PſalmusCXLR
PſalmusBeati mūdo corde: qm̄ ip̄i deū videbūt.Et qui fecit miracula: ⁊ qͥ nō fecit miracula in corꝑe chriſti: nō debꝫ gaudere niſi defacie dei. Redier̄t apl̓i: ⁊ dixerūt domīo:cū miſſi eſſent a dn̄o: Ecce dn̄e in noīe tuoetiam demonia nobis ſubiecta ſūt. Uiditdn̄s ꝙ temptaret eos ſuꝑbia ex potētia miraculoruꝫ: ⁊ ille qͥ medicus venerat ſanaretumores nr̄os: ⁊ ferre infirmitates noſtraſ:cōtinuo ait. Nolite in hoc gaudere: qꝛ demonia vobis ſubiecta ſūt: ſꝫ gaudete: quianomīa vr̄a ſcripta ſunt in celo. Nō omneschriſtiani boni demones eijciūt: omniū tn̄nomīa ſcripta ſunt in celo. Nō eos voluitgaudere ex eo qd̓ ꝓpriū habebāt: ſꝫ ex eo ꝙcum ceteris ſalutem tenebāt. Inde voluitgaudere apl̓os: vn̄ gaudes ⁊ tu. Intēdatcaritas vr̄a: Nullus fidel̓ habꝫ ſpem: ſi nomen eius nō eſt ſcriptum in celo. Omniuꝫfideliū qui diligūt chriſtū: qͥ ambulant viāeius humilit̓ quā ip̄e docuit humil̓: nomīaſcripta ſunt in celo. Cuius vis cōtemptibilis in eccl̓ia qui credit in chriſtum ⁊ diligitchriſtū: ⁊ amat paceꝫ chriſti: nomē ſcriptūeſt in celo: cuiuſlibet quē contēnis. Et qͥdſimile ip̄e ⁊ apoſtoli: qͥ tantā miracula fecerūt? Et tamē apoſtoli repͥmunt̉ ex eo qd̓ debono ꝓprio gaudebāt: ⁊ iubent̉ hinc gaudere: vn̄ gaudet ⁊ ille cōtemptibilis. Nonimmerito fratres mei cum iſta hūilitate dicit: Domīe nō eſt exaltatū cor meū: neqꝫ īaltū elati ſunt oculi mei: neqꝫ ingreſſus ſuꝫin magnis: neqꝫ in mirabilibus ſuper mea. ¶ Si non humiliter ſentiebam: ſꝫexaltaui animā meā. Quemadet modūᶠ qui ab lactatuſ eſtᶠ a lacte ſufa per matrem ſuam: ſic retributio inſanimam meā. Uidetis eum velut maledicto ſe obſtrinxiſſe. Quomō alio loco īpſalmo dicit: Dn̄e deus meꝰ ſi feci iſtud: ſieſt iniqͥtas in manibus meiſ: Si reddidi retribuētibꝰ mihi mala: decidā merito ab inimicis meiſīanis ⁊c̄. Sic vid̓r ⁊ hic dixiſſe:Si nō hūilit̓ ſentiebā: ſꝫ exaltaui aīaꝫ meā.Age qͣſi dicturꝰ eſt: illud mihi cōtīgat: quō⁊ ibi: Si reddidi retribuētibus mihi mala:cōtingat mihi illud. Quid? Decidā merito ab inimicis meis inanis. Sic ⁊ hic. Sinō humilit̓ ſentiebā: ſꝫ exaltaui aīam meā:quēadmodū qͥ ablactatꝰ ē a lacte ſuꝑ matrem ſuā: ſic retributio in aīam meā. Intēdite: Noſtis qꝛ qͥbuſdā īfirmis dicit apl̓s:Lac vobis potū dedi nō eſcā: nondū eniꝫpoteratis: ſꝫ nec adhuc qͥdeꝫ poteſtis. Sūt
