PſalmusLXXVIII.
moratio nō eſſe quaſi indicatio ſed deploratio. Vſqꝫ quo: inquit: dn̄e iraſcerisin fine: exardeſcet velut ignis zelꝰtuus? Rogat vtiqꝫ ne deus vſqꝫ in finemiraſcat̉: id eſt ne illa tanta preſſura ⁊ tribulatio atqꝫ vaſtatio vſqꝫ in finem ꝑſeueret: ſꝫtemꝑet correctionē ſuam: ẜm illud quod īalio pſalmo dicitur: Cibabis nos pane lachrymarū: et potabis nos in lachrymis inmenſura. Nam quouſqꝫ dn̄e iraſceris in finē: ita dictū ē: ac ſi diceret̉: Noli dn̄e iraſciī finē. Et in eo qd̓ ſequit̉: Exardeſcet velutignis zelus tuus: vtrūqꝫ ſubaudiendū eſt:⁊ quouſqꝫ: ⁊ in finē: ac ſi diceret̉: Quouſqꝫexardeſcet velut ignis zelus tuuſ? In finēNam ita hic duo iſta ſubaudienda ſunt: ſicut ſuꝑius vnū illud qd̓ dictū ē: poſuerūt.Nam cū habeat prior ſentētia: Poſueruntmorticina ſeruorū tuorū eſcas volatilibusceli: hoc verbū poſterior nō habet: vbi dictū eſt: Carnes ſanctoꝝ tuoꝝ beſtijs terre:ſed ſubaudit̉ vtiqꝫ quod habet ſuꝑius: pofuerunt. Ira porro ⁊ zelus dei: nō ſunt perturbatiōes dei: ſicut nōnulli ſcripturas qͣsnon intelligunt arguūt: ſed nomine ire intelligit̉ vindicta iniquitatꝭ: nomīe zeli exactio caſtitatis: ne anima legeꝫ dn̄i ſui cōtemnat: ⁊ a deo ſuo fornicando diſpereat.Hec ergo ip̄o affectu in hominū afflictiōeſunt turbulēta: in dei autē diſpoſitione trāquilla ſunt: cui dictum eſt: Tu autē domīevirtutū cum tranquillitate iudicas. Satisautē oſtendit̉ his verbis ꝓpter peccata hominibꝰ licꝫ fidelibus has fieri tribulatōes:qͣꝫuis hinc floreſcāt martyrū gloria meritopatientie: ⁊ pie fuſtentato in flagello domini moderamine diſcipline. Hoc machabeiinter ſeua tormēta: hoc tres viri inter noxias flāmas: hoc ꝓphete ſancti in captiuitate teſtant̉. Ꝙͣuis em̄ paternam correctionem fortiſſime ⁊ pijſſime ꝑtulerūt: nō tamētacēt hec accidere meritis peccatorū. Horum enim vox eſt: et in pſalmis: Emēdansemendauit me dominꝰ: ⁊ morti non tradidit me. Flagellat enim omnē filium quē recipit. Et quis eſt filius cui nō det diſciplinam pater eiꝰ? Qd̓ v̓o adiūgit. Effunde iram tuam in gentes que te nonnouerūt: ⁊ in regna que nō inuocauerunt nomē tuum. Etiā iſta ꝓphetatio eſt: nō optatio: nō maliuolētie voto iſtadicunt̉: ſed ſpiritu p̄uiſa predicunt̉: ſicut deIuda traditore: que mala illi fuerant pro
ſuis meritis euentura: ita ꝓphetata ſunt: qͣſi optata ſint. Quēadmodum em̄ ꝓphetanon imperat chriſto: qͣꝫuis modo imꝑatiuoꝓnunciet qd̓ dicit: Accingere gladio tuocirca femur potentiſſime: Specie tua ⁊ pulchritudine tua: ⁊ intende ⁊ ꝓſpere procede⁊ regna. Ita nō optat: ſed ꝓphetat qui dicit: Effunde iram tuā in gentes q̄ te nō cognouerūt: qd̓ more ſuo repetit dicēs: Et inregna que non inuocauerūt nomen tuum.Nam gentes ꝑ regna repetite ſunt: ⁊ quodeum nō nouerunt: per hoc repetitum eſt: q̄non inuocauerunt nomen eius. Quomoergo intelligendū eſt: quod ait dominus ineuangelio: Seruꝰ qui neſcit voluntatē domini ſui ⁊ fac̄ digna: plagis vapulabit paucis. Seruus autē qui ſcit volūtatem domini ſui ⁊ fac̄ indigna: plagis vapulabit multis: Si maior ira dei eſt in gentes q̄ dominum non cognouerūt? In eo quippe quodait: Effunde iram tuā: ſatis hoc verbo indicauit qͣꝫ multā iraꝫ voluerit intelligi: vndepoſtea dicit: Redde vicinis noſtris ſepties tm̄. An quia multū intereſt inter ſeruosqui licꝫ neſciant voluntatem domini ſui: tamen inuocant nomē eius: ⁊ alienos a familia tanti patriſfamilias: qui ſic ignorant vtnec inuocent deum? Inuocant enim proeo vel ſimulachra: vel demonia: vel quālibet creaturā: non creatorem qui eſt benedictus in ſecula. Neqꝫ enim iſtos de quibushoc ꝓphetat: ita neſciēteſ: ſignificat ſui dn̄ivolūtatē: vt tn̄ ip̄m dn̄m timeant: ſꝫ ita ip̄mdn̄m neſciētes vt nec inuocēt eū et inimicinomīs eiꝰ exiſtāt. Multū gͦ diſtat inter ſeruos volūtatem domini ſui neſcientes: ⁊ tamen in familia eius atqꝫ in domo viuētes:⁊ inimicos non ſolum ip̄m dominū ſcire nolentes: ſed ⁊ nomen eius non inuocantes:atqꝫ in ſeruis ſuis inſuꝑ oppugnātes. Deniqꝫ ſequit̉. Quia comederūt Iacob: ⁊ locum eius deſolauerūt. Iacob quippe figurā geſtat eccl̓ie: ſicut Eſauveteris ſynagoge. Unde dictuꝫ ē: Maiorſeruiet minori: poteſt in hoc nomīe intelligi ea de qͣ loq̄bamur hereditas dei in quāinuadendā atqꝫ vaſtandā poſt reſurrectionē ⁊ aſcenſionē dn̄i gentes ꝑſequēdo venerunt. Sed locū Iacob quō intueamur:intelligendū eſt. Magis em̄ locus Iacobilla ciuitas putari pōt in qͣ erat ⁊ templū: q̄vniuerſam illā gentē ſacrificandi ⁊ adoradi cauſa: ⁊ paſcha celebrādi dn̄s p̄ceperat
Alia lr̄a.f accendet̉.