Druckschrift 
Sermones sancti Bernardi abba-//tis clareuallis super Ca[n]tica ca[n]tico[rum]
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

PrimusSermo

Incipit expoſitiovenerabilis Bernardi abbatꝭ Clareuallis in Cantica canticorum.Sermo primusObis fratres alia qͣꝫ alijs de ſecl̓o aut certe alit̓ dicēda ſunt. Illis ſiqͥdēlac potum dat ⁊ noneſcā qͥ apl̓i formā tenet in docēdo. Namſpiritalibꝰ ſolidioraapponēda eſſe itidē ipſe ſuo docet exēploLoqͥmur inquiēs nō in doctꝭ hūane ſapiētie verbis: ſꝫ in doctrina ſpūs ſpiritalibus ſpiritalia cōparātes. Itē ſapiētiā loquimur inter ꝑfectos. qͣles vos nimiꝝ eſſe ꝯfido: niſi fruſtra forte iam ex lōgo ſtudijs eſtis celeſtibꝰ occupati: exercitati ſenſibꝰ: ⁊ in lege dei meditantes die ac nocte.Itaqꝫ parate fauces nō lacti ſꝫ pani. Eſtpanis apud Salomē: iſqꝫ admodū ſplēdidus ſapiduſqꝫ. libꝝ dico qͥ Cātica canticoꝝ inſcribit̉: proferat̉ ſi placet ⁊ frāgat̉Nā de v̓bis Eccleſiaſtes mūdi huiꝰ cognoſcere ⁊ ꝯtēnere vanitatē ſatꝭ (ni fallor/ꝑ dei gr̄am inſtructi eſtꝭ. Quid ⁊ parabolas? An nō vita ⁊ mores veſtri iuxta eamq̄ in ipſis inuenit̉ doctrinā ſufficient̉ emēdati ſunt ⁊ informati? Proinde illis ambobꝰ p̄libatis quos nihilominꝰ de amiciarcha p̄ſtitos accepiſtꝭ. accedite ⁊ ad tertium hūc panē: vt ꝓbetis forſitan potioraCū enī duo ſint mala q̄ vel ſola vel maxime militāt aduerſus aīaꝫ. Uanꝰ .ſ. amormūdi ⁊ ſuꝑfluꝰ ſui. peſti vtriqꝫ duo illi libri obuiare noſcūt̉. Alter ſarculo diſcipline praua queqꝫ in moribꝰ ⁊ carnis ſuperflua reſecās. Alter luce rōnis in om̄i gl̓iamūdi fucū vanitatis ſagaciter dep̄hēdēsveraciterqꝫ diſtinguēs a ſolido veritatis.Deniqꝫ vniuerſis hūanis ſtudijs ac mūdanis deſiderijs p̄tulit deū timere: eiuſqꝫobſeruare mādata. Merito qͥdem. Uereetenī ſapiētie primū illud initiū. ſecundūꝯſummatio eſt. Si tn̄ ꝯſtat vobis nō aliud verā ⁊ cōſummatā eſſe ſapiētiā: qͣꝫ declinare a malo ⁊ facere bonū. Itēqꝫ: recedere a malo neminē poſſe ꝑfecte abſqꝫ ti-

more dei: nec bonū opus om̄ino eſſe p̄terobſeruantiā mādatorū. Depulſis gͦ duo­ Bbus malis duoꝝ lectiōe libroꝝ: cōpetēteriam accedit̉ ad hunc ſacrū theoricūqꝫ ſermonē. qͥ cū ſit amboꝝ fructus: nō niſi ſobrijs mentibꝰ et auribꝰ om̄ino credēdꝰ ē.Alioqͥn an̄ carnē diſcipline ſtudijs edomitā ⁊ mancipatā ſpiritui: an̄ ſpretā ⁊ abiectā ſeculi pompā ⁊ ſarcinā. indigne abimpuris lectio ſancta p̄ſumit̉. Quō nempe incaſſum lux circūfundit oculos cecoſvel clauſos. ita animalis homo nō percipit ea que ſunt ſpūs dei. Quippe ſpirit̓ꝰſanctus diſcipline effugiet fictū. qd̓ eſt vita incōtinens. Sꝫ nec erit ei vnqͣꝫ ꝑs cūmūdi vanitate cū veritatis ſit ſpūs. Queenī ſocietas ei que deſurſum eſt ſapientie⁊ ſapiētie mūdi que ſtulta eſt apud deumaut ſapiētie carnis: que ⁊ ipſa inimica eſtdeo? Puto aūt ꝙ iā nō habebit vnde ad­ Euerſum nos murmuret is qui nobis devia venit amicꝰ: cū ⁊ tertiū iſtū inſumpſerit panē. Sed qͥs franget? Adeſt pater familias. cognoſcite dn̄m in fractōe panisQuid enī? alter idoneꝰ. Nō equidem egomihi iſtud temere arrogauerim. Sic ſpectetis ad me vt ex me nō expectetis. Nā ⁊ego vnus ſum de expectātibꝰ mendicās⁊ ipſe vobiſcū cibū aīe mee: alimoniā ſpiritus. Reuera pauꝑ ⁊ inops pulſo ad eūqui aperit ⁊ nemo claudit: ſuꝑ ſermonishuiꝰ ꝓfundiſſimo ſacramēto. Oculi oīmin te ſperāt dn̄e. Paruuli petierūt panemnō eſt qui frangat eis. Sperat̉ id a benignitate tua. O pijſſime frāge eſuriētibuspanē tuū. meis qͥdē ſi dignaris manibꝰ.ſed tuis viribꝰ. Dic queſo nobis. a quo d̓quo ad quē vedicit̉. Oſculet̉ me oſculooris ſui? Aut quale eſt iſtud ita ſubitaneū⁊ factū repēte d̓ medio ẜmonis exordiū?Sic quippe in v̓ba ꝓrumpit quaſi quēpiam loquentē p̄miſerit. cui ꝯſequēter reſpondentē ⁊ hāc introducat ꝑſonā q̄cunqꝫ eſt ip̄a que oſculū flagitat. Deinde ſi ſeoſculari: neſcio a quo. vel petit vel p̄cipit:cur ſignāter ⁊ nominatim ore: ⁊ ore ſuo illius quaſi aliud qͣꝫ os aut alienū ⁊ nō potius ſuū exhibere ſibi ſoleant oſculantes.Quāqͣꝫ nec hoc quidē dicit: oſculetur meore ſuo. ſꝫ aliud ꝓfecto inuſitatiꝰ oſculo īquit oris ſui. Et quidē iocundū eloquiū:qd̓ ab oſculo principiū ſumit. et blanda