PſalmusLXXXV

LXXXV

laciter magnꝰ: qꝛ dedignatur eſſe paruus.Quis paruus eſſe dedignat̉? Iſte qͥ hͦ dic̄: ?Quicunqꝫ vult inter vos maior eſſe (dixitdn̄s) erit veſter ẜuus. Ille ſi ẜuus vellet eſſe fratrū ſuoꝝ: nō eos ſeꝑaret a mr̄e ip̄oꝝ.Sed cū vult eſſe magnus: ⁊ nō vult eſſe ſalubriter paruus: deꝰ qͥ ſuꝑbis reſiſtit: humilibus aūt dat gr̄am: qꝛ ſolus eſt magnꝰ: implet oīa q̄ p̄dixit: ⁊ ꝯͣdicit maledicētibus.Chriſtū enī tales maledicūt qͥ dicunt quiaperūt eccl̓ia de toto orbe terraꝝ: ⁊ remāſitin ſola africa. Sꝫ diceres illi: ꝑdes villamtuā: forte non a te temꝑaret manū: et dicischriſtū ꝑdidiſſe hereditatē ſuā redemptaꝫſanguine ſuo. Quā aūt faciat iniuriā videte fratreſ: ſcriptura dic̄: In lata gēte gl̓ia regis: in diminutiōe ppl̓i ꝯtritio pͥncipis. Exgo hanc iniuriā facis chriſto: vt dicas populū eius ad iſtam exiguitatē diminutuꝫ.Iō natus es: iō chriſtianū te dicis: vt inuideas gl̓ie chriſti: cuiꝰ ſignū te in frōte portare aſſeris: ⁊ de corde ꝑdidiſti. In lata gēte gl̓a regis. Agnoſce regeꝫ tuū: da illi gloriam: da illi lata gentē. Quā latam genteꝫdabo inqͥs? Noli ex tuo corde dare: et recte dab̓. Un̄ do inqͥes? Ecce hīc da. Oēsgentes quotqͦt feciſti: veniēt ⁊ adorabunt̉corā te dn̄e. Dic hͦ: ꝯfitere hͦ: ⁊ dediſti latāgentē: qꝛ oēs gentes in vno: vna ip̄a ē vnitas. Quō enim eccl̓ia ⁊ eccl̓ie: ille eccl̓ie q̄eccleſia: ſic illa gens q̄ gentes. Antea gentes: multe gentes: mō vna gens. Quarevna gens? Quia vna fides: qꝛ vna ſpes:qꝛ vna caritas: qꝛ vna expectatio. Poſtremo qͣre non vna gens: ſi vna patria? Patria celeſtis eſt: patria hierl̓m eſt: quiſquisinde ciuis nō eſt ad iſtā gentē non ꝑtinet.Quiſqͥs aūt inde ciuis eſt: in vna gēte deieſt: et hͨ gens ab oriēte in occidētē: ab aqͥlone ⁊ mari diſtendit̉ ꝑ qͣtuor ꝑtes totiꝰ orbis. Hoc deus dicit: Ab oriente ⁊ occide̓te: ⁊ ab aquilone ⁊ mari date gloriaꝫ deo.Hoc p̄dixit: h̓ impleuit qͥ ſolus ē magnuſ.Deſinat gͦ hoc dicere ꝯͣ ſolū magnū: q̄ noluit eſſe paruuſ: qꝛ nō pn̄t eſſe duo magni:deꝰ ⁊ donatꝰ. Deduc me dn̄e in viatua: ⁊ᶠ ambulabo in veritate tua:Uia tua: veritas tua: viā tua chriſtus. Ego corpꝰ ad illū: ⁊ corpꝰ de illo. Ego ſumvia ⁊ veritas ⁊ vita. Deduc me dn̄e ī viatua. In qͣ via? Et ambulabo in v̓itate tua.Aliud eſt vt ducat ad viā: aliud vt deducat in via. Uide hoīes vbiqꝫ pauꝑes: vbiqꝫ adiutorio egētes. Qui p̄ter viā ſūt: chri

