PſalmusLIIII

LIIII

ſeptīo arce circūitu vt oēs muri ciuitatꝭ nōcredentis ⁊ ꝯdicentis cadāt. Qd̓ donec fiat turbat̉ iſte in exercitatiōe ſua: ⁊ ꝑferensreliqͥas ꝯtradicentiū: optat pēnas auolationis: optat requiē deſerti: īmo duret int̓ꝯtradicentes: perferat minas: bibat oꝑ ꝓbria: expectet qͥ eū ſaluū faciet a puſillanimitate ⁊ tēpeſtate. Intueat̉ caput exēpluꝫvite ſue: trāquillet̉ in ſpe ⁊ ſi turbatur in re.Dię ac nocte circūdabit eā ſuꝑ muros eiꝰiniqͥtas ⁊ labor. In medio eius ⁊ iniuſticia. Et ideo labor ibi: qꝛ iniqͥtas ibi: qꝛiniuſticia ibi: ideo labor ibi. Sꝫ audiāt extēdētis manꝰ. Uenite ad me oēs qͥ laboratis. vos clamatis: vos ꝯͣdicitis: vos conuiciamī: Ille ecōtra. venite ad me oēs qͥ laboratis in ſuꝑbia vr̄a: ⁊ reqͥeſcitis in hūilitate mea. Diſcite a me inqͥt: qꝛ mitis ſum⁊ hūilis corde: ⁊ inuenietis reqͥem aīmabꝰvr̄is. Un̄ enī illi laborāt: niſi qꝛ nō ſūt mites ⁊ hūiles corde? Deꝰ humil̓ factꝰ ē: erubeſcat hō eſſe ſuꝑbꝰ. Non defecit deplateis eius vſura ⁊ dolus. Uſura ⁊dolus nō abſcondunt̉ ſaltē qꝛ mala ſunt: ſꝫpublice ſeuiūt. Etenī qͥ in domo aliqͥd malt facit: vl̓ de malo ſuo erubeſcit: in plateiseiꝰ vſura ⁊ dolus. Fenus ⁊ ꝓfeſſioneꝫ hꝫ:fenꝰ etiaꝫ ars vocat̉: corpꝰ dicit̉: corpꝰ qͣſineceſſariū ciuitati: ⁊ de ꝓfeſſione ſua vectigal impēdit. Uſqꝫ adeo ī platea ē: qd̓ ſaltēabſcondendū erat. Eſt ⁊ alia vſura peior:qn̄ nō dimittis qd̓ tibi debet̉: ⁊ turbat̉ oculus in illo v̓ſu or̄onis: Dimitte nobis debita nr̄a. Quid enī ibi facturꝰ es: qn̄ oraturꝰ⁊ ad ip̄m v̓ſum venturꝰ? Uerbū ꝯtumelioſum audiſti: vis exigere damnatōis ſupplicium? Uel tantū exige qͣꝫtū dediſti feneratori. Iniuriarū pugno ꝑcuſſus es: interfectionē q̄rif. Uſura mala: qͣ iturꝰ es ī or̄one?Si reliq̄ris orationē: qͣ circūiturꝰ ad dn̄m?Ecce diceſ: Pat̓ noſter qͥ es in cel̓: ſanctificetur nomē tuū: adueniat regnū: fiat volūtas tua ſicut in celo ⁊ in t̓ra. Dicēs: Panēnr̄m quotidianū da nob̓ hodie: venies addimitte nobis debita nr̄a: ſicut ⁊ noſ dimittimus debitoribus nr̄is. Ul̓ in ciuitate illamala abundēt vſure iſte: nō intrēt parieteſiſtos: vbi pectꝰ tundit̉. Quid faciēs qꝛ ibitu ⁊ ille v̓ſus ī medio eſtis? Preces tibi cōpoſuit celeſtis iuriſꝑitus. Qui nouerat qͥdibi ageret̉ ait tibi: alit̓ nō impetrabiſ. Amēenī dico vobis: qꝛ ſi dimiſeritis hoībꝰ pctādimittent̉ vobis. Si aūt nō idmiſeritꝭ peccata hoībꝰ: neqꝫ pat̓ vr̄ dimittet vob̓. Quiſ

