PſalmusXXXVIII
nes diē iſtuꝫ? Si tenuiſti heſternū: tenes ⁊hodiernū: Sꝫ heſternuꝫ inqͥs: nō teneo: qꝛiā nō ē: Iſtū aūt teneo in qͦ ſū: ⁊ qͥ mecū e.Ita ne? De iſto excidit tibi iā quā tūa pͥmaluce trāſierit. Nōne iſte dies a prima horacepit? Da mihi primā horā eiꝰ: da mihi ⁊ ſecūdā eiꝰ: qꝛ forte ⁊ ipſa trāſuolauit. Tertiāinqͥs dabo tibi: forte .n. in ipſa nūc ſumus.Certe gͦ ſunt iſti dies: ⁊ ē tertiā dies. Et ſitertiā dabis: nō diē ſed horā dabis. Uerūtn̄ nec hͦ quidē tibi ꝯcedo: ſi mecuꝫ vtcūqꝫiſta trāſiliſti. Da mihi vel horā tertiā: ip̄aꝫmihi da ī qͣ es. Si em̄ aliqͥd eiꝰ iaꝫ p̄terijt: ⁊aliqͥd eiꝰ adhuc reſtat: nec qd̓ p̄terijt aliqͥdmihi potes dare: qꝛ iā n̄ ē: nec qd̓ reſtat qꝛnōdū eſt. Quid mihi de hora iſta q̄ nūc ꝑagitur dabis? Quid de illa mihi dab̓? Cuicōmittā hoc verbū vt dicā: eſt: cū dicis ipſū eſt? Certe vna ſyllaba ē: ⁊ momētū vnūeſt: ⁊ tres lr̄as habet in ipſo ictu. Ad ſcd̓aꝫhuiꝰ verbi lr̄am nō ꝑuenis: niſi pͥma finitafuerit. Tertia nō ſonabit: niſi cū ⁊ ſcd̓a trāſierit. Quid mihi de hac vna ſyllaba dab̓:⁊ tenes dies qͥ vnā ſyllabā nō tenes? Momētis trāſuolātibꝰ cūcta rapiunt̉: Torrēsrerū fluit: de qͦ torrēte ille in via bibit ꝓ nobis qͥ iam exaltauit caput. Iſti gͦ dies nonſunt: an̄ abeūt pene qͣꝫ veniāt: ⁊ cū venerītſtare nō pn̄t. Iungūt ſe: ſequūtur ſe: ⁊ nonſe tenēt. Nihil de p̄terito reuocat̉: qd̓ futurū ē trāſiturū expectal̓: nōdū habet̉ dū nōvenit: nō tenet̉ dū venerit. Numerū gͦ dierū meoꝝ qͥ eſt: nō iſtū qͦ nō ē: ⁊ qd̓ me difficilius ⁊ periculoſius ꝑturbat: ⁊ eſt ⁊ nō eſt:nec eſſe poſſumꝰ dicere qd̓ nō ſtat: nec nōeſſe qd̓ venit ⁊ trāſit. Eſt illud ſimplex q̄ro:eſt verū q̄ro: eſt germanū q̄ro: eſt qd̓ eſt inilla hieruſalem ſponſa dn̄i mei: vbi nō eritmors: nō erit defectꝰ: nō erit dies trāſiēs:ſed manēs: qͥa nec heſterno p̄cidit̉: nec craſtino impellit̉. Hūc inqͣꝫ numerū dierū meorū qͥ eſt: notū mihi fac̄. Vt ſciam quiddeſit mihi. Hoc em̄ mihi deeſt hic laboranti: ⁊ qͣꝫdiu mihi deeſt: nō me dico ꝑfectū: qͣꝫdiu hoc nō accipio: dico: nō qꝛ nō acceperim: aut iam ꝑfectꝰ ſim: ſequor aūt adpalmā ſupernę vocationis dei: hanc accipiā ꝓ mercede curſus mei: Māſio quedāerit finis currēdi: ⁊ in ip̄a māſione patria ſine ꝑegrinatione: ſine ſeditiōe: ſine tēptation. Ergo notū fac̄ mihi hūc numerū dierū meoꝝ qͥ eſt: vt ſciā qͥd deſit mihi: qꝛ nōdū ibi ſum: ne ſuꝑbiā ex eo: in qͦ iā ſū: vt inueniar ī illo n̄ hn̄s meā iuſticiā. In cōꝑati
