¶ Regum. III.
iſſent corā rege. dixit ad eos. Tollite vobiſcū ſeruos dn̄i veſtri. ⁊ imponite ſalomonē filiū meū ſuꝑ mulā meā. ⁊ duciteeū in gion. ⁊ vngat eum ibi ſadoch ſacerdos ⁊ nathā ꝓpheta in regē ſuꝑ iſraei. Et canetis buccina atqꝫ dicētis. Uiuat rex ſalomō. Et aſcēdetis poſt euꝫ. etvenietis in hieruſalē. ⁊ ſedebit ſuꝑ ſoliūmeū ⁊ ipſe regnabit pro me. illiqꝫ precipiā vt ſit dux ſuꝑ iſrael ⁊ ſuꝑ iudaꝫ. Etreſpondit banaīas filius ioīādē regi dicens: Amen. Sic loquat̉ dn̄s deus dn̄imei regis. Quō fuit dn̄s cū dn̄o meo rege. ſic ſit cū ſalomone ⁊ ſublimius faciat ſoliū eiꝰ a ſolio dn̄i mei regis diuid.Deſcēdit ergo ſadoch ſacerdoſ ⁊ nathāꝓpheta ⁊ banaias filius ioīadē ⁊ cerethi⁊ felethi. ⁊ impoſuerūt ſalomonē ſupermulā regis dauid. ⁊ adduxerūt eum ingon. Sumpſitqꝫ ſadoch ſacerdos cornū olei de tabernaculo ⁊ vnxit ſalomonem. ⁊ cecinerūt buccina ⁊ dixit omnispopulꝰ: Uiuat rex ſalomō. Et aſcenditvniuerſa multitudo poſt eū. ⁊ populuscanentiū tibijs ⁊ letantiuꝫ gaudio magno. ⁊ inſonuit terra a clamore eorum.Audiuit autē adonias ⁊ oēs qui inuitati fuerant ab eo. Iāqꝫ conuiuiū finituꝫerat. Sed ⁊ ioab audita voce tube ait:Quid ſibi vult clamor ciuitatis tumulmuantis: Adhuc eo loquēte. ionathan filius abiathar ſacerdotis venit. Cui dixit adonias: Ingredere quia vir fortises ⁊ bona nuncians. Reſponditqꝫ ionathan adonie. Nequaqͣꝫ. Dominus enīnoſter rex dauid. regem conſtituit ſalomonem. miſitqꝫ cum eo ſadoch ſacerdotem ⁊ nathan ꝓphetam ⁊ banaiam filiuꝫ ioīāde ⁊ cerethi ⁊ felethi. ⁊ impoſuetum eum ſuꝑ mulā regis. Unxeruntqꝫeum ſadoch ſacerdos ⁊ nathan ꝓphetategem in gion. ⁊ aſcenderunt inde letanles. ⁊ inſonuit ciuitas. Hec eſt vox quāiudiſtis. Sed ⁊ ſalomon ſedet ſuper ſoſium regni. ⁊ ingreſſi ſerui regis bene-
dixerunt domino noſtro regi dauid dicentes: Amplificet deus nomē ſalomonis ſuper nomen tuū. ⁊ magnificet thronum eius ſuper thronū tuum. Et adorauit rex in lectulo ſuo: inſuper ⁊ hec locutus eſt: Benedictus dominus deꝰ iſrael qui dedit hodie ſedentem in ſoliomeo vidētibꝰ oculis meis. Territi ſūtergo ⁊ ſurrexerunt omnes qui inuitatifuerāt ab adonia. ⁊ iuit vnuſquiſqꝫ ī viaz ſuā. Adonias autē timēs ſalomoneꝫ.ſurrexit ⁊ abijt in tabernaculū dn̄i: teuuitqꝫ cornu altaris. Et nunciauerūt ſalomoni dicētes: Ecce adonias timens regē ſalomonē tenet cornu altaris dicensIuret mihi rex ſalomō hodie ꝙ nō īterficiat ſeruū ſuū gladio. Dixitqꝫ ſalomō.Si fuerit vir bonꝰ. nō cadat ne vnꝰ quidem capillus eiꝰ in terrā. ſin autē malūinuentū fuerit in eo. moriet̉. Miſit ergorex ſalomon ⁊ eduxit eū ab altari ⁊ īgreſſus adorauit regē ſalomonē. Dixitqꝫ eiſalomon: Uade in domū tua.¶ .II.Ppropinquauerunt autē dies dauid vt moreret̉. precepitqꝫ ſalomoni filio ſuo dicēs. Ecce ego ingredior viam vniuerſe terre.Cōfortare ⁊ eſto vir fortis ⁊ obſerua vtcuſtodias mādata domini dei tui vt ambules in vijs eius ⁊ cuſtodias cerimonias eius ⁊ precepta eius ⁊ iudicia ⁊ teſtimonia. ſicut ſcriptū eſt in lege moyſivt intelligas vniuerſa que facis. ⁊ quocunqꝫ te verteris vt confirmet dominusſermones ſuos quos locutus eſt de medicens: Si cuſtodierīt filij tui vias meas. ⁊ ambulauerint coram me in veritate. in omni corde ſuo ⁊ in omni animaſua: non auferetur tibi vir de ſolio iſrael. Tu quoque noſti que fecerit mihiioab filius ſaruie. que fecerit duobusprincipibus exercitus iſrael. abner filioner ⁊ amaſe filio iether quos occidit eteffudit ſanguinem belli in pace. Et