Pſalmus

XLXV

ingreſſus ē ſacerdos qui ꝓ nobis ſe pͥmusobtulit. Eſt celeſte altare: ⁊ non amplectit̉illud altare niſi qui lauat manus ī innocētibus. Nā multi altare hoc tāgūt indigni:⁊ tolerat deꝰ pati iniuriā ad tēpꝰ ſacramēta ſua. Sꝫ nūquid fr̄es mei: quō ſūt parietes iſti: ſic erit hierl̓m celeſtis? Nō quo reciperis cū maliſ intra parietes iſtos eccleſie:ita recipieris cū malis in ſinū abrae. Nonergo timeas: laua manus. Et circum/dabo altare dn̄i. Ubi offerſ vota dn̄o:vbi p̄ces fūdis: vbi cōſcīa tua pura ē: vbidicis deo qui ſis: ⁊ ſi aliquid ē ī te forte qd̓diſpliciat deo: curat ille cui ꝯfiteris. Lauaergo ī innocētibꝰ manus tuas: ⁊ circumdaaltare dn̄i vt audias vocem laudis. Hocenī ſeqͥt̉. Vt audiaꝫ voce laudis:enarrem vniuerſa mirabilia tua.Quid eſt vt audiā vocē laudis: vt intelligam inqͥt? Hoc ē enī audire corā deo: nonquō ſonos iſtos quos multi audiūt. ⁊ multi nō audiūt. Quā multi ad nos audiētesſūt: ⁊ ad deū ſurdi ſunt. Quā multi habētes aures: nō habēt illas aures de quibuſdicit Ieſus: Qui hꝫ aures audiendi audiat. Ergo quid eſt audire vocē laudis? Dicā ſi potero adiuuāte miſcd̓ia dn̄i: ⁊ orationibꝰ vr̄is. Audire vocē laudis: ē intelligere intus: qꝛ qͥcquid in te mali ē de peccatꝭtuū ē: qͥcquid boni in ſinſtificationibꝰ: deiē. Ita audis vocē laudis vt nō te laudesqn̄ bonꝰ es. Nā laudando te bonū: fis malus. Bonū enī te fecerat humilitas: malūte facit ſuꝑbia. Cōuerſus eras vt illumīareris: ⁊ ꝯuerſione tua factꝰ es luminoſus:factus illuſtratꝰ cōuerſiōe. Sꝫ a qͦ? Nūqͥda te? Si a te ꝯuerſus poſſes illuminari: nūqͣꝫ poſſes tenebrari: qꝛ tecū es ſemꝑ. Quare illuminatus es? qꝛ cōuertiſti te ad aliudqd̓ tu nō eras. Quid ē alid̓ qd̓ tu nō eras?Deus lumē ē: Nō enī tu lumē eras: quiapctōr eras. Deus lumē eſt. Dicit em̄ apl̓seis qͦs vult audire vocē laudis. Fuiſtꝭ em̄aliquādo tenebre: nūc aūt lux. Quid ē fuiſtis aliqn̄ tenebre: niſi veteres hoīes? Nūcaūt lux. Nō ſine cā lux eſtꝭ qͥ fuiſtꝭ iā dudūtenebre. Quare niſi qꝛ illumīati eſtis? Noli putare teipſū eē lucē: illa ē lux q̄ illumīatoēm hoīem venientē in hūc mūdum. Tuaūt ꝑ teip̄m: ꝑ malā volūtatē: ꝑ auerſionētuā: tenebratus eras: mō luces. Sed ſubiecit ſtatim: ne ſuꝑbirēt illi quibꝰ dictuꝫ ē:nūc aūt lux. ⁊ addidit: in dn̄o. Sic enī ait:Fuiſtis aliqn̄ tenebre: nūc aūt lux in dn̄o.

Ergo ſi p̄ter dn̄ꝫ nec lux. Si aūt iō lux: qꝛ īdn̄o: quid habes qd̓ nō accepiſti? Si autēaccepiſti: qͥd gloriarꝭ qͣſi nō acceꝑis? Hocem̄ ip̄e apl̓s dixit alio loco hoībus ſuꝑbiētibus ⁊ volētibꝰ ſibi tribuere qd̓ dei ē. ⁊ debono ſic gloriari quaſi d̓ ſuo: ſic eis dicit:Quid enī habes qd̓ nō accepiſti? Si autēaccepiſti qͥd gloriaris quaſi nō acceperis?Qui dedit humili: aufert ſuꝑbo: qꝛ qͥ dedit pōt auferre. Ad hoc enī ꝑtinet frēs ſitn̄ expoſui qd̓ volui: Expoſui aūt quātuꝫpotui: ⁊ ſi nō quātū volui: ad hoc pertinetqd̓ ait: Lauabo in innocētibus manus meas: ⁊ circūdabo altare tuū dn̄e vt audiamvocē laudis tue: id ē ex ip̄o bono meo: nōde me p̄ſumā: ſed de te qui dediſti: ne laudari velim de me in me: ſꝫ de te in te. Ideoſeqͥt̉: Ut audiā vocē laudis tue: ⁊ enarrēvniuerſa mirabilia tua: non mea ſꝫ tua. Etiam vidēte frēs: videte amatorē illū dei d̓deo p̄ſumētē: poſitū inter malos: rogātemdeū vt nō cōperdat̉ cū malis: qꝛ nō erratdeus in iudicādo. Tu enī cū videris homines in vnū locū intraſſe: putas eiuſdeꝫmeriti eē: deus aūt nō fallitur: noli timere.Tu iudicante vento diſcernis paleā a frumento. Uentū vis flare tibi: ⁊ tu nō es vētus: ſed optas tibi flare ventū. Et cū ventilabro vtrūqꝫ excuſſeris: ventus leue tollit̓: graue manet. Qn̄ ergo venitur ad iudicādū aream: Nūquid deꝰ querit alterūqui ſecū iudicet ne ꝑdat cū malis bonos?Nō itaqꝫ timeas (ſecurꝰ eſt enī bonꝰ etiaꝫin medio maloꝝ) ⁊ dic q̄ audis. Dn̄edilexi decore domus tue. Domꝰ deieccleſia ē. Adhuc habet malos: ſed decordomꝰ dei ī nobis ē: ī ſanctis ē: Ip̄m decorem domꝰ tue dilexi. Et locū habitationis glorie tue. Quid eſt hͦ? Et hͦ dicā:ad illū ſēſū ꝑtinet ſubobſcuꝝ aliquātum.Adiuuet me dūs. ⁊ intentio cordis vr̄i abeodē dn̄o inſpirata: qui dat locum habitatiōis gl̓ie ſue. Dixit prius decorē domꝰtue: ⁊ expōit qͥd ſit decor domꝰ dei. Locusinqͥt habitatiōis glorie tue. Nō ſufficit dicere locꝰ habitatiōis dei: ſꝫ locꝰ habitationis glorie dei. Que ē gl̓ia dei? De qͣ pauloāte dicebā: vt ⁊ qui ſit bonꝰ: nō in ſe ſedin dn̄o gloriet̉. Oēs enī peccauerūt ⁊ egētgloria dei. In quibus ergo ſic habitat deꝰvt d̓ bonis ſuis ip̄e glorificet̉: vt nō ſibi velint tribuere ⁊ quaſi ꝓpriuꝫ vendicare qd̓ab illo acceperūt: ip̄i ꝑtinet ad decorē domus dei. Nec diſcerni illos vellet ſcpͥtura: