Sermo

illa rep̄henſa de alta inqͥſitiōe ſua: cōtinuonō cunctata eſt ad ſimpliciora deſcendereita vt diceret. Faſciculꝰ mirre dilectꝰ memihi. Multū ꝓfecto diſtat inter vultū gl̓e⁊ faſciculū mirre. ⁊ ideo magnū humilitatis inſigne eſt inde huc acqͥeſcere reuocariErgo oculi tui columbaꝝ. Iā (inqͥt) nonambulas in magnis: neqꝫ in mirabilibuſſuꝑ te. ſꝫ inſtar ſimpliciſſime volucris cōtenta es ſimplicioribꝰ. nidificans in foraminibꝰ petre: meis vulneribꝰ immorās. ⁊libēter ea que ſunt de me dūtaxat incarnato ⁊ paſſo. oculo intuēs colūbino. aut certe quia in ſpecieauis huiꝰ ſpūſſanctꝰ apparuit: ſpūalis magis qͣꝫ ſimplex in ea intuitus colūbe noīe cōmēdat̉. Et ſi hͦ placeat. oportet referas capl̓m pn̄s ad id qd̓paulo an̄ ſodales murenulas ei facere aureas ꝓmiſerūt/ nō intēdentes (vt tunc docui) ornare aures corꝑis ſed informare auditū cordis. Potuit itaqꝫ fieri. vt fide. q̄ ēex auditu: corde ampliꝰ mūdato ad videndum qd̓ an̄ nō poterat: inſtructior redederetur. Et qm̄ de acceptis murenulis ī viſu acutiori ad intelligentiā ſpūalē viſa eſtꝓfeciſſe: placuit ſpōſo. cui ſꝑ qd̓ in ſe ē: placet magis videri in ſpū. ⁊ annumerās idqͦꝫ eius laudibꝰ. ait. Oculi tui columbaꝝ.Iā me (inqͥt) intuere in ſpū. qꝛ ſpūs antefaciē tuā xp̄s dn̄s. Et habes vn̄ id poſſiſquia oculi tui columbaꝝ. An̄ nō habebaſ⁊ ideo repͥmēda fuiſti: ſꝫ nūc copiā habeto vidēdi. qꝛ oculi tui colūbaꝝ .i. ſpirituales. Nō ſane copiā quā petebas. nec eniꝫvel mō adhuc ad illā potes: ſꝫ que tn̄ interim ſufficere poſſit. Sane ducenda es declaritate in claritatē. ⁊ ꝓpterea vide. vt potes mō. ⁊ cū plꝰ poteris plꝰ videbis. Nōputo frēs. nō puto mediocrē hāc neqꝫ cōmunē eſſe om̄ibꝰ viſionē. ⁊ ſi ſit inferior illa qua vidēdꝰ eſt ī futuro. ¶ Deniqꝫ ex hiſque ſequunt̉ aduertite. Sequit̉ em̄. Eccetu pulcer es dilecte mi. ecce tu pulcer. Uide qͣꝫ in excelſo ſtat ⁊ in ſublime mētis verticē extulit: q̄ vniuerſitatis dn̄m qͣdā ſibiꝓprietate vēdicet in dilectū. Attēde enimquō nō ſimpl̓r dilecte: ſꝫ dilecte mi (inqͥt).vt ꝓpriū deſignaret. Magna viſio ꝓrſuſde qua iſta in id fiducie ⁊ auctoritatis excreuit vt oīm dn̄m: dn̄m neſciat ſꝫ dilectūExiſtimo enī nequaqͣꝫ hac vice eiꝰ ſenſibꝰimportatas imagines carnis aut crucis

aut alias quaſcūqꝫ corporeaꝝ ſil̓itudinetinfirmitatū. In his nāqꝫ iuxta ꝓph̓am n̄erat ei ſpēs neqꝫ decor. Hic aūt eū intuitanūc pulcrū decorūqꝫ ꝓnūciat: in viſionemeliori illum ſibi apparuiſſe ſignificās.Ore enī ad os (ſicut quondā cū ſctō moyſe) loquit̉ cū ſpōſa. ⁊ palā nō ꝑ enigmata ꝫfiguras deū videt. Talē deniqꝫ ore ꝓnunciat: qualē ⁊ mēte cōſpicat̉: viſione planeſublimi ⁊ ſuaui. Regē in decore ſuo viderunt oculi eiꝰ. nō tn̄ vt regē: ſed vt dilectū.Uiderit eū ſane qͥs ſuꝑ ſoliū excelſū ⁊ eleuatū. ⁊ aliꝰ facie qͦꝫ ad faciē ſibi apparuiſſe teſtatꝰ ſit. mihi tn̄ videt̉ eminētia ī hacꝑte eſſe apud ſpōſam ꝙ ibi viſus legit̉ dominꝰ. hic dilectus. Sic enī habes. Uididn̄m ſedentē ſuꝑ ſoliū excelſum ⁊ eleuatūEt itē. Uidi dn̄m facie ad faciem: ⁊ ſaluafacta eſt aīa mea. Sꝫ ſi ego dn̄s (inqͥt) vbieſt timor meꝰ? Ꝙ ſi illis facta ē reuelatiocū timore. qꝛ vbi dn̄s: ibi timor. ego ꝓfecto. ſi optio daret̉. tāto libētiꝰ tātoqꝫ cariꝰſpōſe amplecterer viſionē. quāto in meliori affectiōe q̄ eſt amor factā aduerto. Naꝫtimor penā hꝫ. ꝑfecta aūt charitas forasmittit timorē. Multū ſane inter eſt. apparere terribilē in ꝯſilijs ſuꝑ filios hoīm. etapparere ſpecioſum forma p̄ filijs hoīm.Ecce tu pulcher es dilecte mi ⁊ decorus.Uerba iſta plane amorē reſonāt. nō timorē. Sꝫ forte aſcendūt cogitatōes ī corde ytuo. ⁊ q̄ris dubiꝰ apud te dicēs. Qua rōeverba vbi facta ad aīam referunt̉: et rurſum aīe ad verbū. vt illa audierit vocē loquētis ſibi ⁊ ꝑhibētis ꝙ pulcra ſit. viciſſimqꝫ idē p̄coniū ſuo mox reddiderit laudatori? Quō poſſunt hec fieri? Nā v̓boloqͥmur. nō verbū loquit̉. Itēqꝫ aīma nōhabet vn̄ loquat̉: niſi os corꝑis ſibi v̓baformauerit ad loquēdū. Bn̄ q̄ris. ſꝫ attende ſpm̄ loqui. ⁊ ſpūalit̓ oportere intelligiq̄ dicunt̉. Quotiēs ꝓinde audis vl̓ legisv̓bū atqꝫ aīam parit̓ colloqͥ ⁊ ſe inuicē intueri. noli tibi imaginari qͣſi corporeas ītercurrere voces. ſicut nec corporeas colloquentiū apparere imagines. Audipotius qͥd tibi ſit ī hmōi cogitādū. Spūseſt v̓bū. ſpūſqꝫ aīa. ⁊ habet linguas ſuas:qͥbꝰ ſe alterutꝝ alloquant̉. p̄ſenteſqꝫ indicent. Et verbi quidē lingua: fauor dignationis eiꝰ. aīe ꝟo deuotiōis feruor. Elinguis eſt aīa atqꝫ infans que hāc nō habet