PſalmusCXLVI
Pſalmusa diuitibꝰ: quid ſunt niſi fenum? Carnaliaenī ſunt ⁊ ad tp̄us apparētia: ſꝫ nō inde aliqͥd carnale conquirit̉: De rebuſ vilibꝰ qͥdemas attende. Apl̓s enim ait oſtendēs fenum eſſe illud: Si nos vobis ſpūalia ſeminauimꝰ: magnū eſt ſi carnalia veſtra metamus? Et audi qꝛ carnalia fenuꝫ ſunt: Oīscaro fenū: ⁊ oīs claritas hoīs vt flos feni.Ergo ille triſtis abſceſſit: ⁊ ait dn̄s: Ꝙͣͣ difficile diues intrat in regnum celoruꝫ. Hocgͦ magnum: qꝛ exoriri facit in montibus fenum? Et quō exoriri facit in mōtibꝰ fenuꝫ:ſi diues ille audito ꝙ res ſuas deberet dare pauꝑibꝰ: triſtiſ abſceſſit? Quō poſtea reſpōdit apl̓is cōtriſtatis: Que hoībꝰ impoſſibilia ſunt: deo facilia ſūt. Ergo ille exoriri facit in mōtibus fenū: cui oīa facilia ſūt.Nam nihil eſſet ſteriliꝰ duriſſimis mōtibꝰ.Pluit ille qͥ facit exoriri in montibꝰ fenū etherbam ẜuituti hoīm. Cui ẜuituti? IpſumPaulū attende. Nos aūt inqͥt ẜuos vr̄osꝑ Ieſum chriſtum. Qui dicebat: Si nosvobis ſpūalia ſeminauimꝰ: magnum eſt ſivr̄ a carnalia metamꝰ: ſeruum ſe dixit. Seruimus enī vobis fratres. Nemo ſe noſtrūdicat: qͣſi maiorē vobis eſſe. Erimꝰ maiores: ſi fuerimꝰ humiliores. Quicunqꝫ vulteſſe maior vr̄m: dn̄i ſententia ē: erit veſterẜuus. Ergo exoriri facit in mōtibꝰ fenuꝫ ⁊herbam ẜuituti hoīm. Paulus qͥdē apl̓usmanibꝰ ſuis viuēs: ip̄m fenū montium noluit acciꝑe: noluit indigere: ſꝫ tn̄ mōtes dabant fenū. Nō qꝛ ille noluit acciꝑe ꝓpterea mōtes dare nō deberēt vt ſteriles remanerent. Debet̉ pluuie fructꝰ: debet̉ ẜuo cibuſ: ſicut dn̄s ait: Māducate que ab ip̄osſunt. Et ne putarent aliqͥd de ſuo donare:Dignꝰ eſt inqͥt oꝑariꝰ mercede ſua. Itaqꝫfr̄es qm̄ cōtigit iam ex iſta occaſione aliqͥdloqͥ vobis: maxīe qꝛ loqͥmur talia nos: nōq̄rentes a vobis: ⁊ ide̓o liberiꝰ dicimꝰ: ⁊ ſiq̄reremus fructum vr̄m q̄reremꝰ: ⁊ non veſtras opes: ſꝫ vr̄am iuſticiam tm̄ admoneobreuit̓: qm̄ iam ml̓ta diximꝰ: ⁊ aliqn̄ ſermofiniendus eſt: Si vultis nō eſſe ſteriles: vtreddatis ꝓ pluuia fecunditatē: ne damnetur poſtea ſterilitas vr̄a. Minat̉ enim deꝰterre ſterili ⁊ ſpinoſe ignem: ſicut fructuoſehorreū parat: Efficite vt voſip̄os exigatꝭefficimini exactores vr̄i. Chriſtus tacitꝰ exigit: ⁊ maior ē vox tacentis: qꝛ in euāgelionō tacet. Nō enī vere tacet cū dicit: Facite vobis amicos de māmona iniqͥtatis: vt⁊ ip̄i recipiāt vos ī eterna tab̓nacula. Nō
