PſalmusXXXVII
ip̄e deꝰ erat: quē cū offendiſſet: fugit ad vmbrā: ⁊ abſcondit ſe inter ligna paradiſi: pauebat a facie dei: ⁊ q̄ſiuit vmbraꝫ arborū.Iā inter arbores lumē oculoꝝ nō habebatad qd̓ gaudere ꝯſueuerat. Si gͦ ille in origine: ⁊ nos de ꝓpagine: ⁊ redeūt ad illū ſecūdū vel nouiſſimū Adam mēbra iſta: qꝛnouiſſimꝰ Adam in ſpū viuificante: ⁊ clamāt de corꝑe eiꝰ in iſta ꝯfeſſiōe: ⁊ lumē oculorū meoꝝ nō eſt mecū: iā ꝯfitens: iā redēptus: iā in corꝑe chriſti eſt: ⁊ lumē oculorūip̄ius nō ē cū ip̄o. Plane nō ē cū ip̄o: ſꝫ eſtquidē tāqͣꝫ adhuc cernētiū in ſpe: ſꝫ nondūillud ē lumē: de qͦ dicit̉: oſtēdā meip̄m illi.Eſt qͥddā luminis: qꝛ filij dei ſumꝰ: ⁊ vtiqꝫhͦ ī fide retinemꝰ: ſꝫ nōdū ē illud lumē qd̓ videbimꝰ. Nōdū em̄ apparuit qͥd erimꝰ: Scimus qꝛ cū apparuerit ſil̓es ei erimꝰ: qm̄ videbimus eū ſicuti ē. Nā mō lumē fdei ⁊ lumē ſpei ē. Ꝙͣdiu em̄ ſumꝰ ī corꝑe ꝑegrinamur a dn̄o. Per fidē em̄ ābulamꝰ n̄ ꝑ ſpeciē. Et qͣꝫdiu qd̓ nō videmꝰ ſperamꝰ: ꝑ patientiā expectamꝰ. Uoces ſūt gͦ iſte ꝑegrinantiū: nodū in patria ꝯſtitutoꝝ. Et rectedic̄ ⁊ v̓e dic̄: ⁊ ſi nō ſit doloſꝰ veracit̉ ꝯfitetur ⁊ lumē oculoꝝ mēorū nō eſt meū. Hecpatit̉ hō intus ſibi: ẜm ſeip̄m: ⁊ ad ſeip̄m: d̓nemine ad neminē p̄ter ſe. Hec ſibi ip̄e pena ſua eē meruit: qͥcqͥd ſuꝑiuſ enumerauit?Sꝫ nūqͥd hoc ſolū ē qd̓ patit̉ hō: Patit̉ .n.ex ſe intrinſecꝰ: forinſecꝰ aūt ex eis inter qͦsviuit. Patit̉ mala ſua: cogit̉ pati ⁊ aliena.Inde ſunt ille due voces: Ab occultis meis mūda me dn̄e: ⁊ ab alienis parce ſeruotuo. Iā de occultis ſuis ꝯfeſſus ē: a quibꝰſe cupit mūdari: dicat ⁊ de alienis a qͥbꝰ ſibi vult parci. Amici mei. Quid dicāiā de inimicꝭ: Amici mei: ⁊ ꝓximi mei:aduerſum me appropinquauerūt⁊ ſteterūt. Hoc qd̓ ait: adueriū me ſteterūt: ītellige. Si em̄ aduerſū me ſteterūt: aduerſus ſe cecider̄t. Amici mei ⁊ ꝓximi meiaduerſū me appropinqͣuerūt ⁊ ſtēterūt. Iāītelligamꝰ capitis voces: iā īcipiat illuſceſce̓ caput nr̄m ī paſſiōe. Sꝫ rurſū cū ceꝑitcaput dice̓: noli inde ſeꝑare corpꝰ. Si caput noluit ſe ſeꝑare a vocibꝰ corꝑis: corpꝰſe audeat ſeꝑare a paſſionibꝰ capitis? Patere in chriſto: qꝛ tāqͣꝫ peccauit ī infirmitate tua chriſtꝰ. Mō em̄ peccata tua tāqͣꝫ exore ſuo dicebat: ⁊ ea dicebat ſua. Dicebatem̄: a facie pctōꝝ meoꝝ: q̄ nō erant ip̄ius.Quō gͦ peccata nr̄a ſua eſſe voluit ꝓptercorpus ſuū: ſic ⁊ nos paſſiōes eiꝰ nr̄as eſſe
