Pſalmus
VII
niſi ꝓ meritis. Propterea diuine ꝓuidentię etiā iſta diſpoſitio tribuenda eſt. Nō qꝛipſa peccatores facit: ſed qͥa ipſa ordinatcū peccauerint. Malo em̄ voto per peccatū legentes: male coguntur intelligere: vtipſa ſit pena peccati: quorū tamē morte: filij catholice eccleſie tanqͣꝫ quibuſdā ſpinisa ſomno excitant̉: vt ad intelligentiā diuinarū ꝓficiant ſcripturarū. Oportet em̄ ethereſes eſſe: vt ꝓbati inquit manifeſti fiātinter vos: hoc eſt inter hoīes: cū manifeſtiſint deo. An forte eaſdem ſagittas ⁊ vaſamortis diſpoſuit ad ꝑniciē infideliū: ⁊ ardētes vel ardentibꝰ oꝑatus eſt ad exercitationē fideliū. Nō em̄ falſū eſt qd̓ Apl̓s dicit: Alijs ſumus odor vite in vitam: Alijsodor mortis in mortē. Et ad hec qͥs idoneus? Nō gͦ mīꝝ ſi idē apl̓i: ⁊ vaſa mortis ſūteis a quibꝰ ꝑſecutioneꝫ paſſi ſunt: ⁊ igneeſagitte ad inflāmāda corda credētiū. Pºhanc aūt diſpenſationē iuſtū veniet iudiciū. De quo ita dicit: vt intelligamus vnicuiqꝫ hōi ſuppliciuꝫ fieri de peccato ſuo: ⁊eiꝰ iniquitate in penā ꝯuerti. Nec putemꝰillā tranquillitatē: ⁊ ineffabile lumē dei deſe ꝓferre vn̄ peccata puniant̉: ſed ipſa peccata ſic ordinare: vt que fuerūt delectamēta hōi peccāti: ſint inſtrumēta dn̄o punienti. Ecce: inqͥt: ꝑturiuit iniuſticia:Quid enī ꝯceperat: vt iniuſticiā ꝑturiret?Cōcepit: inqͥt:ᶠ labore: Hinc ē .n. illd̓:In labore māducab̓ panē tuū. Hinc etiā⁊ illd̓: Uenite ad me oēs qͥ laboratꝭ: ⁊ onerati eſtꝭ: Iugū enī meū lene ē: ⁊ onus meūleue. Nō em̄ poterit labor finiri: niſi hͦ qͥſqꝫdiligat: qd̓ inuito nō poſſit auferri. Nā cūea diligunt̉ que poſſumꝰ cōtra voluntateꝫamittere: neceſſe eſt vt ꝓ his miſerrime laboremus: ⁊ vt hec adipiſcamur: in anguſtijs terrenarū erūnarū: cū ſibi quiſqꝫ illarapere ⁊ p̄uenire alterū: aut extorquere alteri cupit: iniuſticias machinemur. Recteergo ⁊ prorſus ex ordine ꝑturiuit iniuſticiam: qui ꝯcepit laborē. Parit aūt quid: niſi qd̓ ꝑturiuit: qͣꝫuis nō hoc ꝑturierit qd̓ cōcepit. Nō enī hoc naſcitur: qd̓ cōcipit̉: ſedcōcipitur ſemen: naſcitur qd̓ format̉ ex ſemine. Labor eſt igit̉ ſemen iniquitatis: peccatū autē cōceptio laboris: id eſt: illud primū peccatū apoſtatare a deo. Partuiergo iniuſticiā: qui cōcepit laborē. Eperit iniquitate. Iniquitas hoc eſt: qd̓iniuſticia. hoc ergo peperit: quod parturiuit: Quid: deinde ſequit̉. Lacū ape-
