PſalmusCLLXI

Ipulit eos de templo: qui ibi male v̓ſabāt̉:⁊ ſignificauit nobis quomō intelligamꝰ reſtes: quia criniculis peccatorū ſuoꝝ vnusquiſqꝫ conſtringit̉. Dicit alia ſcriptura: etaperte Eſaias. Ue his qui trahunt peccata ſicut reſtem longam. Quare autē dicit̉reſtiſ? Quia omīs peccator ꝑſeuerās ī peccatis ſuis: addit peccata peccatis: ⁊ cū deberet accuſatione peccati ſui corrigi: defēſione duplicat quod cōfeſſione poſſet auferri: ⁊ plerūqꝫ alijs peccatis vult muniteſſe ꝓpter illa que commiſitꝭ. Fecit adulteriū: ⁊ ne occidat̉: parat homicidiuꝫ: additpeccato peccatū. Rurſum ſi ei contigeritfacere homicidiū: iam qui vnum crimē timebat: duo timet: ⁊ vtiqꝫ cū videat ſe plura timere qͣꝫ antea timebat: nō cogitat minuere quod fecit: ſed addere quod nōduꝫfecit: querit forte ⁊ maleficū. Tria ecce habet: Inde iam qͥs cogitet: quis finiet reſtēpeccatorū? Et optime dicit̉ reſtis. Ut eniꝫtorqueat̉ reſtis addit̉: ⁊ non addunt̉ rectafila: ſed torta. Prauitas ſibi cōnexa ducit̉in longum: ⁊ non cogitat p̄cidere qd̓ maletexuit: ſꝫ addere: ꝓducere: in longū ꝓtendere: vt habeat in fine vnde illi ligent̉ manus ⁊ pedes: ⁊ ꝓijciatur in tenebras exteriores. Hec aūt peccata ſua tendūt iuſtis.qn̄ eis ſuadēt facere mala q̄ ip̄i faciūt. Iōdixit. Reſtes extender̄t muſcipulā peditmeis: id eſt de peccatis ſuis me deijce̓ voluerūt. Et vbi hoc? Iuxtaᶠ ſemitas ſcādalum poſuerunt mihi. Non in ſemitis: ſed iuxta ſemitas. Semite tue: precepta dei ſunt. Illi ſcādala iuxta ſemitas poſuerūt: tu noli recedere a ſemitiſ: ⁊ nō ruesin ſcandala. Nec volo dicas: ⁊ ꝓhiberetillos deus ponere mihi ſcandala iuxta ſemitas: ⁊ non ibi ponerēt: Immo permiſitdeus ponere ſcandala illos iuxta ſemitaſ:vt tu nō recedas a ſemitis. Iuxta ſemitasſcādala poſuer̄t mihi. Et qͥd reſtet? Qd̓ remediū int̓ tāta mala: in iſtis temptatiōibꝰ:in iſtis ꝑiculis? ¶ Dixi domino deusmeus es tu. Illi homines ſunt: ⁊ n̄ mei:tu ⁊ deus ⁊ meus es. Dixi domino: deusmeus es tu. Magna vox oratiōis: mouetfiduciā. Nunqͥd illorū nō eſt deus? Cuiusnon eſt deus qui eſt verus deus? Sꝫ tamēꝓprie eorum ē: qui eo fruunt̉: qui ei ẜuiūtqui libent̉ ſub ip̄o ſunt. Nam ⁊ mali qͣꝫuisinuiti ſub ip̄o ſunt. Illi appellant deum aquo coronēt̉: ſub illo illi fugiūt a quo dāuentur. Et iniquus qui nō vult habere do

CLLXIminū deum ſuū: quo fugiet deum omniū?Bonū eſt illi ergo vt ꝯuertat̉ ad deū oīm:faciatqꝫ illū conuerſione ſuū: ⁊ poſitus int̓tales peccatores: ſeductoreſ: hypocritas:ſuꝑbos: dicat ad deū quem ſui cōuerſiōefecit deum ſuuꝫ. Dixi dn̄o deus meus estu. Percipe auribus domine vo­ fcem deprecationis mee. Simplex qͥdem ſententia eſt: ⁊ facilis ad intelligēdū:ſed tamen delectat forte cogitare qͣre nō dixerit: Percipe auribꝰ dep̄cationem meaꝫ:ſed velut euidētius expͥmens affectum animi ſui: ait: vocem dep̄cationis mee: Uitaꝫdep̄cationis mee: animam deprecationismee: nō quod ſonat in v̓bis meis: ſed vnde viuūt verba mea. Ceteri enim ſtrepituſſine aīma ſoni dici poſſunt: voces nō pn̄t.Uox ꝓprie animatoꝝ eſt: viuorū eſt. Ꝙͣͣmulti aūt dep̄cant̉ deum: ⁊ nō ſentiūt deū:nec bn̄ cogitant de deo. Sonū deprecationis habere poſſunt: vocē nō poſſent: quiavita ibi nō eſt. Huius qͥ viuebat: qꝛ deumſuū intelligebat: ⁊ a quo liberaretur videbat: ⁊ a quibꝰ liberaret̉ ſentiebat: ip̄a eratvox dep̄cationis eius: ip̄am cōmendansauribus dei dicat. Domīe domīe. Tu domine domine: id eſt tu veriſſime domine:non quales domini homīes: non qͣles domini qui emūt ſaccello: ſed qualis dominꝰqͥ emit ſanguine. ¶ Domine dn̄e virtus ſalutis mee. Id eſt qui das viresſaluti mee. Quid ſibi vult v̓tꝰ ſalutiſ meeConquerebat̉ de ſcandalis ⁊ inſidijs peccatorū: ⁊ circūlatrantibus ⁊ circū inſidiantibus malignis hoībus vaſis diaboli: deſuꝑbis inuidentibus iuſtis: inter qͣles neceſſe eſt vitam ducere: cum hic viuimus īꝑegrinatione noſtra hac. Talia v̓o ſcādala abundantia futura dominꝰ p̄dixit ⁊ ait:Abundauit iniqͥtas: ⁊ quoniā abundauitiniqͥtas: refrigeſcit caritas multorū. Sꝫ adiunxit ſtatim ſolaciū: Qui ꝑſeuerauerit vſqꝫ in finem: hic ſaluus erit. Attendit iſte ettimuit: ⁊ abundantia iniqͥtatum turbatusreſpexit ſpem: quia qui ꝑſeuerauerit vſqꝫ īfinem: hic ſaluus erit: extendit ſe ꝑſeuerare: ⁊ vidit longam vitam: et quia perſeuerare magnum eſt ⁊ difficile: ipſum orauitad perfectionem ꝑſeuerantie ſue: a quo illi iuſſum eſt vt ꝑſeueraret. Certe ſaluꝰ erorſi ꝑſeuerauero vſqꝫ in finem: ſed ꝑſeuerantia ad virtutem ꝑtinet: vt merear ſalutem:tu es virtus ſalutis mee: tu me facis ꝑſeuerare vt ꝑueniam ad ſalutem. Domīe dn̄e

22 2

Alia lr̄a.x

Alia lr̄a.fexaudi