PſalmusCXLV
tes: aut veniā ſibi ꝑuerſe ꝓmittentes: ⁊ exip̄a ꝓmiſſione a pctīs ⁊ impietate nō recedētes? Ueniet tp̄us vt ſeparent̉ iſti oēs: etfiāt ille duę ꝑtes: vna ad dexterā: altera adſiniſtrā: accipiāt iuſti regnū eternū: eant illi in ignē eternū: ⁊ oēs peccatores diſꝑdet.Qm̄ hec ita ſunt ⁊ audiuimꝰ bn̄dictioneꝫdn̄i: oꝑa dn̄i: mirabilia dn̄i: miſcd̓ias dn̄i:ſeueritatē dn̄i: ꝓuidentiā in oībus oꝑbuseiꝰ: ꝯfeſſionē oīm operū eius: qͥd in laudeuneͣ. eiꝰ cōcludat attēdite. ¶ Laudē dn̄i loquet̉ os meuꝫ: ⁊ bn̄dicat oīs carotō. mnomē ſanctū eiꝰ in ſeculū ⁊ in ſecūlum ſeculi.Explicit Tract̉. de psͣ. CXLIIII.Incipit Tract̉. de psͣ. CXLV.Prefatio.Elicie ſpūs nr̄i diuina cātica: vbi⁊ fletus ſine gaudio nō eſt. FideliVhōi ⁊ ꝑegrino in ſeculo nulla ē iocundior recordatio: qͣꝫ ciuitatis vn̄ ꝑegrinat̉. Sed recordatio ciuitatis in ꝑegrination: nō eſt ſine dolore atqꝫ ſuſpirio. Spestn̄ reditꝰ noſtri certa: etiā ꝑegrinādo triſtescōſolatur ⁊ exhortat̉. Rapiat cor vr̄m verbū dei: ⁊ poſſeſſor vr̄ vendicet ſibi poſſeſſionē ſuā: id eſt mētes vr̄as: ne auertātur inaliud. Unuſqͥſqꝫ vr̄m totꝰ hic ſit: vt hic nōſit. Id ē: totus ſit in verbo dei qd̓ ſonat interra: vt ad eo exaltet̉: ⁊ nō ſit in terra. Iōem̄ deꝰ nobiſcū: vt ⁊ nos cuꝫ illo. Qui em̄vt nobiſcū eſſet deſcēdit ad nos: faciat vtcū illo poſſimꝰ aſcēdere ad ſe. Interim ipſe peregrinationē noſtrā non faſtidiuit: qꝛnuſqͣꝫ eſt peregrinus: qui condidit omnia.Ecce pſalmꝰ ſonat: Cuiuſdā vox eſt (queſi vultis veſtra eſt) exhortātis aīam ſuā adlaudandū deū: ⁊ dicentis ſibi.¶ Expoſitio pſalmi.Auda anima mea dn̄m: Alilqn̄ em̄ in tribulatiōibus atqꝫ in tēptatiōibus pn̄tis vite velis nolisꝯturbat̉ aīa. Cuiꝰ ꝑturbationē in alio pſalmo alloquitur dicēs: Quare triſtis es aīamea: ⁊ qͣre cōturbas me? Ut aūt auferat eieandē ꝑturbationē ſuggerit gaudiū: nōdūde re: ſed de ſpe: ⁊ ait illi ꝑturbate: ⁊ anxie:triſti: ⁊ merēti: Spera in dn̄o qm̄ adhuc cōfitebor illi. Spem qua ſe erexit ⁊ in cōfeſſion cōſtituit: quaſi diceret ei aīa ſua que illum triſticia ꝯturbabat. Quid mihi dicis:ſpera in deū? Reuocat me cōſcientia peccatoꝝ. Ego noui que cōmiſi: ⁊ dicit̉: Spe-
