AlmusCXVIII
P-uos nos fecit ꝑ lauacruꝫ regenerationis.Et iterū. Qui pͥus fui blaſphemus ⁊ perſecutor ⁊ iniurioſus: ſꝫ miſcd̓iam conſecutusſum: qꝛ ignorans feci in incredulitate. Etiterū: Conſiliū aūt do tāqͣꝫ miſcd̓iam cōſecutus a dn̄o: vt fidel̓ eſſem: hͦ eſt vt viuerē:Quia iuſtus ex fide viuit. Mortuus ergoerat pͥus ꝑ ſuā iniuſticiaꝫ: an̄qͣꝫ viueret perdei gr̄am. Ip̄am porro ſuā mortē ſic confitetur. Adueniente aūt inqͥt mādato peccatum reuixit: ego aūt mortuus ſum: ⁊ inuentum eſt mihi mandatū qd̓ erat in vitā: hoceē in mortē. Retribuit gͦ illi deus bonū ꝓmalo: hoc eſt vitā ꝓ morte: talem ſcꝫ retributionem qual̓ hic poſcit̉ vbi dicit̉: Retribue ẜuo tuo: viuā ⁊ cuſtodiam v̓ba tua: etvixit ⁊ cuſtodiuit verba eius: et ꝑtinere cepit ad aliā retributionē: in qͣ retribuunturbōa ꝓ bonis. Propt̓ quā dic̄: Bonū certamen certaui: curſum cōſummaui: fidemẜuaui: de cetero poſita eſt mihi corona iuſticie: quā reddet mihi dn̄s in illa die iuſtiudex. Utiqꝫ iuſtus retribuēdo bōa ꝓ bonis: quia pͥus miẜicors retribuēdo bōa ꝓmal̓: qͣꝫuis ⁊ ip̄a iuſticia qͣ retribuunt̉ bonaꝓ bonis: nō eſt ſine miſcd̓ia: qꝛ ⁊ hͦ ſcriptūeſt: Qui coronat te in miſeratōe ⁊ miẜicordia. Qui enī dixit: Bonū certamen certaui: qn̄ vīceret: niſi illo donāte d̓ qͦ ait: Gratias deo qͥ dat nobis victoriā ꝑ dn̄m nr̄mIeſum chriſtū? Et qͥ curſum cōſummauitqn̄ curreret: qn̄ ꝑueniret: niſi illo adiuuātede quo ait: Igit̉ nō volētis neqꝫ currētis:ſꝫ miſerentis ē dei? Et qͥ fidē ẜuauit: quādoid faceret: niſi vt ip̄e ait: Miſcd̓iaꝫ cōſecutus vt fidel̓ eſſet? Nuſqͣꝫ gͦ ſe extollat hūana ſuꝑbia: donis ſuis deus retribuit bonap̄mia. Sed iſte qͥ iā orat ⁊ dicit: Retribueſeruo tuo viuam: ſi penitus iam eſſet mortuus nō oraret: ſꝫ ab illo accepit initiuꝫ bone ꝯſciētie: a quo vitam poſcit obedientie.Habebāt enī aliquā fidē qͥ dicebāt: Dn̄eauge nobis fidem. Ille v̓o ⁊ incredulitatem ſuam confitebatur: nec fidem diffitebatur: qui cum eſſet interrogatus vtrumcrederet: ait: Credo dn̄e: adiuua incredulitatem meā. Iam vtiqꝫ viuere incipiēs poſtulat vitā: q̄ credens orabat obediētiam:nō ꝓ ea ẜuata p̄miū: ſed vt ẜuet̉ auxiliuꝫ.Uita qͥppe creſcēte iuueneſcit ꝑ omnē diē:qͥ renouat̉ de die in diē. Sciens aūt verbadei nō poſſe cuſtodiri ꝑ obedientiā: niſi videant̉ ꝑ intelligentiā: hoc quoqꝫ orationiaddidit ⁊ dicit. Reuela oculos me
CXVIIIos ⁊ cōſiderabo mirabilia de legetua. Ad hoc etiā illud ꝑtinet qd̓ adiūgit. ſInquilinus ego ſum in terra.Siue vt nōnulli codices habēt. Incolaego ſum apud te in terra: ne abſcori.das a me mādata tua. Qd enī ait ſuperius: reuela oculos meos: hoc poſtea dixit: ne abſcōdas a me: ⁊ qd̓ ibi dixerat mirabilia de lege tua: hoc alio loco repetensait: mandata tua. Nihil eſt aūt mirabiliusin mādatis dei qͣꝫ diligite inimicos vr̄os:hoc eſt: retribuite bona ꝓ malis. Sed deiſto inqͥlinatū vel incolatu nō eſt ẜmo coartandus: ⁊ ideo nō iſte de hac re: ſꝫ alius expectandus ⁊ dn̄o adiuuante reddēdus ēſermo.Explicit ſermo ſeptimus. Incipit ẜmooctauus de verſu pſalmi qui dicit: Incola ego ſum in terra: nō abſcōdas a me mādata tua. Cōcupiuit aīma mea deſiderareiuſtificatiōes tuas in omni tꝑe.Apectatiōi caritatis vr̄e de ſequētibus huius magniſſimi pſalmi ſermo reddēdus eſt: ab illo vſu ſcilicꝫvbi ait. Incola ego ſum in terra:non abſcondas a me mādata tua.Siue vt nōnulli codices habēt. Inquilinus ego ſum in terra. Qd̓ enī eſt ingreco παρόοσ. Aliqui nr̄i inqͥlinꝰ: aliqui: incola: nōnunqͣꝫ etiam aduenā interpretati ſunt. Inquilini nō habentes ꝓpriādomū: habitāt in aliena. Incole auteꝫ veraduene vtiqꝫ aduenticij ꝑhibent̉. Ubi magna de aīa exorit̉ queſtio. Neqꝫ enī ẜm corpus dictum videri pōt: incola vel aduenavel inqͥlinus ſum in terra: cum de terra corpus originē ducat. Sed in hac ꝓfundiſſima queſtione nihil audeo definire. Siueenī ꝓpter aīam que abſit vt putet̉ ex terra:merito dici potuerit inqͥlinus vel incola vl̓aduena ego ſum in terra: Siue ẜm totū hominē: qꝛ ꝑadiſi aliqn̄ ciuis fuit: vbi vtiqꝫ n̄erat qͥ iſta dicebat. Siue qd̓ eſt ab oī ꝯtrouerſia liberius: nō omīs hō poſſit hoc dicere: ſꝫ cui patria ꝓmiſſa eſt eterna ī cel̓: Hocſcio qꝛ temptatio eſt vita hūana ſuꝑ terrā:⁊ iugum graue eſt ſuꝑ filios Adā. Uerumme plus delectat ẜm iſtā diſputare ſētētiaꝫvt ideo nos in terra inquilinos vl̓ incolaseſſe dicamus: qꝛ ſuꝑnam patriā vn̄ pignuſaccepimꝰ: ⁊ quo ꝑueniētes nunqͣꝫ inde migremus: inuenimꝰ. Naꝫ ⁊ ille qͥ in alio pſalmo dicit. Inqͥlinus ego ſuꝫ apud te ⁊ peregrinꝰ: ſicut oēs pr̄es mei: nō ait: ſicut oēs
Alia lraIncola
Alia lr̄a.fon