Libri quarti de conſolatione theologie

ita potius de ſaluatione qͣꝫ de damnatione p̄ſumit? Quo pacto fert igit̉ contraſemetip̄am damnationis ſnīam. Augetdubitationē apoſtoli dictū Mihi inquitꝓ minimo ē vt a vobis iudicer vel abhumano die ſꝫ neqꝫ me ip̄ꝫ dijudico quitamen alibi ſe primum fatet̉ int̓ peccatores: venit inquit deꝰ ſaluos facere pctōres qͦrum primꝰ ego ſum. Oro qualē adiſta reſponſionem aduena noſter d̓aret.Uolucer Qualē nimirū dat apoſtolꝰ dum ſubdit ad preallegatū qd̓dā verbum. qͥ me iudicat dn̄s ē ⁊ alibi Scio ꝙin me non habitat bonum. conformiterad illud chriſti Qui ex ꝓprijs loquit̉: mēdax eſt Tertiſſima igit̉ non ſcrupuloſarōne tenere debet omnis homo viuensqm̄ ſine gr̄a dei damnatus ē. quapropt̓humiliet ſe homo quātū potuerit. ſibi vileſcat. ſe deijciat, ſe conculcet ī recogitatione ſua qꝛ non haberet qd̓ deo damnāti reſpōderet. quid obijceret dicēti. amice non facio tibi iniuriā. accipe qd̓ tuūeſt et vade Quid ē āt illud tuū niſi peccatū/ niſi mendaciuꝫ; Legiſti ꝙ ſanctusabbas agathon moriens fratribꝰ interrogantibꝰ an timeret ⁊ an in operibꝰ ſuis confideret: reſpondit In veritate timeo neqꝫ confido in oꝑibus meis quouſqꝫ venero ante deum. qm̄ alia ſunt iudicia dei alia hoīm Monachus. Totus crede mihi volucer horrore concutior totus merore tabeſco. totus ī deſolationem et in quandā velut deſperationem deijcior hec audiens. nec quid dep̄teritis nec de futuris agaꝫ ſcio Uolucer Atuero germanꝰ tuꝰ hac ꝯſideratione ſic vti nitit̉ vt inter tot prementia mundi mala. int̓ tot hoſtiles carnisac demonis moleſtias ꝑ ipſam dn̄o propicio fortiorē aſſurgē q̄rat in ſpem. ſolidiorem ꝯſolationē. ⁊ in trāquilliori pace quieſcere cuiꝰ rōnem ⁊ modū collocutio diei prioris expoſuit Monachꝰ.Memini. ꝑ deſperationē eī ad ſpem venire docuiſti. cauſant nihilominus ſcrupuli tales inquietudinem mentis quaꝫfluctuare faciunt. a qua ſicut muſce morientes ꝑdn̄t ſuauitatē odoris .i. deuotionis ⁊ amoris ſentimentū Euigilare de-

mum ꝯpellunt ⁊ exuſcitare dilectam pͥuſqͣꝫ ip̄a velit Uolucer Accipito cōſilium.Secundū metꝝ iiij.In qͦ docemur qualit̓ vti debeamꝰ ſcrupulis oriētibus ex p̄teritis culpisI tuū tabeſcit in teScrupulis exagitatūCor gemens ⁊ anxiatūPerſta fortius in ſpeFilijs ſuis quid obeſtProuida cura patris ſcitPane filiorū ſeruusUt quandoqꝫ cibaturSic cibo ſerui frequenterParuꝰ veſcitur heresGlorietur vt nequaquāEt ſperet cor vtrinqꝫProximū ſolet iuuamenFieri contribulatisNonne fluctꝰ et ꝓcelleExpurgant mare crebroParturit filiū materSꝫ non abſqꝫ doloreLetus alacrisqꝫ fiesMorū ꝓle beatusSi memor dei recuſasHic ſolamen habereProſa tertia quartiIn qua fit iterū ſermo ſuꝑ eadē re docendo ꝙ ſerenatio conſcīe ꝑ ſentimētadeuota n̄ ē ſignū efficax dīne gr̄e gratūfacientis Addit̉ de mō ſe habēdi reſpectu ſcrupuloꝝ conſurgētium circa ea q̄ſūt poſtēiꝰ agēda. ⁊ qualis certitudo ſufficit ⁊ vn̄ colligit̉Monachus¶ Opauerit. quis adimpleuerit vroRo quis blandimenta mūdi ſupheticū votū: letet̉ cor meū vt timeat nomē tuū? Quis ad ſacrificiū ſalutis offerendū accedere preſumpſerit ſifuerit alienꝰ a dulcedīe dei: ſi aruerit ſicmons gelboe in qͦ nec ros deſuꝑ refritgerās nec pluuia rigās ⁊ fecūdans cadat ſꝫ ſit ſibi celum eneuꝫ et terra ferreadeferta ⁊ inaquoſa? Uolucer Plul