PſalmusXLVIII.

extraneis: ſꝫ filijs ſuis reliquerūt diuitiasſuas: et filij ipſoꝝ viā parētū ſuoꝝ ſequūt̉.Sicut illi ſuꝑbi: ita ⁊ iſti: ſicut illi rapaces:ita ⁊ iſti: vt illi auari ⁊ iſti: alieni ab illis ſūt.Nam vt noueritis quia illi alieni ſunt: ſubuenirent illi diuiti qͥ ardebat in flāma: ſucceſſores ipſius diuitiaꝝ. Sed forte nō habuit qͥ illi ſuccederēt: ⁊ alieni poſſiderūt diuitias ip̄ius. Inuenimꝰ in ip̄o euāgelio qꝛhabuit. Ait em̄: Habeo quinqꝫ frēs. Frēsipſius ſubuenire illi ardēti in flāma nō potuer̄t. Quid tibi diceret diueſ? Quid frēs?Unū fratrē mihi amicū non feci qͥ iacebatad ianuā. Illi mihi frēs ſubuenire n̄ pn̄t: qpoſſident diuitias meas: alieni a me factiſunt. Uidetis qꝛ oēs qͥ male viuūt: alienisrelinquūt diuitias ſuas: ſꝫ plane p̄ſtāt illisipſi alieni qͥ vocāt̉ ſui. Audite qͥd illis preſtāt: attēdite quō irrideāt̉: ſil̓ īprudēs ⁊ inſipiēs ꝑibūt: ⁊ relīquēt alienis diuitias ſuaſ.Quare dixit alienis? Quia nihil eis ꝓdeſſe pn̄t. Et tn̄ in qͦ ſibi vidēt̉ ꝓdeſſe. Et ſęulchra eoꝝ domꝰ eoꝝ in eternū.Iam qͥa iſta ſtructa ſunt ſepulchra: domꝰſunt pulchra. Nā plerūqꝫ audis diuitē dicētē: habeo marmoratā domū quā relicturus ſū: ⁊ nō cogito mihi eternā domū vbiſꝑ ero. Qn̄ cogitat ſibi memoriā marmoratā aūt ſculptā facere: qͣſi de domo eterna cogitat: qͣſi ibi manebat ille diues. Si ibi maneret: nō arderet apud inferos. Ubi maneat ſpūs male agētis: nō vbi ponat̉ corpusmortale cogitādū ē: ſꝫ domꝰ eoꝝ ſepulchraeoꝝ in eternū. Tabernacula eoꝝ int progenie ⁊ generatiōe ⁊ generatione? Tabernacula in quibꝰ tꝑalit̓ māſerūt: domꝰ in qͥbus qͣſi in eternū manebūt: id ē ſepulchra.Tabernacl̓a gͦ ſuis dimittūt vbi manebātcū viuerēt: trāſeūt qͣſi ad domꝰ eternas adſepulchra. Quid illis ꝓſunt tabernaculaeoꝝ in generatiōe ⁊ generationē? Iam generatio ⁊ generatio puta filij ſūt: nepoteserūt ⁊ ꝓnepotes: qͥd faciūt? Quid ꝓſuntabernacl̓a eoꝝ: Quid? Audi. Inuocat ſua. I ſuis. bāt noīaʸ eoꝝ in terrisⁱ ipſoꝝ: Quideſt hͦ? Tollūt panē ⁊ merū ad ſepulchra: ⁊inuocāt ibi noīa mortuoꝝ. Putas quātūinuocatū eſt nomē illius diuitis: poſtea qn̄inebriabant ſe hoīes in memoria ipſiꝰ: necdeſcēdebat vna gutta ſuꝑ linguā ipſiꝰ ardētem? Uentri ſuo ſeruiūt hoīes: nō ſpiritibꝰſuoꝝ. Ad ſpūs mortuoꝝ ſuoꝝ nō ꝑuenit:niſi qd̓ ſecū viui fecerūt: Si aūt viui nō ſecū fecer̄t: ad mortuos nihil ꝑuenit. Sꝫ qͦd

