Pſalmus
IX.
dicit̉ ſeculū ſeculi. Et iō illud in arte dei: h̓eſt in ſapiētia ⁊ v̓tute ꝑmanet. Hoc aūt increature admīſtratōe ꝑagit̉. Si tn̄ nō repetitio eſt: vt poſtea qͣꝫ dictū eſt ī ſeculū: ne hͦacciperet̉ qd̓ trāſit: ſubijceret̉ in ſeculū ſeculi. Nā ī grecꝭ exēplaribꝰ ſic eſt: έ1σ Iobαιωνα χαι είσ τον αιωνα τοῦ αιωνοσ.Quod latini pleriqꝫ interp̄tati ſunt: nō inſeculum et in ſeculum ſeculi: ſed ineternū:⁊ in ſeculū ſeculi. Ut ī eo qd̓ dictū eſt: in ſeculū ſecl̓i: illd̓ exponeret̉ qd̓ dictū ē ineternū. Nomē gͦ impioꝝ deleſti inet̓nū: qꝛ deinceps nunqͣꝫ erūt impij. Et ſi ī hoc ſeculūnō tendit̉ nomē eoꝝ: multominꝰ ī ſeculū feculi. Inimici defecerūt framee ī fine: Nō pluralit̓ inimici: ſꝫ ſingularit huiꝰinimici. Cuiꝰ autē inimici: niſi diaboli: framee defecerūt? He aūt intelligunt̉ diuerſeopiniones erroris: quibꝰ ille tanqͣꝫ gladijsaīas perimit. His gladijs vincēdis et addefectꝰ ꝑducēdis: inſtat ille gladiꝰ de quoī ſeptimo pſalmo dr̄: Niſi cōuertamini: gladiū ſuū vibrabit. Et forte iſte ē finis in quēframee deficiūt inimici: qꝛ vſqꝫ ad ip̄m aliqͥd valēt. Ip̄e nūc oꝑat̉ occulte: vltio autēiudicio pala vibrabit̉. Hoc deſtruūtur ciuitates. Naꝫ ita ſequit̉: Inimici defecerūtframee ī finē. Et ciuitates deſtruxiſti.Ciuitates aūt in quibꝰ diabolꝰ regnat: vbidoloſa ⁊ fraudulēta ꝯſilia tanqͣꝫ curie locūobtinēt: cui pͥncipatui quaſi ſatellites ⁊ miniſtri aſſunt officia quorūqꝫ mēbroꝝ: oculiad curioſitateꝫ: aures ad laſciuiā: vel ſi qͥdeſt aliud quod in malā partē libēter audit̉:manꝰ ad rapinā: vel quodlibet aliud facinus aūt flagiciū: ⁊ membra cetera in huncmodū: tyrannico pͥncipatui: id eſt ꝑuerſiscōſilijs militātia. Huiꝰ ciuitatis qͣſi plebseſt: oēs delicate affectiōes ⁊ turbulēti motus animi: quotidianas ſeditiōes ī homīeagitātes. Ergo vbi rex: vbi curia: vbi miniſtri: vbi plebs īuenitur: ciuitas eſt. Necem̄ talia eſſent in malis ciuitatibꝰ: niſi pͥuseſſent ī ſingl̓is homībꝰ: qͥ ſunt tanqͣꝫ elemēta ⁊ ſemīa ciuitatū. Has ciuitates deſtruitcū excluſo inde pͥncipe: de qͦ dictū ē: Princeps huiꝰ ſeculi miſſus ē foras: vaſtant̉ hͦregna v̓bo veritatis: ſopiunt̉ maligna cōſilia: turpes affectiōes edomant̉: mēbrorū⁊ ſenſuū mīſteria captiuant̉: ⁊ ad iuſticie ⁊bonoꝝ operū militiā tranſferunt̉. Ut iā ſic̄Apl̓us dicit: Nō regnet peccatū in noſtromortali corꝑe: ⁊ cetera eiꝰ loci. Tūc pacat̉aīa: ⁊ ordinat̉ hō ad quietē ⁊ ad beatitudi-
