veſtras ⁊ ſolēnitates vr̄as oditaīma: mea facta ſunt mihi moleſta. Et lugebit ſuꝑ te ꝓpheta ⁊ dicet. Uiderūt eamhoſtes: ⁊ deriſerūt ſabbata eiꝰ. Cur enimꝙ dilectꝰ repudiat: nō irrideat inimicus?Miror valde impudentiā aliquoꝝ qͥ int̓ E