ra in deū? Cōmiſiſti verū eſt: vnde tn̄ ſperas? Qm̄ cōfitebor illi. Sicut odit deꝰ peccata ſua defendentē: ſic ſubleuat confitentē. Hac gͦ accepta ſpe: que ſpes nō pōt eēſine gaudio: qͣꝫuis in rebꝰ ſimꝰ difficilibusẜm iſtā vitā: ⁊ plenis ꝓcellaꝝ ⁊ tempeſtatū: hac tn̄ ſpe erecta aīa qꝛ gaudet̉ in ſpe:ſicut dicit Apl̓us: Spe gaudētes in tribulatione patiētes: accipit erectionē quādāin deū vt laudet deū: ⁊ dicit ei: Lauda aīamea dn̄m. Sed qͥs dic̄? Et cui dicit? Quiddicimꝰ fratres? Caro dicit: Lauda aīa meadn̄m. Et pōt caro bonū ꝯſiliū aīe ſuggere̓:vt multū ſit edomita caro: ⁊ a dn̄o imꝑtitꝭviribꝰ noſtre ſeruituti ſubiecta: vt oīno itaſeruiat nobis: ſicut ꝯditionale mancipiū:Sufficit vt nō impediat. Deinde cariſſimivbiqꝫ cōſilia a melioribꝰ petūtur: ⁊ ſi bonūquiddā eſt anima noſtra: ⁊ bonū quiddaꝫeſt caro nr̄a: qꝛ vtrūqꝫ ille creauit qui fecitoīa bona valde. Ꝙͣuis gͦ in generibus ꝓprijs vtrūqꝫ ſit bonū: tn̄ dicit Apl̓us: Corpus quidē mortuū eſt ꝓpt̓ pctm̄. Eſt itaqꝫ⁊ illud corpꝰ qͣle nobis ꝓmittit̉: ⁊ nōdū habemꝰ: in cuiꝰ redēptione ſpe gaudemꝰ: dicēte Apl̓o: In nobiſmetip̄is ingemiſcimꝰadoptionē expectātes redēptioneꝫ corꝑisnr̄i: Spe em̄ ſalui facti ſumꝰ: ſpes aūt q̄ videt̉ n̄ ē ſpes: Qd̓ em̄ videt qͥs qͥd ſꝑat? Siaūt qd̓ nō videmꝰ ſperamꝰ: ꝑ patiētiā expectamꝰ. Ꝙͣuis gͦ bonū aliqd̓ ſit corpꝰ nr̄m:tn̄ qͣꝫdiu mortale ꝓpt̓ pctm̄: qͣꝫdiu īdigēs:qͣꝫdiu corruptibile: qͣꝫdiu ita mutabile vtne pūcto qͥdē tꝑis ꝯſiſtat in ſe: ꝓculdubiotale ē vt optemꝰ redēptionē illiꝰ qͣ ſit aliqn̄nō tale. Sꝫ quale erit aliqn̄? Quale idemApl̓s dic̄ alio loco: Oportet corruptibilehͦ induere incorruptionē: ⁊ mortale hͦ īduere īmortalitatē. Sꝫ etiā cū fuerit tale corpnoſtrū: corpus iā celeſte ⁊ ſpūale: corpꝰ angelicū in ſocietate āgeloꝝ: nec ſic dabit cōſiliuꝫ aīe. Sēꝑ em̄ corpꝰ qm̄ corpꝰ ē: infraaīam eſt: ⁊ q̄uis aīa vilis excellētiſſimo corpore excellētior inuenit̉. Ne vobis hoc qͣſimirabile videat̉: qꝛ ⁊ vilis aīa q̄libet peccatrix melior ē qͦlibet magno ⁊ p̄ſtātiſſimocorꝑe: nō eſt melior meritꝭ: ſed natura. Eſtquidē aīa peccatrix: eſt qͥbuſdā cōcupiſcetiarū ſordibꝰ inqͥnata: tn̄ meliꝰ eſt ⁊ ſi ſordidū auꝝ: qͣꝫ purgatiſſimū plumbū. Ita currat animꝰ veſter ꝑ cūcta creature: ⁊ videbitis qd̓ dicimus nō eſſe incredibile: ⁊ qͣꝫuisaīa vituperabilis ſit: tn̄ laudabilior corꝑelaudabili. Duo quedā ſunt aīa: ⁊ corpus:
AliaᵏtLaudationē.
rnomini ſctō.