nē capeſſendā. Perijt memoria eo/ Alia lr̄a.rū cū ſtrepitu: Impioꝝ ſcꝫ. Sed cū ſtre ⁊ ſonitu.pitu: Siue qꝛ ſit ſtrepitꝰ cū impietas euertitur. Nō em̄ trāſit ad ſummā pacē vbi ſūmū ſilentiū eſt: niſi qͥ magno ſtrepitu priuscū ſuis vitijs belligerauerit: Siue cū ſtrepitu dictū eſt: vt pereat memoria imꝑiorūetiā ip̄o ſtreꝑitu ꝑeunte: in quo tumultuat̉impietas. Et dn̄s ineternū ꝑmanet.Ut qͥd ergo fremuerūt gentes: ⁊ ppl̓i meditati ſūt inania: aduerſus dn̄m et aduerſuschriſtū eiꝰ? Nā dn̄s inet̓nū manet. Pa Aliarauit in iudicioᶠ ſede ſuā: ⁊ ip̄e iudi Alia lr̄acabit orbeʸ terraꝝ ī equitate? Para r terre.uit cū iudicatꝰ eſt: ſedē ſua. Per illā enimpatientiā hō celū acqͥſiuit: ⁊ deus homībꝰcredētibꝰ ꝓfuit. Et hoc ē occultū filij iudiciū. Sed qꝛ etiā palā manifeſteqꝫ venturꝰeſt ad viuos ⁊ mortuos iudicādos: ꝑauit īocculto iudicio ſedē ſuā. Et ip̄e itē palamiudicabit orbē terraꝝ ī equitate: id eſt meritis digna diſtribuet: agnos ad dexteramponēs: hedoſ ad ſiniſtra. Iudicabit populos cū iuſticia: Hoc ē qd̓ ſuꝑius dictū eſt: Iudicabit orbē terraꝝ in equitate.Nō quēadmodū iudicāt homīes qͥ cordanō vidēt: a quibꝰ plerūqꝫ deteriores abſoluūtur: qͣꝫ ꝯdemnant̉. Sed in equitate ⁊ cūiuſticia dn̄s iudicabit: teſtimoniū ꝑhibētecōſciētia: ⁊ cogitatiōibꝰ accuſantibꝰ ſeu defendētibꝰ. Et factꝰ eſt dn̄s refugiūpauꝑi: Quātūlibet ꝑſequit̉ inimicꝰ ille qͥcōuerſus ē retro: qͥd nocebit eis quoꝝ refugiū factꝰ ē dn̄s? Sed hͦ fiet: ſi in ſeculo cuiꝰille magiſtratꝰ ē: pauꝑes eē delegerint: nihil amādo qd̓ vel hic viuentē aūt amantēdeſerit: vel a moriēte deſerit̉. Tali em̄ pauperi refugiū factꝰ ē dn̄s. Adiutor ī oportunitatibꝰ ī tribulatiōe. Sic pauꝑesfacit: qm̄ flagellat omnē filiuꝫ quē recipit.Nā qͥd ſit adiutor in oportunitatibꝰ: expoſuit: cū addidit: ī tribulatiōe. Nō em̄ ꝯuertit̉ aīa ad deū: niſi duꝫ ab hͦ ſeculo auertit̉.Nec oportunꝰ ab hͦ ſeculo auertit̉: niſi nugatorijs eiꝰ ⁊ noxijs ⁊ ꝑnicioſis voluptatibus: labores doloreſqꝫ miſceantur. Et Alia lr̄a.ſperet ī te oēs qui cognoſcut nomēˣ nouerūtuū: Cū deſtiterit ſꝑare ī diuitijs ⁊ in alijshuiꝰ ſecl̓i blādimētis. Querētē qͥppe aīamvbi figat ſpem cū ab hͦ mūdo euellit̉: oportune excipit cognitio noīs dei. Nā nomenip̄m dei nūc vſqꝫ quaqꝫ vulgatū ē. Sed cōgnitio noīs eſt: cū ille cogͦſcit̉ cuiꝰ ē nomē.Nō em̄ nomē ꝓpter ſe nomē ē: ſꝫ ꝓpt̓ id qd̓
ronū ſuū.