ruit ⁊ effodit illum. Lacū aperire: eſtin terrenis rebus: id eſt tanqͣꝫ in terra fraudē parare: quo aliꝰ cadat: quē vult deciꝑeiniuſtus. Aperit̉ aūt hic lacus: cuꝫ ꝯſentit̉male ſuggeſtioni terrenarū cupiditatū. Effodit̉ vero: cū poſt ꝯſenſionē oꝑatiōi fraudis inſtatur. Sꝫ vn̄ fieri pōt: vt iniquitaspͥus ledat homineꝫ iuſtū in quē ꝓcedit: qͣꝫcor iniuſtū vn̄ ꝓcedit. Itaqꝫ fraudator pecunie (verbi gratia) dū cupit aliū dāno lacerare: ip̄e auaricie vulnere ſauciat̉. Quisaūt vel demēs: nō videat quātū inter hosdiſtet: cū ille patiat̉ damnū pecunie: ille innocentie: Incidet: ergo: in fouea quāfecit. Quod in alio pſalmo dicit̉: Cognoſcet̉ dn̄s iudicia facies: in oꝑibus manuūſuarū cōprehēſus eſt pctōr. Cōuertetur labor eiꝰ ī caput eiꝰ: ⁊ iniqͥtaseius in vertice eiꝰ deſcendet. Nō .n.voluit ipſe peccatū euadere: ſꝫ factꝰ eſt ſubpeccato tāqͣꝫ ſeruꝰ: dicēte dn̄o: Oīs qͥ peccat: ſeruꝰ eſt. Erit gͦ iniqͥtas eiꝰ ſuꝑ ip̄m: cūipſe iniquitati ſue ſubdit̉: qꝛ nō potuit dicere dn̄o qd̓ innocētes ⁊ recti dicūt: Gloriāmea ⁊ exaltās caput meū. Ita gͦ ipſe inferior erit: vt eiꝰ iniqͥtas ſit ſuꝑior: ⁊ in illū deſcēdat: qꝛ grauat illū ⁊ onerat: ⁊ ad requiēſanctoꝝ reuocare non ſinit. Hoc fit: cū inhoīe ꝑuerſo ſeruit ratio: ⁊ libido dn̄at̉.Confitebor dn̄o ẜm iuſticiā eius.Nō iſta ꝯfeſſio pctōꝝ eſt. Ille enī hoc dic̄:qͥ ſuꝑius veriſſime dicebat: Si ē iniqͥtas inmanibꝰ meiſ. Sꝫ ꝯfeſſio iuſticie dei: qͦ ita loqͥmur: Uere dn̄e iuſtꝰ eſ: qn̄ ⁊ iuſtos ſic ꝓtegis vt ꝑ te ip̄m eos illumines. Et peccatores ſic ordinas: vt nō tua: ſed ſua maliciapuniāt̉. Iſta ꝯfeſſio ita dn̄m laudat: vt nihil poſſint īpioꝝ valere blaſphemie. Quivolentes excuſare facinora ſua: nolūt ſueculpe tribuere quod peccant: hoc eſt nolunt ſue culpe tribuere culpam ſuā. Itaqꝫaut fortunā: aut fatū īueniūt qd̓ accuſent:Aut diabolū: cui nō cōſentire in ptāte nr̄aeſſe voluit: qͥ nos fecit: Aut aliā naturā inducūt que nō ſit ex deo: fluctuantes miſeri ⁊ errantes potius: qͣꝫ cōfitentes deo: vteis ignoſcat. Non enī oportet ignoſci: niſidicēti: peccaui. Qui ergo videt merita animarū ſic ordinari a deo: vt dum ſua cuiqꝫtribuuntur: pulchritudo vniuerſitatis nulla ex parte violetur: in omnibus laudat deum. Et iſta eſt nō peccatorū: ſed iuſtoꝝ cōfeſſio. Nō enim peccatorū cōfeſſio eſt: dūdicit dominꝰ: Confiteor tibi domine celi ⁊
Alia lr̄adolor.