faciūt illi? Solū inuocabāt noīa eoꝝ in terris ipſoꝝ. Et hō cū in honore eſſet Alia lra.nō intellexit: cōꝑatꝰ eſt iumetisⁱ in tinſipienoꝰſenſatis: et ſimilis factus eſt illis.Quō inſultatū eſt hoībꝰ qͥ nō intellexerūtqͥd facerēt de diuitijs cū viuerēt: et putarēt ſe btōs futuros: qͣſi ſi haberēt memoriāmarmoratā: qͣſi et̓nā domū: ⁊ ſi ſui qͥbꝰ reliqͥſſent ſb̓ſtātiā ſuā īuocarēt noīa eoꝝ in terris ipſoꝝ. Debuerūt aūt ꝯtra p̄parare ſibidomū eternā in bonis oꝑbꝰ: p̄parare ſibivitā immortalē: mittere ante ſe ſumptꝰ: ſeq̄oꝑa ſuā: attēdere comitē egentē: dare ei cūqͦ ambulat: nō cōtēnere chriſtū ante ianuāvlceroſū qͥ dixit: Cū vni ex minimis meisfeciſtis: mihi feciſtis. Quia gͦ non intellexit hō in honore poſitꝰ. Quid eſt in honore poſitꝰ? Factꝰ ad imaginē ⁊ ſimilitudineꝫdei: hō p̄latus iumētis. Non em̄ fecit deusſic hoīem: quō fecit iumētū: ſed fecit deushoīem cui ſeruirēt iumēta. Nunqͥd eius viribꝰ et nō intellectui? Ille aūt nō intellexit.Et qͥ factꝰ erat ad imaginē dei: cōparatꝰ eſtiumentis inſenſatis: ⁊ ſimilis factꝰ eſt illis.Un̄ alibi dicit̉: Nolite eſſe ſic̄ equus ⁊ mu­ Alia lr̄.lus: qͥbꝰ nō eſt intellectꝰ. ¶ Hec viaʳ eo/ Fillorumrum ſcādalū ipſis: Ipſis ſit ſcandalūnō tibi. Qn̄ aūt erit ⁊ tibi? Si putes ꝙ beati ſint taleſ: Si intelligas qꝛ nō ſūt btī: ip̄iserit ſcādalū via ipſoꝝ nō chriſto: nō corꝑieiꝰ: nō mēbris eiꝰ. Et poſtea in ore ſuo Alial̓rabenedicet. Quid eſt poſtea in ore ſuoˣ cōplacebbn̄dicēt? Cū facti fuerint tales vt nō querāt niſi bona tꝑalia: fiūt hypocrite: ⁊ qn̄ bn̄dicūt deū: labijs bn̄dicūt nō corde. Talesfacti chiſtiani: qn̄ illis laudat̉ vitā eterna: ⁊dicit̉ illis ꝯtēptores diuitiaꝝ eſſe debere innoīe chriſti: torquēt̉ in corde ſuo. Et ſi nōaudent in facie ne erubeſcāt ab hominibꝰaut nec corripiant̉: in corde id faciūt ⁊ ꝯtēnūt: ⁊ remanet eis in ore bn̄dictio ⁊ in corde maledictio. Et poſtea ī ore ſuo bn̄dicēt.Longū eſt vt pſalmū finiamꝰ: ſufficiat caritati vr̄e quod audiſtis interim hodie: crasquod dn̄o placuerit audietis.¶ Sermo ſecūdus de ſecūda parte pſalmi.Eſterno die cepto pſalmo termivr̄a. Perueneramꝰ auteꝫ vſqꝫ adnus debebat̉ ſic̄ meminit caritasiſtū verſuꝫ vbi deſignat ſpūs dei hoīes nōattēdētes niſi ad pn̄tia: ſecularia: terrena.Et in poſteꝝ poſt hāc vitā nihil cogitātes:

Alia lr̄a.Inuocauer̄t

Alia lr̄a.progenie.

Alia lr̄a.r illorum.