PſalmusCXIV

Pſalmusin iſtis īprobitatibꝰ ⁊ inſidijs inimici circūſtrepentibus vndiqꝫ tēptatiōibꝰ ſeculi: vndiqꝫ in angoribus ꝯſtituti. Quid gͦ faciemus: Audi qͥd ſequat̉. Nolite ꝯfidere inᶠ principes: Fratres magnū negociū hic accipimꝰ: diuina vox eſt: ⁊ deſuꝑ ſonat nob̓. Nouo em̄ mō: neſcio qͣ īfirmitatehūana aīa qn̄ fuerit tribulata: hic deſperatde dn̄o: ⁊ vult p̄ſumere de homine. Dicit̉hōi in afflictione aliqua ꝯſtituto: eſt quidāhō magnus: ꝑ quē poſſis liberari: arridet:gaudet: erigit̉. Qd̓ ſi dicatur liberat te deus: deſperatōe frigeſcit. Promittit̉ auxiliūmortalis: ⁊ gaudes. Promittitur tibi ꝙ liberet te tecū liberādus: ⁊ tanqͣꝫ aliquo magno auxilio exultas. Promittitur ille liberator qͥ liberatore nō indiget: ⁊ quaſi ad fabulā deſperas. Ue talibꝰ cogitationibus:lōge ꝑegrinātur: ve miſera ⁊ magna morseſt eis. Appropinqͣ: Incipe deſiderare: Incipe querere ⁊ agnoſce̓ euꝫ a quo factꝰ es.Nō em̄ deſeret opus ſuū: ſi ab oꝑe ſuo nōdeſerat̉. Cōuerte gͦ te ad illū cui dicis: Laudabo dn̄m in vita mea: pſallā deo meo qͣꝫdiu ſum. Monet em̄ nos iā impletꝰ ſpū tāto iſte: ⁊ dicit qͣſi lōge remotꝭ ⁊ longe ꝑegrinantibꝰ: ⁊ nō ſolū deū nō volētibus laudare: ſꝫ nōdū vel d̓ deo ſperātibus. Nolite cōfidere in pͥncipes.ˣ Et inᶠ filios hoīmin quibꝰ nō eſt ſalus. In vno filio hominis ſalus. Et in ip̄o nō qꝛ filius hoīs: fquia filiꝰ dei. Non ꝓpter id qd̓ ſuſcepit exte: ſed propter id qd̓ ſeruauit in ſe. Ergo innullo homine ſalus: qꝛ ⁊ in illo ideo ſalus:quia deus: qui eſt ſuꝑ omnia deus benedictus in ſecula. De chriſto dictū eſt: ex quibus chriſtus ſcd̓m carneꝫ. Ex quibus? Exiudeis ex patribus chriſtus ſcd̓m carnem.Sed nūquid hoc totum chriſtus qd̓ ſcd̓mcarnem? Non. Neqꝫ em̄ ſcd̓m carnem idēſuper omnia benedictus ī ſecula. Ideo inillo ſalus: qꝛ domini eſt ſalus. Dicit em̄ alius pſalmꝰ: Dn̄i eſt ſalus: ⁊ ſuꝑ ppl̓m tuumbn̄dictio tua. Et ſine cā ſibi arrogāt hoīeſ:ia qꝛ dant ſalutē: ſibi dent. Reſpōde ſuꝑbohōi: gl̓iaris qꝛ dicis te dare mihi ſalutē: tibi da. Uide ſi habes eā: ꝯſiderās bn̄ fragigilitatē tuā: vides qꝛ nondū habes. Ergonoli mone̓ vt expectē a te: ſed expecta mecū. Nolite ꝯfidere in pͥncipes: ⁊ ī filios hominū in qͥbus nō eſt ſalꝰ. Ecce neſcio qͥ pͥncipes ꝓcedūt: neſcio vn̄ ⁊ dicūt: Ego baptizo: ⁊ ego qd̓ dedero hoc eſt ſanctū: ⁊ ſi abalio acceꝑis nihil accepiſti: ſi a me accepi-

