PſalmusCV

ſalinuoerunt enī cogitare tanta erga ſe oꝑa dei nōeſſe inania: ſꝫ vacare ad aliquā ſine fine felicitatem: q̄ ꝑ patiam ſuſtinēda eſt: ſed feſtinauerūt bęati fieri tꝑalibus rebus: q̄ iō nemini cōferunt verā felicitatem: qꝛ nō extinguunt inſatiabilem cupiditatē. Qui enimbiberit inqͥt ex hac aqua ſitiet iterū. Deniqꝫ. Et cōcupierūt concupīaꝫ in deẜto: ⁊ temptauerūt deū in inaquoſo. Qd̓ eſt in deẜto: hoc repetitū eſt in inaquoſo: id eſt in loco ſine aqua: Ꝙ v̓o cōcupierūt ꝯcupīam: hoc temptauerūt deū.Tal̓ ſane locutio eſt ꝯcupierunt ꝯcupīamqualis ſuꝑior laudauerūt laudē. Et dedit eis petitione ip̄oꝝ. Id eſt qd̓ petitione petierūt. Et miſit ſaturitateꝫ inaīas eorū. Nec ideo beatos fecit: qꝛ nōerat illa ſaturitas: de qua dr̄: Beati qͥ eſuriunt ⁊ ſitiūt iuſticiā: qm̄ ip̄i ſaturabuntur.Itaqꝫ hoc loco aīaꝫ n̄ ẜm id ꝙ rational̓ eſtdixit: ſed ẜm id qd̓ aīans corpus aīmal dixit. Ad cuius animal̓ ſuſtentationē ꝑtinetcibus ⁊ potus: ẜm hoc qd̓ in euāgelio dicitur. Nōne aīma plus eſt qͣꝫ eſca: ⁊ corpusplus qͣꝫ veſtimentū: Tanqͣꝫ ad aīam pertineat veſci: ad corpus veſtiri. Scd̓m hͦ dicitur apud Eſaiam. Quid eſt qd̓ ieiunauimus: ⁊ nō vidiſti: defraudauimus aīmasnr̄as: ⁊ neſciſti? Et irritauerūt Moyſen in caſtris. Aaron ſanctu domi.Quā dicat irritationē: vel ſicut expreſſiusalij interp̄tati ſunt amaricationē: ſequētiaſatis indicant. Aꝑta eſt terra ⁊ deglutiuit dathan: ⁊ oꝑuit ſuꝑ ꝯgregatione ab yron. Quod eſt deglutiuit:hoc eſt ſuꝑoperuit. Amborū aūt: id ē Dathan ⁊ Abyron vna erat cauſa ſuꝑbiſſimi⁊ ſacrilegi ſciſmatis. Et exarſit ignisin ſynagoga eoruꝫ: flāma cōbuſſitpctōres. Non eſt hoc nomen in ſcripturꝭvſitatū eorū: qͥ licet iuſte ac laudabilit̓ viuant: non ſunt ſine pctō. Magis enī ſicutintereſt inter irridētes ⁊ irriſores: int̓ murmurantes ⁊ murmuratores: inter ſcribēteſ⁊ ſcriptores: ⁊ cetera ſil̓ia: Ita ſcpͥtura peccatores appellare conſueuit valde iniqͦs etgrādibus peccatorum ſarcinis oneratos.Et fecerūt vitulū in oreb: ⁊ adorauerūt ſculptile. Et mutauer̄t gl̓aꝫſuam: in ſimilitudine vituli comedentis fenū. Nō ait in ſimilitudinē: ſꝫ inſimilitudine. Tal̓ eſt locutio qual̓ illa vbiait: Et crediderūt in v̓bis eiꝰ. Elegant̉ ſa-

CVfecerint: ſicut etiā apl̓s loquit̉: Et īmutanerunt gl̓am incorruptibil̓ dei in ſimilitudīeꝫimaginis corruptibil̓ hoīs: ſed gl̓am ſuamdixit. Deus enī erat gl̓a eorū: ſi eiꝰ ſuſtinerent ꝯſiliū ⁊ nō feſtinarēt: cui dicit̉. Gloriamea ⁊ exaltans caput meū. Iſtā gl̓aꝫ ſuaꝫid eſt deū mutauerūt in ſimilitudine vitulicomedētiſ fenū: vt ab eo comederēt̉ a quocomedūt̉ qͥ ſapiūt ẜm carnē. Oīs enī carofenū. Obliti ſūt deū qͥ ſaluauit eoſQuō ſaluauit eoſ. Qui fec̄ magnaliain egypto: mirabilia ī terra cham:terribilia ī mari rubro. Que ſūt mirabilia: ip̄a ſūt terribilia. Nulla qͥppe admiratio eſt ſine qͣdā foimidine: qͣꝫuis iſta etiamhinc terribilia dici potuerūt: qd̓ aduerſarios afflixerūt: ⁊ iſtis qd̓ deberēt timere mōſtrarūt. Et dixit vt diſꝑderet eos.Ꝙ obliti ſūt eū qͥ ſaluauit eos faciēſ mirabilia ⁊ magͣlia: ⁊ fecer̄t ⁊ adorauer̄t ſculptile. Hoc vtiqꝫ tā īmani ſcelere ⁊ īcredibili īpietate digni fuerāt qͥ pirēt. Dixit gͦ vt diſꝑderet eos. Si nō Moyſes electꝰ eius ſtētiſſet in cōfractiōe in ꝯſpectueiꝰ. Nō ita dixit ſtetiſſe in cōfractiōe: quaſi vt frangeret irā dei: ſꝫ in ꝯfractiōe: id eſt īplaga qͣ erant illi feriendi: id eſt niſi obieciſſet ſeip̄m ꝓ eis dicens: Si dimittis ill̓ peccatum dimitte: ſinantē: dele me de libro vite. Ubi demonſtratū eſt interceſſio ſctōrū:qͣꝫtum ꝓ alijs valeat apd̓ deū. Securº enīMoyſes de iuſticia dei qua euꝫ delere nōpoſſet impetrauit miſcd̓iam: ne illos qͦs iuſte poſſet delere dānaret: Ita ſtetit in ꝯfractione in conſpectu eius. Vt auerteretiram eius ne diſperderet eos: ⁊ ꝓnihilo habuerūt terrā deſiderabilem. Sꝫ nunqͥd viderāt eā? Quō gͦ pro nihilo quā non viderant habuerūt. niſi quōſequit̉. Non crediderūtˣ in verbisᶠeiꝰ. Profecto niſi terra illa ſignificaret aliˡqͥd magnū: que terra dicebat̉ fluens lac etmel: ꝑ quod viſibile ſacramentū ad inuiſibilem gratiam regnūqꝫ celorū duceret eosqui mirabilia eius intelligebant: nullo moiſti culparent̉: qꝛ ꝓ nihilo habuerūt terraꝫdeſiderabilē: cuiⁱ tꝑale regnū etiā nos ꝓnihilo habere debemus: vt hieruſaleꝫ liberam mr̄em noſtram q̄ in celis eſt vere deſiderabilem diligamus. Sed potiꝰ hic infidelitas eorū merito redarguit̉: qꝛ in eo ꝙterrā deſiderabileꝫ pro nihilo habuerunt:verbis dei non credider̄t ꝑ q̄dā parua ducētia ad magna: ⁊ feſtinātes beari tꝑalibꝰ

Alia lrat non haltyerbo