Druckschrift 
Aurelij Augustini Prima Quinquagena (1489)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

In explanationem libri pſalmoꝝ DiuiAurelij Auguſtini: p̄fatio Incipit.Um ſolū diuine verū etiā hūaT ¶pil fruſtra ſine cauſa ſiue in dei ſine philoſophie veritas doceat: niue in nature operibꝰ eſſe factū: parū eo aīos qui ſingulorū rationē factoꝝ conati ſūt reddere queſtio pulſauit: Cuiꝰ rei ad quid homo ꝯditus ſit. Ad quā diſſoluendā ſi multorū ph̓oꝝ ingenia ſolliciteac plurimū laborauerint: nullus eoꝝ tn̄ ve integrāqꝫ rationē reddere potuit. Quofactū eſt: vt a recto veritatis tramite deuiantes: in varios inexcuſabileſqꝫ errores inciderint. Nec mirū. Qui em̄ rationē ſui ignorabāt: quo pacto cuiuſuis alteriuſ rōneſcire poterāt? Diuina aūt ſcriptura ab hominis ꝯditore inſpirata: ſola ſummā ꝑfectāqꝫ factionis ip̄ius cām in lucem ꝓduxit.Prouer. 16. generalē qua dn̄s oīm vniuerſapter ſe oꝑatus eſt: ſed in ſpecie officij ſuirationē: dignitatē: finēqꝫ demōſtrans. Itaem̄ ſcriptū eſt: Deus de terra creauit homi: ẜm imaginē ſuam fecit illū. Et paulopoſt. Poſuit oculū ipſoꝝ ſuꝑ corda illorūoſtendere illis magnalia opeꝝ ſuoꝝ: vt nomen ſanctificatiōis collaudent: gloriariin mirabilibꝰ illiꝰ: vt magnalia enarrēt ope eius. Quorū oīm hec ſūma eſt: Deū idcirco hoīem talēqꝫ cōdidiſſe: vt eſſet opera eiꝰ ītelligeret: qui ꝓuidentiā diſponēdi:rationē faciēdi: virtutē ꝯſūmādi: potentiāꝯſeruandi: ſapientiā gubernandi: clementiā bn̄faciēdi: ſenſu admirari voce enarrare atqꝫ collaudare poſſet hoc eſt: vt deūfactorē coleret. Quēadmodū itaqꝫ factuseſt Mūdus ꝓpter hoīem vt ei ſeruiret: itahomo factus eſt ꝓpter deum vt ei ſeruiret.Sic ergo. Mūdus idcirco factus eſt: vt fieret homo. Homo vero factꝰ eſt: vt deūfactoreꝫ ſuum agnoſceret: agnoſceret:vt amaret coleret: amaret et coleret:vt beatā īmortalitateꝫ mercede laboriscaperet. Ideo aūt p̄mio beate īmortalitatꝭafficeret̉: vt ſil̓is effectꝰ angelis: ſūmo immortali deo imꝑpetuū ſeruiret: eſſet reg eternū ipſi deo. Hec eſt ſūma reꝝ: Hocarcanū dei: Hoc ꝯſtitutionis mundi myſteriū. Hec cōditi hoīs ratio. Hic vniuerſorū cardo. Hoc qui neſcit: ſi ip̄e homo ſitneſcitur. Hoc ſi ph̓i tenuiſſent: in tot varios tamqꝫ ꝑnicioſos errores ꝓlapſi fuiſſent. Hanc deniqꝫ ꝯditionis ſue rationēvt iugiter teneret: in p̄ceptū ſibi poſita

eſt: ſancto legiſlatore Moyſe atteſtante:Iudaicū ppl̓um ita cōmonēte: Et nunc inquit: Quid dn̄s deꝰ tuꝰ petit a te: niſi vt ti­ Deui. 10.meas dn̄m deū tuū: ambules in vijs eiꝰ: diligas: ac ſeruias dn̄o deo tuo in toto corde tuo: in tota aīa tua: cuſtodiaſqꝫmādata dn̄i: cerimonias eius qͣs ego hodie p̄cipio tibi: vt bene ſit tibi? Et poſt pauca. Dn̄m deuꝫ tuū inquit timebis: ei ſoliſeruies. Neqꝫ iſtud p̄tereundū eſt: eadēquoqꝫ de ſolū ꝯditus eſt: ſꝫ hoīsꝯditor factꝰ eſt homo: Zacharia parētecurſoris dn̄i ſpūſctō repleto: ita inter cetera vaticināte dicēte: Iuſiurādū qd̓ iurauit ad Abraā patrē noſtrū daturū ſe nob̓:Ut ſine timore de manu inimicoꝝ nr̄oꝝ liberati: ſeruiamꝰ illi: In ſanctitate iuſticiacorā ipſo: oībus diebꝰ noſtris. Ecce teſtimonio tāti ꝓphete: idcirco etiā deū ꝓpterhoīem hominē factū: īmo hōi ſeruiuiſſe:vt dignam ſibi ſeruitutē rependeret.Indicta autē hōi ſeruitꝰ licet multipharieinterp̄tari multis varijſqꝫ modis deo creatori exhiberi poſſit: nihil tn̄ aliud eſt qͣꝫ debitus deo cultus: hic aliud qͣꝫ deuotaipſius laudatio. Sūmus em̄ (Lactātio firmiano teſte) colēdi ritus eſt: ex ore iuſti hominis ad deū directa laudatio. Que tn̄ ipſa: inquit: vt deo ſit accepta: hūilitate ettimore deuotione maxima opus eſt. Neqͥs forte integritatis innocentie fiduciaꝫgerens: tumoris arrogātie crimen: incurrat: eoqꝫ facto gratiā virtutis amittat. Un̄ ſanctus Moyſes poſtqͣꝫ p̄memoratū exp̄ſſit p̄ceptū: ſubiecit: Ipſi adherebis: Ipſe eſt laus tua: hoc eſt quē ſolū laudare debes. Hec ē vera religio: hec recta pietas:hec debita deo ſeruitus. Hoc eſt acceptabile iugeqꝫ ſacrificiū: quo coli: placari: honorificari: glorificari vult deꝰ: ipſophetā ꝯteſtante: dicēte: Imola deo ſacri Psͣ. .49.ficiū laudiſ: redde altiſſimo vota tua: Etin calce eiuſdem vaticinij: Sacrificiū inqͥtlaudis honorificabit me: illic iter quo on̄ illi ſalutare dei. Uerū: qͣꝫuis ad hācſeruitutē oēs hoīes teneant̉: quoſdā tamēdn̄s elegit: a quibꝰ p̄cipue ſpecialiꝰ coliatqꝫ laudari voluit: vt in veteri teſtamētopopuluꝫ Iſraeliticū: ad quē Moyſes italocutus es: Te elegit dn̄s deus tuꝰ: vt ſis Deul. 7ei ppl̓us peculiaris de cūctis ppl̓is qui ſūtſuꝑ terra. Et iteꝝ poſt multa. En dn̄s inqͥtelegit te hodie: vt ſis ei ppl̓us peculiaris: ſicut locutꝰ eſt tibi: cuſtodias oīa p̄cepta

Eccl. 17.

Ibide. 2