one .n. illiꝰ qd̓ eſt attendēs iſta q̄ nō ita ſūt:⁊ plꝰ mihi vidēs deeſſe qͣꝫ adeſſe: ero hūilior ex eo qd̓ deeſt: qͣꝫ elatior ex eo qd̓ adeſt.Nā qͥ putant ſe aliqͥd habere cū hic viuūt:ſuꝑbiēdo nō accipiunt qd̓ deeſt: quia magnū putāt eſſe qd̓ adeſt. Qui .n. puat ſe eēaliqͥd cū nihil ſit: ſemetip̄m ſeducit: nec iſtiex hͦ magni ſūt. Nā ⁊ inflatio ⁊ tumor imitat̉ magnitudinē: ſꝫ nō habet ſanitatē. Iaꝫgͦ iſte trāſiliēs: agēs quiddā ī corde occultū qd̓ nō nouit: niſi qͥ pariter agit: tanqͣꝫ noto ſibi facto fine ſuo impetrās qd̓ rogauit:noto ſibi facto numero dieꝝ ſuoꝝ: nō qͥ trāſit ſꝫ qui ē: attēdit ad hec q̄ tranſiliuit: ⁊ cōparauit noticie ſuꝑiori. Et tāqͣꝫ dice̓s ei: qͣre deſideraſti numeꝝ dieꝝ tuoꝝ qͥ ē. Quidem̄ de diebꝰ iſtis dicis: ⁊ de illo alto attendens hͨ: ait: Ecceⁱ veteres poſuiſtidies meos? Ueteraſcūt em̄ hec: ego nouos volo: nouos nūqͣꝫ veteraſcētes: vt dicā vetera trāſierunt: ecce facta ſunt noua:nūc ī ſpe: tūc ī re. Innouati em̄ fide ⁊ ſpe:quāta adhuc vetera agimꝰ? Nō .n. ſic chriſto induti ſumꝰ: vt ex Adā iam nihil portemus: Uide veteraſcētem Adā: ⁊ īnouarichriſtū in nobis. Et ſi exterior inqͥt hō noſter corrupit̉: ſed interior renouat̉ de die indiē. Ergo ad peccatū: ad mortalitateꝫ: adp̄t̓ uolātia tꝑa: ad gemitū: ⁊ laborē: ⁊ ſudorē Ade: ad etates ſuccedēteſ nō manētes:ab īfātia vſqꝫ ad ſenectutē: ſine ſenſu trāſeuntes: ad hec attendētes: videamꝰ h̓ veterē hoīem: veterē diē: vetus canticū: vetusteſtamētū. Cōuerſi aūt ad interiora: ad eaq̄ innouāda ſunt ꝓ his que īmutabunt̉: inueniamus hoīeꝫ nouū: diē nouū: canticūnouū: teſtamentū nouū: ⁊ ſic amemꝰ iſtaꝫnouitatē: vt nō timeamꝰ vetuſtatē. Nuncgͦ in hoc curſu trāſimꝰ a veteribꝰ ad noua:ipſe trāſitus agit̉ cū corrūpunt̉ exteriora:⁊ innouant̉ interiora: donec etiaꝫ hoc ip̄mqd̓ exterius corrūpit̉: reddat debitū nature: veniat in mortē: renouet̉: ⁊ hoc in reſurrectiōe: tūc fiēt reuera oīa noua: reliqͣ quenūc ſt̓: ī ſpe ſt̓. Agis gͦ aliqͥd nūc a veteribꝰte exuēdo: ⁊ in noua currēdo. In noua gͦcurrēs iſte: ⁊ in ea q̄ ante ſūt extētus: notūinquit dn̄e fac̄ mihi finē meū: ⁊ numerū dierū meoꝝ qͥ eſt: vt ſciā qͥd deſit mihi. Eccetrahat adhuc Adā. ⁊ ſic feſtīet ad chriſtū.Ecce inqͥt veteres poſuiſti dies meos. Ueteres dies ex Adā: veteres illos poſuiſti:veteraſcunt qͦtidie: ⁊ ſic veteraſcunt vt aliquando etiā cōſumētur. Et ſubſtantia