Pſalmō d̓CXXXVIII.

Pſalmō d̓ſuā: et ſicut nouimus ī euāgelio: diſſipauiteā viuēs ꝓdige cū meretricibꝰ: ⁊ famē paſſus applicuit ſe cuidā pͥncipi regiōis illiꝰ: etille eū porcis paſcēdis p̄poſuit: de quoꝝ ſiliqͥs cupiebat ſaturari: nec poterat: Et pꝰ laborē ⁊ triturā: ⁊ tribulationē ⁊ egeſtatē: venit illi ī mentē ⁊ pater: et voluit redire: ⁊ ſicait: Surgā ⁊ ibo ad patrē meū. Surgā dirit: ſederat em̄. Eius gͦ vocē hͨ agnoſce dicētis: tu cognouiſti ſeſſionē mea ⁊ reſurrectionē meā. Sedi in egeſtate: ſurrexi in deſiderio panis tui. Intellexiſti cogtitatōnesmeas de lōginquo: longe em̄ erā ꝓfectꝰ: ſedvbi nō eſt quē deſeruerā? Intellexiſti cogitatiōes meas de longinquo. Propterea ſicdicit dn̄s in euāgelio: Quia occurrit illi patri veniēti. Uere qꝛ intellexerat cogitationes eiꝰ de lōginquo. Semitā meā ⁊ limiteꝫmeū inueſtigaſti. Semitā inqͥt meā quā niſi malā quā ille ambulauerat: vt patrē deſereret: qͣſi occultꝰ eſſe poſſit ab oculis vindicantis. At v̓o in illa egeſtate cōtereret̉: autporcos paſcere poneret̉: niſi pat̉ vellet flagellare longinquū vt reciperet ꝓpinquum.Ergo tanqͣꝫ dep̄henſus fugitiuꝰ ſequēte ſevindicta legitima dei vīdicātis ī affectiōesnr̄as qͣcūqꝫ ierimꝰ et qͦcūqꝫ ꝓgreſſi fuerimꝰagnoſcimur. Tāqͣꝫ gͦ dep̄hēſus fugitiuꝰ loquit̉: Semitā meā ⁊ limitē meū īueſtigaſti.Quid ē ſemitā meā? Qua ꝓfectꝰ ſū. Quidē limitē meū? Quouſqꝫ ꝑueni. Semitā meā⁊ limitē meū inueſtigaſti. Limes meꝰ ille lōginquꝰ nō fuit longe ab oculis tuis: multūierā ⁊ tu ibi eras. Semitā meā ⁊ limitē meūīueſtigaſti: ⁊ oēs vias meas p̄uidiſti: nō dixit: vidiſti: ſed p̄uidiſti. An̄qͣꝫ eas irē: an̄qͣꝫeas ambularē p̄uidiſti eas: ⁊ ꝑmiſiſti me ina. labore ire vias meas: vt ſi nollem laborarea. redirē ad vias tuas. Qm̄ nō eſtᶠ dolꝰ īlingua mea. Quare hͦ dixit? Quia eccefateor tibi: ambulaui ſemitā meā: factꝰ ſumlōginquꝰ: a te diſceſſi: a te cū qͦ mihi bn̄ erat⁊ bono meo male mihi fuit ſine te. Nā ſi bn̄mihi eſſet ſine te: nollē forſitan redire ad te.Ergo iſte ꝯfitēs peccata ſua: dicēs: corpuschriſti iuſtificatū nō in ſe: ſꝫ in illiꝰ gr̄a dixit.nō eſt dolꝰ ī lingua mea. ¶ Ecce tu dn̄ecognouiſti oīa nouiſſima et antiqꝫLognouiſti nouiſſima mea qn̄ porcos paui: cognouiſti antiquā mea qn̄ a te ꝑtē ſub̓emee expetiui. Antiq̄ fuer̄t mihi exordia maloꝝ nouiſſimorū: antiquū peccatū qn̄ lapſiſumꝰ nouiſſima pena: qn̄ in iſtā mortalitatēlaborioſaꝫ ꝑiculoſāqꝫ ꝑuenimꝰ: atqꝫ vtinā

