Libri tertij de conſolatione theologie

Nil ſibi vane gloria laudisNil fallacis gratia fameGarrula palpans lubrica nec ſpesCōplacet horret ferre tumultusTrepidosqꝫ metus anxia votaQualia medijs vrbibus errantNanqꝫ aſſiduis turbine vaſtoCeditur curis publica vitaQue preſumit debilis in ſeHoīes proprio ponere dorſoQuorum nugas crimīa fraudesLites rabidas vulnera mortesAnxius portat calculus artaDandus ſuꝑeſt cum rōneQuid tantis iuuat vltro periculisSubdere vitā mox periturāScrupulosqꝫ pati iugiter ac resLudicra vanaqꝫ quanta recreſcātIntro vermem cor lacerāteꝫQuot crudelia turpia fedaHaurit ſenſꝰ dyſcholus extraUnde cor vrit zelus amarusUel dolor aſper dira vel iraSiue libido ſordibus opplensNonne feneſtras claudere mortisPreſtat et vti ſenſibus imisCelica cernere mente pudicaQuā non turbat ſeua remordensExtera populi cura receptaFera mors ſibi fit ianua vitaSua ſpes Ieſus eſt: viuit in illoDe ſanctoꝝ qͦs coluiſſeHeminit meritis et prece fiditProſa tertia tercijIn qua fit ſermo de illoꝝ zelo qui nonhn̄t regimē aliqd̓ publicū do cendo ſb̓quibuſdā regulis qualiter et vbi debeātvti vel non vti zelo ſuoMonachusIde volucer. ne dū clauſtraleꝫvitā extollis ſis iniurioſus reipublice q̄ ꝑiret vtiqꝫ ſine rectoribꝰ Sꝫ neqꝫ caret iſta vita ſuis periculis. ſuisqꝫ tētationibꝰ: tāto maioribꝰ qͣnto colluctatio crebrior aduerſus principes tenebraꝝ mūdi huius habenda ſibiē ⁊ plus qͣꝫ humana Deniqꝫ ſcit dānationē ſerui pigri qͥ talentū ſibi creditū ab