velimꝰ ꝓpter caput noſtrū. Nō em̄ ille examicꝭ paſſus ē inimicos ⁊ nos nō? Immo⁊ nos ad hoc paremꝰ in eodē cōuiuari: talē calicē nō reſpuamꝰ: vt celſitudinis eiꝰ deſideriū ꝑ hūilitatē eius īueniamꝰ. Reſpōdit em̄ celſitudini eiꝰ herere volentibꝰ: quieiꝰ adhuc hūilitateꝫ nō cogitabāt: ⁊ ait ill̓:Pꝯteſtis bibere calicē que ego bibiturusſū? Ergo ⁊ ille paſſiones dn̄i: paſſiōes nr̄eſūt: ⁊ vnuſqͥſqꝫ ſi bn̄ ſeruiat deo: bene ſeruat fidē: exhibeat qd̓ debet: ⁊ verſet̉ interhoīes iuſte. Uolo videre ſi nō patit̉: etiamqd̓ hic enumerat in paſſione ſua chriſtus.Amici mei ⁊ ꝓximi mei aduerſū me appro Alialr̄a.pinquauerūt ⁊ ſteterūt. Etᶠ ꝓximi aᶠ qͦ iuxtamloge ſteterūt: Qui ꝓximi appropinquauerūt: ⁊ qui ꝓximi a lōge ſteterūt? Proximi erāt iudei: qꝛ cognati erāt: Appropinqͣuerūt qn̄ crucifixerūt. Proximi erāt ⁊ apoſtoli: ⁊ tn̄ ip̄i a longe ſteterūt: ne cū illo paterēt̉. Pōt etiā hoc ſic ītelligi: Amici mei:id eſt qͥ ſe finxerūt amicos meos. Amicosem̄ ſe finxerūt qn̄ dixerūt: Scimꝰ qꝛ in veritate dei viā doces: qn̄ illū tēptare voluerūt: vtꝝ ſoluēdū eēt tributū ceſari: qn̄ illosconuicit ore ip̄oꝝ. Amici videri volebāt:ſed nō illi erat opus: vt quiſquā ei teſtimoniū ꝑhiberet de hoīe. Ip̄e em̄ ſciebat quideēt ī hoīe: adeo cū amica v̓ba dixiſſent: qͥdme inqͥt tēptatꝭ hypocrite? Ergo amici mei⁊ ꝓximi mei aduerſuꝫ me appropinqͣuer̄t⁊ ſteterūt: ⁊ ꝓximi a longe ſteterūt. Noſtisqͥd dixi: Proximoſ dixi qͥ appropinquauerūt: ⁊ tn̄ a longe ſteterūt. Appropinquauerūt em̄ corꝑe: ſed lōge ſteter̄t corde. Quidtā ꝓpinquū corꝑe: qͣꝫ qui in cruce leuauerūt? Quid tam lōge corde: qͣꝫ qui blaſphemauerūt? Audite iſtā longinqͥtatē ab Eſaia ꝓpheta: Uidete iſtā ꝓpinquitatē ⁊ lōginquitatē. Ppl̓us hic labijs me honorat: ecce ꝓpinquat corꝑe: cor aūt eoꝝ lōge eſt ame. Idē ꝓpinqͥ idē lōginqͥ: Propinqui labijs: lōginqui corde. Uerūtn̄ qꝛ longe ſteterūt timētes apl̓i: abſolutius ⁊ planiꝰ de illis accipimus: vt alios ꝓpinquaſſe: alios/lōge ſtētiſſe intelligamꝰ: qn̄quidē ⁊ Petrꝰqui audacius ſecutꝰ erat: ita adhuc longeerat: vt interrogatꝰ ⁊ ꝑturbatꝰ ter negaretdn̄m: cū quo ſe moriturum eſſe ꝓmiſerat.Qui poſtea ex longinquo vt ꝓpinquus fieret: audiuit pꝰ reſurrectionē: Amas me:⁊ dicebat: Amo: Et dicēdo ꝓpinqͣbat qͥ negando longe factꝰ erat: donec trina voceamorꝭ: ſolueret trinā vocē negatiōis. Et ꝓ
erant de