PſalmusXCIX

I C IR

fine v̓bis: ita vt appareat cū ip̄a voce gaudere qͥdem: ſꝫ quaſi repletuꝫ nimio gaudion̄ poſſe v̓bis explicare qd̓ gaudet. Animaduertite hoc in eis qui cantāt etiā nō honeſte. Nō enim talis erit iubilatio noſtra qͣlis illorū eſt. Nos enī in iuſtificatiōe iubilare debemus: illi aūt iubilant in iniquitatem. Itaqꝫ nos in cōfeſſione: illi in confuſione: Tamen vt hͦ qd̓ dico intelligatꝭ: immo recordamini rem cognitam: maxīe iubilant qui aliquid in agris oꝑantur: copifructuū iocūdati: vel meſſores: vel vindemiatores: vel aliquos fructus metētes: ⁊ īip̄a fecūditate terre ⁊ feracitate gaudētesexultādo cantāt: ⁊ inter cantica que verb̓enūciant inſerūt voces quaſdam ſine verbis in elatione exultantis animi: ⁊ hec vocatur iubilatio. Si quis forte ꝓpterea nonrecognoſcit: qꝛ nūqͣꝫ aduertit: aduertet decetero. Atqꝫ vtinā non inueniat qͦs aduertat: ne deus inueniat quos euertat. Sꝫ tn̄qꝛ nō qͥeſcunt naſci ſpine: in male exultantibuſ: aduertamꝰ iubilationē improbādā:⁊ offeramus deo iubilationē coronādam.Qn̄ ergo nos iubilamꝰ? Qn̄ laudamꝰ qd̓dici nō poteſt. Attendamꝰ enī vniuerſamcreaturā terre: mare ⁊ celū: ⁊ oīa que ī eisſunt: Attendimus ſingula habere origīes⁊ cauſas ſuas: ſeminum vim: naſcēdi ordinem: ꝑmanēdi modū: interęundi deceſſū:currere volumina ſeculorū: ſine vlla ꝑtur.batione ſtellas volui quodāmodo ab oriente in occidentē: ꝑagere curſus annoruꝫ:videmus dimenſiones mēſiū: diſtenſiōeshorarū: inqꝫ his oībus neſcio qͥd inuiſibile qd̓ ſpūs vel aīa dicit̉ ineſſe omībus animātibus ad appetendā voluptateꝫ: fugiēdamqꝫ moleſtiā: ad ꝯſeruandā incolumitatē ſuā: veſtigiū quoddaꝫ vnitatis ineſſeetiā homī cōe qͥddam cū angel̓ dei: nō cuꝫpecoribꝰ: ſicut eē: viuere: audire: videre ⁊cetera: ſꝫ qd̓ intelligat deū qd̓ ad mentemꝓprie ꝑtineat: qd̓ ſicut oculꝰ albū ⁊ nigrū:ita eqͥtatem ineqͥtateꝫqꝫ diſcernat. In hactota cōſideratiōe creature quaꝫ nominarevtcūqꝫ ⁊ ꝑcurrere potuimus: interroget ſeaīa: qͥs fecit hͨ oīa? Quis creauit hͦ? Quisteip̄aꝫ? Quid ſunt iſta q̄ cōſideraſ? Quidtu q̄ conſideras? Quis ille qͥ fecit conſideranda ⁊ cōſiderantē? Quis eſt iſte? Dic illū: vt dicas illū: cogita illū. Potes enī aliqͥd cogitare: ⁊ forte nō potes dicere: nullomō aūt poteris dicere qd̓ nō potuerꝭ cōgitare. Ergo cogita illū: pͥuſqͣꝫ dicas illuꝫ. vt

cogites illū: accede ad illū. Qd̓ enī vis bene videre vt habeas qd̓ loquaris: accedisvt inſpiciaſ: ne forte vidēdo lōge fallaris.Sed vt ocul̓ iſta corꝑa: ſic ille mēte cōſpicitur: corde attendit̉ ⁊ videt̉. Et vbi ē corvn̄ ille videat̉? Beati ait mūdicordeſ: qm̄ip̄i deū videbūt. Audio: credo: vt poſſuꝫintelligo corde videri deum: nec poſſe niſimūdo corde cōſpici: ſed audio aliam ſcripturā: Quis gl̓iabit̉ caſtū ſe hr̄e cor? Autqͥs gloriabit̉ mūdū ſe eſſe a pctō? Attendig vniuerſam creaturā qͣꝫtū potui: corꝑalēanimaduerti in celo ⁊ in terra: ſpūaleꝫ aūtin meip̄o qui loquor: qͥ membra vegeto: qͥvocem intēdo: qui linguā moueo: qui verba ꝓnūcio: ſenſuſqꝫ diſcerno. Et qn̄ comp̄hendo me in me? Un̄ gͦ poſſum qd̓ ſuprame ꝓmittit̉: tn̄ cordi humano viſio dei? Etinde dicit̉ q̄dam oꝑatio mūdandi cordis:hoc dr̄ a ſcriptura: Para vn̄ videas quodamas an̄qͣꝫ videaſ. Audito enī deo ⁊ noīeeiꝰ: cui nō dulce ē qd̓ audit: niſi īpio ml̓tuꝫremoto: multū lōge facto? Qm̄ ecce inqͥt:qui longe faciunt ſe: a te ꝑibunt. Sequit̉.Perdidiſti omnē qͥ fornicat̉ abs te. Nobiſaūt qͥd? Quia illi lōge: ⁊ ideo in tenebris.et ita ſauciatis ocul̓ in tenebris: vt lumennō ſolum nō deſiderent: ſed etiā perhorreſcant: nobis in longinquo inuētis qͥd dicitur. Accedite ad deū ⁊ illuminami. Ut autem accedas ⁊ illumineris: diſpliceāt tibitenebre tue: damna qd̓ es: vt merearis eēqd̓ nō es. Es iniquus: ec̄ debes iuſtꝰ: Nūqͣꝫ iuſticiā ꝑcepturus es: ſi adhuc tibi placet iniqͥtas. Cōtere illā in corde tuo: ⁊ mūda: expelle illā de corde tuo: vbi vult habitare quē vis videre. Accedit gͦ vtcūqꝫ aīahūana interior hō recreatus ad imaginemdei: qui creatꝰ ē ad imaginē dei: qui tantoerat longe ſactus: qͣꝫto ierat in diſſimilitudinem. Non enī locoꝝ interuall̓ accediturad deū: aut recedit̉ a deo. Diſſimil̓ factuſ:lōge receſſiſti: ſimil̓ factus ꝓxime accediſ.Uide quō nos vult accedere dn̄s facienspͥmo ſil̓es vt accedamus. Eſtote ait ſic̄ pater veſter qui in cel̓ eſt: qui ſolem ſuum oriri facit ſuꝑ bonos ⁊ malos: ⁊ pluit ſuper iuſtos ⁊ iniuſtos. Diſce diligere inimicuꝫ: ſivis cauere inimicū. Inqͣꝫtum aūt in te caritas creſcit: efficiēs te ⁊ reuocans te ad ſimilitudinem dei ꝑtendit vſqꝫ ad inimicoſ:vt ſis ei ſimil̓ qui facit ſolem ſuū oriri nonſuꝑ bonos tantū: ſꝫ ſuꝑ bonos ⁊ malos: etpluit non ſuꝑ iuſtos tantū: ſed ſuꝑ iuſtos