hͦ dicit? Qui ſcit qͥd ibi agat̉ qd̓ tu aſtanspetis. Uide qͥd voluit eſſe ip̄e aduocatustuꝰ: ip̄e iuriſꝑitꝰ tuꝰ: ip̄e aſſeſſor patrꝭ. ip̄e iudex tuꝰ dixit: alit̓ n̄ accipies. Quid facturꝰes? Nō accepturꝰ ſi n̄dicturꝰ: n̄ accepturꝰ:ſi falſuꝫ dicturꝰ. Ergo aūt facturꝰ ⁊ dicturus: aut qd̓ petis nō ꝓmeriturꝰ: qꝛ qͥ hͦ nonfaciūt: in vſuris ill̓ ſunt mal̓. Sint ibi illi qͥadhuc idola aūt adorāt aut q̄runt: noli tuplebs dei: noli tu plebs chriſti: noli tu corpus illiꝰ capitꝭ: Attēde vinculū pacꝭ tue:attēde ꝓmiſſum vite tue. Quid enī tibi ꝓdeſt: qꝛ exigis iniuriaſ qͣs ꝑtuliſti? Ultio tereficit? Ergo de malo alieno gaudebis?Paſſus es malū: ignoſce ne duo ſitꝭ: ⁊ nōdeficiat de plateis eius vſura ⁊ dolus. Iōergo tu querebas ſolitudinē ⁊ pēnas ideomurmuras ꝯͣ hͦ. Ferre non potes cōtradictionem ⁊ iniquitatem ciuitatis huius: requieſce in his qͥ tecum intus ſunt: ⁊ noli q̄rere ſolitudinem. Audiat de ip̄is quid dicat. Qm̄ ſi inimicꝰᵏ exprobraſſetmihi. Et qͥdem ſuꝑius cōturbatus erat īexercitatione ſua a voce inimici ⁊ a tribulatione peccatoris: forte in illa ciuitate poſitꝰ ſuꝑbia: illa erigēte turrī ſb̓merſa erat:vt diuiderent̉ eorū lingue. Attende intusqͥd gemat: ꝓpter ꝑicula a falſis fratribus.Qm̄ ſi inimicus exprobraſſet mihi. Suſtinuiſſem vtiqꝫ. Et ſi is qͥ oderatme ſuꝑ me magna locutus fuiſſet.Id eſt ꝑ ſuꝑbiam mihi inſultaſſet: magnificaret ſe ſuꝑ me minaret̉ qͥcqͥd poſſꝫ. Abſconderem meʸ vtiqꝫ ab eo. Ab illo qͥforis eſt: vbi te abſconderis inter illos quiintus ſunt. Nunc autem vide: ſi non aliudreſtat: niſi vt ſolitudinem queras. Tuv̓o: inqͥt: hō vnanimis dux meus ⁊notus meus. Forte aliqn̄ bonū ꝯſiliuꝫdediſti: forte aliquādo p̄ceſſiſti me et ſalubre aliquid monuiſti me: in eccleſia dei ſimul fuimus. Tu v̓o homo vnanimis duxmeus ⁊ notus meus. Qui ſimul mecum dulces capiebas cibos. Quiſunt dulces cibi: non omēs qui aſſunt nouerunt: ſed non amaricent qui nouerunt:vt poſſint illis qui adhuc nō nouerunt dicere: guſtate ⁊ videte quoniam dulcis eſtdominus. Qui ſimul mecū dulces capiebas cibos. In domo dei ambulauimus cum cōſenſu. Un̄ ergo diſſenſio?Qui intus erat foris factus eſt. Ambulauit mecum in domo dei cum cōſenſu: aliadomū erexit ꝯͣ domuꝫ dei. Quare illa reli-

Alia lr̄aret non

Alia lr̄a.maledixiſſet.

Alia lr̄arabſcondiſſemfforſitan