¶ eccleſiaſtes.

⁊ vixerit multos annos. ⁊ plures diesetatis habuerit. ⁊ anima illius nō vtat̉bonis ſubſtantie ſue: ſepulturaqꝫ careatde hoc ego ꝓnuncio ꝙ melior illo ſit abortiuus. Fruſtra em̄ venit ⁊ pergit ad tenebras. ⁊ obliuione delebit̉ nomē eius.Non vidit ſolem. neqꝫ cognouit diſtantiam boni ⁊ mali: etiaꝫ ſi duobꝰ milibꝰannis vixerit: ⁊ nō fuerit perfruitus bonis. Nonne ad vnū locum ꝓperant omnia? Omnis labor hoīs in ore eius. ſedanima eius nō implebit̉ bonis. Quidhabet amplius ſapiens a ſtulto. ⁊ quidpauper niſi vt pergat illuc vbi eſt vita? Melius eſt videre quod cupias qͣꝫdeſiderare quod neſcias. Sed ⁊ hoc vanitas eſt. ⁊ p̄ſumptio ſpūs. Qui futurꝰeſt. iam vocatum eſt nomē eius. ⁊ ſciturꝙ homo ſit: ⁊ nō poſſit contra fortioremſe in iudicio ꝯtendere. Uerba ſunt plurima: multamqꝫ in diſputando habenVIItia vanitatem.¶Uid neceſſe eſt hoī maiora ſe q̄rere: cum ignorat quid conducat ſibi in vita ſua numero dierum ꝑegrinationis ſue. ⁊ temꝑe qḋ velut vmbra p̄terit; Aut quis ei poterit indicare: quid poſt euꝫ futuꝝ ſub ſole ſit?Uelius eſt nomen bonum qͣꝫ vnguenta p̄cioſa: ⁊ dies mortis die natiuitatisUelius eſt ire ad domuꝫ luctus qͣꝫ addomū cōuiuij. In illa em̄ finis cunctoꝝammonet̉ hoīum: ⁊ viuēs cogitat quidfutuꝝ ſit. Melior eſt ira riſu. quia ꝑ triſticiam vultus corrigit̉ animus delinquentis. Cor ſapientiū vbi triſticia eſt⁊ cor ſtultoꝝ vbi leticia. Meliuſ eſt a ſapiente corripi: qͣꝫ ſtultoꝝ adulatione decipi: quia ſicut ſonitus ſpinaꝝ ardentiūſub olla: ſic riſus ſtulti. Sed ⁊ hoc vanitas. Calumnia cōturbat ſapienteꝫ. ⁊perdet robur cordis eius. Melior eſt finis orationis: qͣꝫ principiū. Velior eſtpatiens arrogante. Ne ſis velox ad iraſcendū: quia ira in ſinu ſtulti requieſcit

Ne dicas: quid putas cauſe eſt ꝙ priora tꝑa meliora fuere qͣꝫ nūc ſunt. Stulta enim eſt huiuſcemodi interrogatio.Utilior eſt ſapīa cum diuitijs ⁊ magisꝓdeſt videntibꝰ ſolem. Sicut em̄ protegit ſapiētia: ſic ꝓtegit pecunia. Hoc autem plus habet eruditio ⁊ ſapīa: ꝙ vitam tribuunt poſſeſſori ſuo. Conſideraopera dei. ꝙ nemo poſſit corrigere queꝫille deſpexerit. In die bona feuere bonis⁊ malam diem precaue. Sicut em̄ hācſic ⁊ illam fecit deus: vt nō inueniet hōcōtra eū iuſtas querimonias. Hec quoqꝫ vidi in die vanitatis mee. Iuſtus ꝑibit in iuſticia ſua: ⁊ impius multo viuit tꝑe in malicia ſua. Noli eſt iuſtusmultum neqꝫ plus ſapīas qͣꝫ neceſſe ē:ne obſtupeſcas. Ne impie agas multū⁊ noli eſſe ſtultus ne moriaris in tēꝑenō tuo. Bonū eſt te ſuſtentare iuſiū ſedab illo ne ſubtrahas manū tuā: qꝛ quitimet deum nihil negligit. Sapientiaconfortauit ſapientē ſuꝑ decem principes ciuitatis. Non eſt em̄ homo iuſtusin terra: qui faciat bonum ⁊ non peccet.Sed ⁊ cunctis ẜmonibꝰ qui dicunturnec accomodeſ cor tuū: ne forte audiasſeruū maledicentē tibi. Scit em̄ ꝯſcientia tua: qꝛ ⁊ tu crebro maledixiſti alijs.Cuncta temptaui in ſapientia. Dixi ſapiens efficiar. ⁊ ipſa longiꝰ receſſit a memultomagiſ qͣꝫ erat. Et alta ꝓfunditasquis inueniet eam: Luſtraui vniuerſaanimo meo: vt ſcirem ⁊ conſiderarem⁊ quererem ſapientiam ⁊ rationem: ⁊vt cognoſcerem impietatem ſtulti ⁊ errorem imprudentiū. Et inueni amariorem morte mulierem. que laqueus venatoꝝ eſt: ⁊ ſagena cor eius. Uinculaſunt manus illius. Qui placet deo effugiet illam: qui autē peccator eſt capietur ab illa. Ecce hoc inueni dixit eccleſiaſtes. vnum ⁊ alterum: vt inuenireꝫ rationem quā adhuc querit anima mea ⁊nō iuueni. Uirū de mille vnū repperi:

b 4