ſtiani nō ſunt: aut catholici nōdū ſunt: deducant̉ ad viā. Sed cum ꝑducti fuerīt adviā: ⁊ catholici in chriſto facti fuerīt: ab ipſo deducant̉ in ip̄a via ne cadāt. Certe iaꝫambulāt in viā: Deduc me dn̄e ī via tua.Certe iam in via tua ſum: deduc̄ me ibi: etambulabo in veritate tua. Deducēte te: n̄errabo: ſi dimiſeris: errabo. Ora gͦ vt nondimittat: ſꝫ vſqꝫ in fineꝫ deducat. Quō deducit? Semꝑ monēdo: ſꝑ dādo tibi manūſuā. Et brachiū dn̄i cui reuelatū eſt? Dando enī chriſtū ſuū: dat manū ſuā: dādo manum ſuā: chriſtū ſuū dat. Ad viaꝫ ducit ꝑducendo ad chriſtū ſuum. In via deducitdeducēdo in chriſto ſuo: chriſtus aūt veritas. Deducͣ me gͦ dn̄e in via tua: ⁊ ambulabo in v̓itate tua. In illo vtiqꝫ qͥ ait: Egoſum via ⁊ veritas ⁊ vita. Nā qͥ in via et veritate deducis: quo niſi ad vitam ꝑducis?Deducis gͦ in illo: ⁊ ad illum. Deduc medn̄e in via tua: ⁊ ambulabo in v̓itate tua.Iocudet̉ cor meū vt timeat nomētuū. Ergo timor in iocunditate eſt. Quōiocūditas ſit timor? Nōne timor amarꝰ ſolet eē? Erit gͦ aliqn̄ iocunditas ſine timore:mō iocūditas cū timore. Nōdū ē enī plēaſecuritas: nec ꝑfecta iocūditas. Si nll̓a iocūditas: deficimꝰ: ſi plena ſecuritas: maleexultamꝰ. Ergo ⁊ iocunditatē aſꝑgat: et timorē excutiat: vt de dulcedīe iocūditatisꝑducat nos ad ſedē ſecuritatis. Dando timorē nō nos faciat male exultare ⁊ recedere de viā. Iō ſic dicit psͣ. Seruite dn̄o ītimore: ⁊ exultate ei cū tremore. Sic ⁊ apl̓sPaulus dicit. Cū timore ⁊ tremore vr̄amip̄oꝝ ſalutē oꝑamī. Deꝰ enī eſt qͥ oꝑatur invobis. Quicqͥd gͦ ꝓſperū venit fr̄es magꝭmetuendū eſt: que putatis ꝓſpera magꝭ tēptationes ſunt. Uenit hereditas: venit copia reꝝ: abundat circūfluentia: neſcio cuiꝰfelicitatis: temptatiōes ſunt iſte: cauete nevos iſta corrūpāt. Quicqͥd etiā ꝓſperuꝫ ēẜm chriſtū ⁊ germanā caritateꝫ chriſti: Siforte lucratus es vxorē tuā q̄ fuit i ꝑte Donati: ſi forte crediderunt filij tui qui fuerūtpagani: ſi forte lucratus es amicū tuū: qͥ tevolebat ſeducere ad theatrū: ⁊ tu eum ded̓uxiſti ad eccleſiam: ſi forte contradictorneſcio quis inimicus tuus: ⁊ rabide ſeuiens depoſita illa rabie factus eſt mitis: etagnouit deum: nec oblatrat aduerſum te:ſed clamat tecū aduerſus malū: iſta iocunda ſūt. Un̄ enī gaudemꝰ: ſi de his nō gaudemꝰ? Aut q̄ ſūt alia gaudia nr̄a: niſi iſta?

U 4

Ilia lx.grediat

Alia ſrafletetur