XXXVII

bonum eſt. Quiſquis itaqꝫ veſtrum poſtilla amara ⁊ lachrymoſa ꝯuerſationis ſuepͥmordia: reſpirare in ſpem atqꝫ in quoddam ſerenū ſuꝑne ꝯſolationis pēnis gratie ſubleuatū ſe auolaſſe letatur: is ꝓfectoiā metit ſuaꝝ recipiēs fructū tēporaneuꝫlachrymaꝝ. ⁊ ip̄e vidit deū ⁊ audiuit vocem dicētis. Date ei de fructibꝰ manuumſuaꝝ. Nā quomō nō vidit deū qͥ guſtauit⁊ vidit: qm̄ ſuauis eſt dn̄s? qͣꝫ dulcē ⁊ ſuauem te ſenſit dn̄e Ieſu: cui a te nō mō peccata donata ſunt. ſed ⁊ munus ſanctitatꝭindultū eſt. neqꝫ id ſolū. ſed addita inſuꝑad cumulū bonorū: vite eterne promiſſioFelix qui tantū nō meſſuit habēs interiꝫquidem fructū ſuū in ſanctificatiōem. finem vero vitā eternā. Merito qui ſe īuento fleuit: gauiſus eſt viſo dn̄o: ad cuiꝰ vtiqꝫ miſerationis intuitū tantos iam leuauit manipulos. remiſſionē. ſanctificatōꝫ.ſpem vite. O qͣꝫ verus eſt ſermo qui in ꝓpheta legitur. Qui ſemināt in lachrymisin exultatione metēt. Ubi breuiter comp̄henſa vtraqꝫ cognitione: ⁊ noſtri quidemin lachrymis ſerenis: que aūt dei metensin gaudio. Hac ergo in nobis gemina p̄eunte noticia: iā ea que forte ſupercreueritſciētia minime inflat. vtpote que nihil afferre valeat terreni cōmodi vel honoris:quod nō ſit ſane inferius ſpe cōcepta leticiaqꝫ ſpei iam altiꝰ radicata in aīmo. ſpesautē nō cōfundit. quia charitas dei diffuſa eſt in cordibꝰ noſtris ꝑ ſpiritūſanctumqui datꝰ eſt nobis. Ideo illa nō ꝯfundit.quia iſta infundit certitudinē. Per hancenī ipſe ſpiritꝰ teſtimoniū ꝑhibet ſpirituinoſtro ꝙ filij dei ſumꝰ. ¶ Quidnā igit̉ nobis de noſtra quātacunqꝫ ſciētia ꝓuenirepoſſit. quod nō ſit minꝰ hac gloria qua inter dei filios numeramur. Parū dixi necreſpici in eius cōparatōe poteſt orbis ip̄ea plenitudine eiꝰ: etiaꝫ ſi totus cedat vnicuiuis noſtrū in poſſeſſionē. Ceterum ſinos ignorātia dei tenet: quomodo ſperamus ī eū quē ignoramꝰ? Si noſtri: quomodo humiles erimus. putātes nos aliquid eſſe cum nihil ſimꝰ? Scimus autēnec ſuperbis nec deſperatis partē eſſe velſocietatē in ſorte ſanctoꝝ. Intuere gͦ nuncmecum quāta cura ⁊ ſollicitudine ambaſiſtas repellere a nobis ignorātias debeamus. quarū om̄is peccati altera initium

parit. altera cōſummationē. ſicut duaruꝫe regio ne noticiarū: inimicū ſapiētie vnaperfectōnē altera gignit. illa timorē domini. iſta charitatē. At iſtud de noticijs ſupra oſtenſum eſt. Nūc de ignorantijs vide. Etenim ſic̄ initiū ſapientie timor dn̄i:ſic initiuꝫ om̄is peccati ſuꝑbia. ⁊ quomodo ꝑfectionē ſibi ſapientie vendicat amordei. ita deſperatio ſibi omnē malicie conſummationē. Et quēadmodū ex noticiatui venit ī te timor dei. atqꝫ ex dei noticiadei itidem amor. ſic ecōtrario de ignorantia tui ſuꝑbia. ac d̓ dei ignorātia venit deſperatio. Sic autē ſuꝑbiā parit tibi igno Rrantia tui: cum meliorēqͣꝫ ſis decepta ⁊ deceptrix tua cogitatio te eſſe mentit̉. Hocquippe eſt ſuperbia. hoc initiuꝫ om̄is peccati: cum maior es in tuis oculis qͣꝫ apuddeum: qͣꝫ in veritate. Et ideo qui primuspeccauit hoc grande peccatū (dyabolumloquor) de ipſo dictuꝫ eſt quia in veritatenon ſtetit: ſed mendax eſt ab initio. quoniam quod in ſua fuit cogitatione: non fuit in veritate. Quid ſi ī eo diſcordaret a veritate. vt minorē ſe inferioremqꝫ putaret:qͣꝫ veritas haberet? Excuſaret eū ſua proculdubio ignorantia: ⁊ minime reputaretur ſuperbꝰ. nec tam inueniret̉ iniquitaseius ad odiū qͣꝫ humilitas fortaſſis ad gͣtiam. Si enim in quonā ſtatu vnūquemqꝫ noſtrū habeat deus: liquido cognoſceremꝰ: nec ſupra ſane nec infra ſecedere deberemus: veritati in om̄ibꝰ acquieſcētes.Nunc autē qꝛ conſiliū hoc profuit tenebras latibulū ſuū. ⁊ ſermo abſconditꝰ eſta nobis. ita vt nemo ſciat ſi dignꝰ ſit amore vel odio: iuſtius tutiꝰqꝫ profecto iuxtaipſius veritatis conſiliū nouiſſimum nobis locū eligimus: de quo poſtmodū cuꝫhonore ſuperius educamur: qͣꝫ p̄ſumimꝰaltiorē vnde cedere mox oporteat cuꝫ rubore Non eſt ergo periculū quātumcūqꝫ Ste humilies: quatumcūqꝫ reputes minorem qͣꝫ ſis. hoc eſt. qͣꝫ ſe veritas habeat. eſtautem grande malū: horrendumqꝫ periculum. ſi vel modice plus vero extollas:ſi vel vni videlicet in tua cogitatione te p̄feras. quem forte pareꝫ tibi veritas iudicat aut etiam ſuperiorem. Quēadmoduꝫenim ſi ꝑ oſtiū tranſeas cuiꝰ ſuꝑliminare(vt ad intelligentiā loquar) nimiū baſſuꝫſit nō nocet quātumcunqꝫ te inclinauerꝭ.