PſalmusCXLVII
Fet pigro corpore inuoluta velut nix factaeſt. Sꝫ iſta niue ſunt predeſtinati filij dei.Oat enī ille: hiuemᶠ velut lanā:Quid eſt velut lanam? Id eſt de niue quādedit de iſtis pigris adhuc ſpū et frigidisquos p̄deſtinauit: facturus eſt aliqͥd. Lana enī materies veſtis eſt. Lana enī cū videt̉ veluti p̄paratio eſt aliqͣ ad veſtē. Ergoqꝛ p̄deſtinauit quos ad tp̄s frigidi repūt īterra: et nondū feruēt ſpū caritatis: de p̄deſtinatiōe enī adhuc loquit̉: veluti lanā dedit hos deus: et facturus eſt inde veſtem.Merito in monte veſtis chriſti fulſit ſicutnix. Fulgebat veſtis chriſti ſicut nix: tanqͣꝫde illa lana iam facta erat tunica: de qua lana: id eſt de niue quā dedit ſicut lana: adhuc p̄deſtinati pigri erāt. Sed expecta: vtde quid ſequat̉: qͥa ſicut lanā dedit eos: fitinde tunica. Quomō enī dicit̉ eccleſia corpus chriſti: dicit̉ et veſtimentū chriſti ipſaeccleſia. Inde eſt illud quod ait apl̓s: Utexhiberet ſibi glorioſam eccleſiā nō habentem maculā aūt rugam. Ergo exhibeat ſibi glorioſaꝫ eccleſiā non habentē maculāaut rugam. Faciat ſibi veſtem de illa lanaquā p̄deſtinauit in niue. Adhuc in hominibꝰ incredulis: ⁊ frigidis: ⁊ pigris: faciatveſtem de hac lana: vt abluat̉ a maculis:mundet̉ fide: vt rugam nō habeat tendat̉in cruce. Qui dat niuem velut lanā. Iamſi p̄deſtinati ſunt: vocādi ſunt. Quos enīp̄deſtinauit: illos ⁊ vocauit. Iam quomōvocātur ex languore corꝑis illius vt ſanifiant? Quomō vocātur. Audi euangeliū.Non veni vocare iuſtos: ſꝫ pctōres in penitētiā. Incipit ergo iā p̄deſtinatiōe niuisillius cognoſcere torporem ſuuꝫ: accuſarepctm̄ ſuū: incipit vocatiōe venire ad penitentiā. Merito ergo qui dat niuem velutlanam ꝓpter cōfectū tunice future: etiama. ꝓpter vocationē in penitentiā. Nebulāt. ſ velut cinerē ſpargit. Nebulā inquitvelut cinerē ſpargit. Quis? Qui dat niuēſicut lanam. Quos enī p̄deſtinauit vocatin penitentiā: qꝛ quos p̄deſtinauit illos etvocauit. Cinis autē ad penitētiā pertinet.Audi vocantē ad penitentiā: cum exprobrauit quibuſdaꝫ ciuitatibus dicens: Uetibi Corrozaim: ve tibi Bethſaida: quiaſi in tyro et ſidone facte eſſēt virtutes quefacte ſunt in vobis: olim inquit in cilicio ⁊cinere penitentiā egiſſent. Ergo nebulamvelut cinerē ſpargit. Quid eſt nebulā velut cinerem ſpargit? Cum vocat̉ quiſqꝫ ad
intelligēdū deū: et dicit̉ illi: cape veritatē:incipit velle capere veritatē: non ſufficit:videt ſe quādā caliginē pati quā antea nōvidebat. Adhuc eſt gͦ illa nebula: vt noueris neſcire te: et noueris quid ſcire oporteat: et videas te inualidū ad illud ſciēdūquod oportet ſciri. Nam ſi in iſta nebulaiam te preſumpſeris ſcire: audies ab apoſtolo: Qui ſe putat aliquid ſcire nōdū ſcitquēadmodū oporteat eū ſcire. Ergo nōdum cōprehēdiſti: adhuc nebulā pateris.Sed non te deſeruit qui accendit tibi lucernā carnis ſue. Non erres in nebula: fide ſequere. Sed qꝛ conaris videre ⁊ nō potes: peniteat te pctōruꝫ: qꝛ nebula velut cinis ſparſa eſt. Quid iam te peniteat? Contumacē te fuiſſe aduerſus deū. Quid iā tepeniteat? Secutū te fuiſſe vias tuas malaſ:ꝑueniſſe in iſtā difficultatē illiꝰ beate viſionis: et erit tibi ſalubris nebula: quā ſicut cinerem ſpargit deus. Tu ipſe es adhuc nebula: ſed velut cinis. Adhuc enī penitentes volūtant̉ in cinere fratres mei: tanqͣꝫ ſimiles ſe cōteſtātes: dicētes: deo ſuo: cinisſum. Dixit enī quedā ſcriptura: Deſpeximemetip̄m ⁊ diſtabui: et eſtimaui me terrāet cinerem. Hec eſt humilitas penitentis.Quādo Abraā loquit̉ ad deū ſuū: ⁊ quādo vult ſibi aperiri incendiū ſodomoruꝫ:ego inquit terra ⁊ cinis ſum. Quomō fuitiſta ſemꝑ humilitas in magnis ⁊ ſanctis viris? Nebulā gͦ velut cinereꝫ ſpargit. Quare? Quia quos p̄deſtinauit illos et vocauit: qui nō venit vocare iuſtos: ſed pecca 4tores in penitētiā. Qui emittit crytyſtallū ſuāᶠ velut fruſta panis? Non fſidenuo laborādū eſt dicere quid ſit cryſtal ceˡlū. Prelocuti enī ſumꝰ: ⁊ credo nō excidiſſe caritati vr̄e. Quid ergo eſt: mittit cryſtal̓lum ſuā velut fruſta panis? Quomō nix illa ipſius: qꝛ p̄deſtinatoꝝ eſt. Quomō nebula illa ipſius: qꝛ ipſi vocant̉ ad penitētiā qui p̄deſtinati ſunt ad ſalutē: ſic eſt quodāmō cryſtallū ip̄ius. Quid eſt cryſtallūMultū obduruit: ml̓tū ꝯgelauit: nō iā ſic̄nix facile ſolui pōt. Nix mſtoꝝ annoꝝ tꝑedurata et ſerie ſcl̓oꝝ cryſtallū dr̄. Et hͦ mittit velut fruſta panis. Quid hoc ſibi vultaFuerūt nimis duri: nō iam niui: ſꝫ cryſtallo cōparādi: et ipſi p̄deſtinati ſunt ⁊ vocati: ⁊ quidā eoꝝ ita: vt paſcerēt alios ⁊ eſſētvtiles alijs. Et quid opus eſt vt numeremus multos: forte quos nouimꝰ: illū aūt illū? Occurrit vnicuiqꝫ cogitāti ex his quoſ
Alia lfa.Qui dat.icut
Alia lr̄a.f ſicut.
Alia lr̄a.Mittit.ſicut buccellas.