CRXRinfirmi qͥ nō ſūt idonei valido cibo: volūtſe tēdere ad id qd̓ caꝑe nō poſſunt: ⁊ ſi aliqͥd vtcūqꝫ ceperint: aut viſi ſibi fuerint capere qd̓ nō ceperūt: extollunt̉ inde ⁊ ſuperbiūt: inde vident̉ ſibi qͣſi ſapiētes. Hoc autem cōtingit omībus hereticis: qͥ cū eſſentanimales ⁊ carnales: defendēdo ſentētiasſuas prauas qͣs falſas eſſe nō potuerūt videre: excluſi ſunt de catholica. Dicaꝫ caritati vr̄e qd̓ poſſuꝫ: Dn̄s noſter Ieſus chriſtus: noſtis qꝛ v̓bū dei eſt: ẜm illud Iohānis: In pͥncipio erat v̓buꝫ: ⁊ v̓bū erat apd̓deum: ⁊ deus erat v̓bum: hoc erat in prīcipio apud deū: Omīa ꝑ ip̄m facta ſunt: ⁊ ſine ip̄o factum eſt nihil. Panis gͦ eſt: indeviuūt angęli. Ecce panis paratꝰ eſt tibi: ſꝫcreſce de lacte: vt ad panem ꝑuenias. Etquō inquis creſco de lacte? Qd̓ tibi factuſeſt chriſtus ad infirmitatem tuā: hoc pͥmocrede ⁊ fortiter tene. Quō gͦ mat̉ cū viderit filium minus idoneū ad capiendum cibum: ip̄os cibos ei dat: ſꝫ traiectos per carnem ſuā. Nam ip̄e eſt panis de quo infāspaſcit̉: quo ⁊ mater eius paſcit̉: ſꝫ ad menſam infans minus idoneus eſt: ad mamillam idoneus ēꝭ. Panis gͦ de mēſa traijcit̉ꝑ matris mamillam: vt ſic ꝑueniat ideꝫ alimentum ad paruū infantem. Sic dominꝰnoſter Ieſus chriſtus cum eſſet v̓buꝫ apd̓pr̄em ꝑ qd̓ facta ſunt omīa: qui cum in forma dei eſſet: nō rapinaꝫ arbitratus eſt eſſeequalis deo: qualem caperēt ꝓ modo ſuoangeli: ⁊ vnde in celo poteſtates ⁊ v̓tutesſpūs intellectuales paſcerent̉: Homo aūtinfirmus ⁊ carne inuolutus iaceret in terra: nec poſſet ad eum ꝑuenire panis celeſtis: vt panem angelorum māducaret hō:⁊ māna deſcēderet ad vberiorem populūiſrael: Uerbū caro factum eſt: ⁊ habitauitin nobis. Quapropter ip̄is infirmis Paulus apl̓us hoc dicit: quos dicit animaleſ ⁊carnales: Nūquid dixi me ſcire aliquid invobis: niſi Ieſum chriſtū ⁊ hūc crucifixū?Nam chriſtus erat ⁊ nō crucifixus: In pͥncipio erat v̓bum: ⁊ v̓bum erat apud deuꝫ:⁊ deus erat verbū. Et qꝛ ip̄m verbum caro factum eſt: ⁊ ip̄m v̓bum crucifixuꝫ eſt: ſꝫnō eſt mutatū in hominē: hō in illo mutāt̉eſt. Mutatus ē homo in illo: vt melior fieret qͣꝫ erat: nō vt in ip̄am ſubſtantiā v̓bi cōuerteretur. Per id gͦ ꝙ homo erat: mortueſt deus: ⁊ ꝑ id qd̓ deus erat: excitatus eſthomo: ⁊ reſurrexit: ⁊ aſcēdit in celū. Quicqͥd paſſus eſt hō: nō poteſt dici nō paſſus
Alia lr̄a.Sicut.rnon habetrit:fanima mea