CXIVſti aliqͥd acccepiſti. O homo: o princepsinter filios hoīm: vis eē inter pͥncipes quibus nō eſt ſalus? Ideo gͦ habeo ſalutē: qꝛtu mihi das? Tuū eſt eniꝫ quod das? Autvero etiā tu das? Uel hoc dicēdū eſt: quiatu das? Dicat ⁊ fiſtula qꝛ ⁊ ipſa dat aquā:dicat ⁊ canalis qꝛ ipſe manat: dicat ⁊ preco qꝛ ⁊ ipſe liberat. Ego in aqua attendofontē: in voce p̄conis agnoſco iudicē. Nōeris tu plane auctor ſalutis mee: ille erit deqͥ ſecurus ſū: de te incertꝰ ſum: Si nō ſis arrogās: nō ſolū ego de te incertꝰ ſum: ſꝫ ⁊ tud̓ te. Ab illo gͦ mihi ſalꝰ qͥ eſt ſuꝑ oīa: qꝛ dn̄ieſt ſalus: tu int̓ filios hoīm: tu int̓ pͥncipes.Sed audio vocē pſalmi: Nolite ꝯfidere inpͥncipes ⁊ in filios hoīm a qͥbus nō eſt ſaſus. Scd̓m turbam hoīm quid ſunt iſti filijhoīm? Quid ſunt vis ſcire? Exiet ſpiritꝰ eiꝰ ⁊ reuertet̉ in terrā ſuā: Eccetotū qd̓ loquit̉ neſciēs qͣꝫdiu loquat̉: minatur neſciēs qͣꝫdiu viuat. Subito exiet ſpūseius ⁊ reuertet̉ in terrā ſuā. Nūqͥd qn̄ vultexiet ſpūs eius? Exiet ⁊ qn̄ nō vult: exiet ⁊qn̄ neſcit: reuertet̉ in terrā ſuā: Exūte ſpūcaro reuertet̉ in terraꝫ. Sed qꝛ caro erat q̄ſic loquebat̉: de me em̄ preſume ⁊ ego tibido: nō dicerēt: niſi illi d̓ quibꝰ dictū eſt: qm̄caro ſunt: Exiet ſpūs eius ⁊ reuertet̉ in terrā ſuā. In illa die peribūt oēs cogitatiōesʳ eiꝰ. Ubi eſt typus? Ubi ē ſuꝑ­ 3bia? Ubi eſt iactātia? Sꝫ forte ad locū bonū tranſijt: ad iuſtos ſi tn̄ tranſijt. Nā quiſic loquebat̉ neſcio quo tranſierit: Loq̄bat̉em̄ ſuꝑbia: ⁊ neſcio quo trāſeant tales homines: niſi qꝛ inſpicio alterū pſalmū: ⁊ video malum eorū eſſe tranſitum. Uidi impium exaltari ſuꝑ cedros libani: ⁊ trāſiui: etecce nō erat: ⁊ queſiui eum ⁊ nō eſt inuentus locꝰ eius. Iſte pius qui trāſijt ⁊ nō inuenit impiū: illuc ꝑuenit vbi nō eſt impiꝰ.Ergo fratres omnes audiamꝰ: fratres dilecti deo oēs audiamus: in qualibet tribulatione: in quolibet deſiderio muneris diuini nō fidamꝰ in pͥncipes: nec in filios hoīmquibꝰ nō eſt ſalus. Totū hoc mortale tranſitoriū ⁊ caducū eſt. Exiet ſpūs eius ⁊ reuertet̉ in terrā ſuā: in illa die peribunt omnes cogitationes eiuſ. Quid ergo facimꝰ:ſi in filios hominū: ſi in pͥncipes nō eſt ſperandū? Quid facimus? Beatꝰ cuiusdeus Iacob adiutor eſt eius: Nonille homo: aut ille homo: non ille angelus:aūt ille angelꝰ: ſed beatꝰ cuius deꝰ Iacobadiutor eſt: qꝛ ⁊ ipſi Iacob ſic fuit adiutor

Alia lr̄ꝰnō habet.j filijs

lalrgb

Alia lr̄a.r̄ eoꝝ.

Alia lr̄a.f Exibit.