CXLVItacet ip̄e: audite vocē eiꝰ. Nēo enī vos poteſt exigere: niſi forte exactiōe opus ē: vt qͥvobis in euangelio ẜuiūt: petant a vobis.Si ad hoc ventū fuerit vt petāt: videte neqd̓ vos a deo petiſtis fruſtra petatis. Ergo eſtote exactores vr̄i: ne aliqͥd illi qͥ ī euāgeli ſeruiūt vobis: nō dico petere cogant̉:nam forte nec coacti petēt: ſꝫ ne ſilētio vosarguant. Un̄ ſcriptū eſt: Btūs qͥ intelligitſuꝑ egenū ⁊ pauꝑem. Cū dicit: qͥ intelligitſuꝑ egenū ⁊ pauꝑeꝫ: nō expectat vt petat.Intelligite ſuꝑ illū. Aliꝰ te q̄rit indigens:aliū tu debes q̄rere indigentē. Utrūqꝫ dictum ē fratres mei: ⁊ omī petēti te da mō lectum eſt: Et in alio loco ſcriptura dic̄. Sudet elemoſyna in māu tua: quſqꝫ inueniasiuſtū cui eā tradas. Alius eſt qͥ te q̄rit: aliūtu debes q̄rere: Nec eū. qͥ te q̄rit relinquasinaneꝫ: omī enī petenti te da. Sꝫ aliꝰ ē quētu debes q̄rere: Sudet elemoſyna in māutua: quouſqꝫ inuenias iuſtū cui des. Nunqͣꝫ hͦ facietis: niſi aliqͥd de rebus vr̄is ſepoſitū habueritis: qd̓ cuiqꝫ placet ꝓ neceſſitate rei familiaris ſue: tanqͣꝫ debituꝫ qͣſi fiſcoreddendū. Si nō hꝫ rempublicā ſuā chriſtus: nō hꝫ fiſcū ſuū. Fiſcus enim ſcitis qͥdſit. Fiſcus enī ſaccus ē: vn̄ ⁊ fiſcella ⁊ fiſcine dicunt̉. Ne putetis qꝛ aliqͥs draco eſt fiſcus: qꝛ cū timore audit̉ exactor fiſci. Fiſcꝰſaccus ē publicꝰ. Ip̄m habebat dn̄s hic īt̓ra: qn̄ loculos habebat: ⁊ ip̄i loculi Iudeerāt cōmiſſi. Iudā traditorē patiebat̉ dn̄s⁊ furē: ⁊ in ip̄o on̄dēs vbiqꝫ patiētiā ſuaꝫ:tn̄ illi qͥ ꝯferebant in loculos dn̄i ꝯferebāt:niſi forte putatiſ: qꝛ dn̄s ibat ⁊ petebat autīdigebat: cui angeli ẜuiebāt: qͥ de qͥnqꝫ panibus tot milia hoīm pauit. Quare gͦ egere voluit: niſi vt daret exemplū mōtibꝰ: vtparerēt fenū: ne ꝯͣ pluuiā ſterilitateꝫ redderēt? Precidite gͦ aliqͥd ⁊ deputate aliqͥd fixum: vl̓ ex annuis fructibꝰ: vl̓ ex qͦtidianisq̄ſtibus vr̄is. Nā qͣſi diuino videris dare:⁊ neceſſe eſt vt trepidet manꝰ tua: qn̄ illamporrigis ad id qd̓ nō debueras. Exime aliquā ꝑtē reddituū tuoꝝ. Decīas vis: decimas exime: qͣꝫqͣꝫ parū ſit. Dictum eſt eniꝫ:quia phariſei decimas dabāt: Ieiuno bisī ſabbato: decimas do oīm q̄ poſſideo: Etquid ait dominꝰ? Niſi abundauerit iuſticiā vr̄a plus qͣꝫ ſcribaꝝ ⁊ phariſeorū: nō intrabitis in regnū celoꝝ. Et ille ſuꝑ quē debet abundare iuſticia tua: decimas dat: tuaūt nec milleſimā das. Quō enī ſuperab̓:cui non eqͣris? Qui cooperit celū nubibꝰ