PſalmusLVII.

exurge pſalteriū ⁊ cithara. Pſalteriū ē organū qd̓ quidē manibus fert̉ ꝑcutientis: ⁊chordas diſtinctas habet: ſed illū locū vn̄ſonū accipiunt chorde: illud cōcauū lignūqd̓ pendet ⁊ tactū reſonat: qꝛ accipit aereꝫpſalteriū in ſuꝑiore ꝑte habet. Cithara aūthoc genus ligni cauū ⁊ reſonās ī inferioreꝑte habet. Itaqꝫ ī pſalterio chorde ſonumdeſuꝑ acccipiūt: in cithara aūt chorde ſonum ex inferiore ꝑte accipiūt. Hoc intereſtinter pſalteriū ⁊ citharā. Quid gͦ duo hecorgana nobis figurāt? Excitat em̄ chriſtusdn̄s noſter pſalteriū ſuū ⁊ citharā ſuā: ⁊ dicit. Exurgā diluculo. Puto qꝛ hic iamagnoſcitis dominū reſurgentē. Legimus īeuangelio: videte horā reſurrectiōis qͣꝫdiuꝑ vmbras q̄rebat̉ chriſtꝰ: lux ſit itaqꝫ agnoſcat̉: diluculo ſurrexit. Sed quid eſt pſalterium? quid eſt cithara? Per carnē ſuā dominus duo genera factorū oꝑatus eſt: miracula ⁊ paſſiōes. Miracula deſuꝑ fuerūt:paſſiones de inferiori fuerūt. Illa em̄ quefecit miracula diuina erant: ſed ꝑ corpꝰ fecit: per carnē fecit. Caro ergo diuina operans pſalteriū eſt: caro humana patiens cithara eſt. Sonet pſalteriū: illuminent̉ ceci:audiant ſurdi: ſtringant̉ paralitici: ambulent claudi: ſurgant egroti: reſurgant mortui: iſte eſt ſonꝰ pſalterij. Sonet et cithara:eſuriat: ſitiat: dormiat: teneat̉: flagellet̉: irrideatur: crucifigat̉: ſepeliat̉. Cum ergo vides ī illa carne quedā ſonuiſſe deſuꝑ: quedam de inferiori ꝑte: vna caro reſurrexit: ⁊in vna carne agnoſcimus et pſalteriū ⁊ citharā. Et iſta duo genera factoꝝ impleuerūt euangeliū: ⁊ predicat̉ in gentibus. Nā⁊ miracula ⁊ paſſiones dn̄i p̄dicant̉. Ergoſurrexit pſalteriū ⁊ cithara diluculo: ⁊ confitet̉ dn̄o. Et quid ait? ¶ Cōfitebor ti-bi in populis dn̄e pſallam tibi ina. gentibus. Quia magnificata eſtvſqꝫ ad celos miẜicordia tua: ⁊ vſqꝫ ad nubes veritas tua. Celi ſuꝑ nubes: ⁊ nubes infra celos: et tamē ad hoc celum ꝓximū ꝑtinēt nubes. Sed aliqn̄ nubes recūbunt ſuꝑ montibꝰ vſqꝫ adeo ī ꝓximo aere cōglomerant̉. Celū autē ſurſum ēhabitatio angelorum: ſedium: dominationū: principatuū: poteſtatum. Illud ergoforte videat̉ fuiſſe dicendū: Magnificataeſt vſqꝫ ad celos veritas tua: ⁊ vſqꝫ ad nubes miſericordia tua. Eteniꝫ in celo angelilaudant deū videntes ipſam ſpeciē veritatis: ſine vlla caligine viſionis: ſine interpo-

latione aliqua falſitatis: vident: diligunt:laudant: nō fatigant̉. Ibi veritas: hic autēin noſtra miſeria vtiqꝫ miſericordia. Miſero em̄ p̄benda eſt miſericordia. Non em̄opus eſt miſericordia ſurſum: vbi nullꝰ eſtmiſer. Hoc ꝓpterea dixi: quia videt̉ cōgruentius dici potuiſſe: Magnificata eſt vſqꝫad celos veritas tua: ⁊ vſqꝫ ad nubes miſericordia tua. Nubes em̄ intelligimꝰ p̄dicatores veritatis. Homīes em̄ portātes iſtācarnem caliginoſam quodāmō: ſed vn̄ de⁊ coruſcat miraculis: ⁊ tonat p̄ceptis: ⁊ ip̄iſunt ille nubes de quibꝰ dicit Eſaias ex ꝑſona dn̄i: increpans quādam vineā malaꝫſterilē: ſpinoſam: Mādabo nubibus meisne pluat ſuꝑ eā imbrē: id eſt mādabo apoſtolis meis vt deſerāt iudeos: ⁊ nō illis euāgelizent: ſed euāgelizent in terra bona gentiū: vnde non ſpine: ſed vue ꝓcedant. Nouimus ergo nubes dei eſſe p̄dicatores veritatis: ꝓphetas: apl̓os: omnes recte proferentes verbū veritatis: ⁊ habentes in ſe lumen occultū: ſicut habent nubeſ: vnde coruſcant. Homines ergo nubes. Quid ſibivtiqꝫ vult: dn̄e: qͥa magnificata eſt vſqꝫ adcelos miſericordia tua: ⁊ vſqꝫ ad nubes veritas tua? Ueritas p̄pollet in angelis: ſeddediſti illā ⁊ hominibꝰ: ⁊ deduxiſti illā vſqꝫad nubes. Surſum miſericordia videnturangeli non indigere: ſed quia homībꝰ miſeris tu miſereris: ⁊ prebendo illis miſericordiā cōmunicatiōe reſurectiōis angelos facis: vſqꝫ ad celoſ miſericordia tua. Gloriadomino deo noſtro: ⁊ miſericordie ip̄ius ⁊veritati ip̄ius: qͥa nec deſeruit nos miſericordia facere beatos ꝑ gratiam ſuam: necfraudauit nos veritate: qͥa primo veritascarne cooꝑta venit ad nos: ⁊ ſanauit ꝑ carnem ſuam oculū interiorē cordis noſtri: vteā poſtea facie ad faciem videre poſſemꝰ.Agentes ergo illi gratias dicamus cū pſalmo ip̄o vltimos verſus quos iam dudumetiaꝫ dixi. ¶ Exaltare ſuꝑ celos deꝰ⁊ ſuper omne terrā gloria tua. hocem̄ ei dixit: ꝓpheta ante tot annoſ: hoc mōvidemꝰ nos: hoc ergo dicamꝰ ⁊ nos.¶ Explicit Tractatus de psͣ. LVI.¶ Incipit Tractatus de psͣ. LVII.Ox quam cantauimus audiendav nobis magis ē: qͣꝫ clamāda. Omnibus enim tanqͣꝫ in contione generis humani veritas clamat.

Alia lr̄a⁊ pſalmū dicā⁊ quoniā.