CXXXVIII.nobis iſta ſit nouiſſima. Erit iſta nouiſſimaſi iā redire voluerimꝰ. Eſt em̄ alia qͥbuſdaꝫimpijs nouiſſima quibꝰ dicet̉: Ite in igneꝫeternū qui p̄ꝑatus ē diabolo ⁊ angelis eiꝰ.Nos aūt frēs hucuſqꝫ deſeruimꝰ deū. Uſqꝫad huiꝰ vite mortalitatē ſufficiat labor nr̄.Recordemur panē pr̄is nr̄i: recolamꝰ beatitudinē domꝰ patris nr̄i. Nō nos delectētſiliq̄ porcoꝝ: doctrine demoniorū. Ecce tudn̄e cognouiſti oīa nouiſſima ⁊ antiqͣ mea:Nouiſſima quo ꝑueni: antiqͣ vbi te offēdi. 2Tuᶠ finxiſti me ⁊ poſuiſti ſuper me timanu tua. Finxiſti me: vbi? In iſtā mortalitatē iā ad labores ad qͦs oēs nati ſumꝰ.Nō em̄ qͥſqꝫ naſcit̉: niſi quē deus finxerit invtero matris ſue. Aut vlla creatura eſt cuiꝰnō eſt ille plaſmator. Sed finxiſti me in iſtolabore: ⁊ poſuiſti ſuꝑ me manū tuā: vindicē manū grauātē ſuꝑbū. Ita em̄ ſalubriterdeiecit elatū: vt erigat hūilē. Tu finxiſti me 7⁊ poſuiſti ſuꝑ me manū tuā. Mirifica tta ē ſciētia tua ex meꝫ īualuit nō potero adᶠ illā. Aliqͥd qd̓ obſcurū quidē ē:ᶠſed nō cū ꝑua dulcedine intelligit̉ aduertētes audite. Moyſes ſanctꝰ dei famulꝰ cū qͦloq̄bat̉ deꝰ ꝑ nubē: qꝛ tꝑaliter loquēs vtiqꝫꝑ aſſumptā creaturā loquebat̉ ſeruo ſuo: ideſt nō ꝑ ſub̓aꝫ ſuā: ſꝫ ꝑ aſſumptā aliquā corporalē creaturā ꝑ quā voces ille fierēt: ⁊ humanis atqꝫ mortalibꝰ auribꝰ ꝑſonarēt. Sicem̄ loquebat̉ tūc deꝰ nō quō loquit̉ in ſub̓aſua. Quō em̄ loquit̉ ī ſb̓ſtātia ſua? Locutiodei: verbū dei ē: verbū dei chriſtꝰ ē. Uerbūillud nō ſonat ⁊ trāſijt: ſꝫ ſemꝑ incōmutabilit̓ manet v̓bū: ꝑ qd̓ facta ſūt oīa: Cui verbo dr̄: Ip̄a ē em̄ ſapiētia dei. Mutabis ea⁊ mutabunt̉: tu aūt idē ip̄e es. Et alio locode ſapientia cuꝫ ſcriptura diceret: in ſeipſamanēs: ait īnouat oīa. Illa gͦ ſapiētia ſtāsſi dici debeat: vl̓ ſtans. dicit̉ aūt ꝓpter incōmutabilitatē nō ꝓpt̓ īmobilitatē: ⁊ eodē mōſe ſꝑ hn̄s nullo loco: nll̓o tꝑe variata: nuſqͣꝫalit̓ qͣꝫ hic aūt ibi: nunqͣꝫ alit̓ qͣꝫ nūc aūt antea: ip̄a eſt locutio dei. Locutio v̓o illa q̄ fiebat ad Moyſen: ad hoīem fiebat per ſyllabas ꝑtrāſeūtes ſonos. Nō aūt fierēt iſta: niſi deus aſſumeret talē creaturā ꝑ quā hmōiẜmonē ⁊ voces emitteret. Moyſes ſanctꝰnouerat iſtā locutionē dei: aſſūptis qͥbuſdācorporeis creaturis fieri: ⁊ ſic deſiderauit ⁊cōcupiuit vide̓ ip̄aꝫ ſpeciē dei: ⁊ loquēti ſecū deo dixit: Si īueni gr̄aꝫ an̄ te: on̄de mihiteip̄m. Cū hͦ vehemēter ꝯcupiſceret: ⁊ hocqͣdā ſi dicēduꝫ ē: amica familiaritate qͣ ipſe

21 2

Illa lr̄a.quia.

Alla ſtaf formaſti.

Alia lr̄aMirabilis.ſ cōformata ē.f eam.