DEANATGISer. CII

Deati Bernardiexordiū? Origo fontiū ⁊ fluminū mare: virtutū aucͣtrix ⁊ ſciētiaꝝ ſcientia ſanctarū maria: qꝛ ſicut ſol vniuerſa celi lumīa p̄cellit: p̄rogatiua claritatis eximie: ſic ip̄a totā rōnaleꝫ creaturā poſt filiū p̄cellit ſplēdore ꝟtutisac ſciētię. Ad eā nō incōgrue ꝑtinere dicimꝰqd̓ ſcriptū eſt: Quā bona dn̄a iſrael his qͥ recto ſunt corde. Qui recto corde ⁊ recte in oībus ꝯſentiūt: hi recto ſūt corde his aduocata nr̄a ſola bonitate ſua agēte pn̄tie ſue: tātāplerūqꝫ copiā exhibet: ⁊ qͣꝫ ſit exorabilis exhibitiōe imꝑite gr̄e docet vt īnouati ſpū ꝓclamēt ꝑ ꝯſolationē exꝑiētie. Salue reginamiſericordie. In his intelligētia nō capit̉: niſi quantū exꝑientia ſapit. Sola vnctio ſpūsdocet hęc. Plus valet h̓ iubilus cordis: qͣꝫſtrepitꝰ oris: motꝰ gaudioꝝ: qͣꝫ ſonꝰ labiorū:ꝯſonātia volūtatū magis qͣꝫ vocū. Pro huiuſmodi dicere cautuꝫ duxi: qͥs mihi carmīshuiꝰ reſerabit ſacr̄m? Quis ꝓ raro dici ſoletRara ſiqͥdē auis in terra: tantā ꝓmereri familiaritatē in oculis maieſtatis quatenꝰ experiētia in dulce gr̄e p̄ſentiaꝫ illiꝰ agnoſcensqͥs valeat exultās dicere: Salue regīa miẜicordie. Iuſte regina mūdi ⁊ regina celi dicit̉ꝑ quā vtriuſqꝫ creator ⁊ rector generat̉. Uerum qͦ pacto dicit̉ regina miſcd̓ie: cū miſcd̓ianō ſub̓a ſit: ſꝫ pietaſ ſuꝑne clemētie vl̓ affectōbenigna rōnalis creature? Męthonomiceergo poterit ītelligi: hͦ eſt ꝑ efficienteꝫ id qd̓efficit̉: vt opꝰ mīe ꝓ mīa intelligat̉. Opꝰ mīereꝑatie nature. Mīa dn̄i plena ē terra viuētium ⁊ moriētiū: ꝙ āgeli creati: ꝙ ꝯfirmati:hoīes plaſmati ⁊ reꝑati mīe dei ē qͥ ab et̓no ⁊vſqꝫ ī et̓nū pͥmordial̓ ip̄a cā oīm ⁊ cauſaliſſima cauſaꝝ. Effectꝰ huiꝰ ⁊ opꝰ ſaluādorū ſalus hec ē adoptio filioꝝ dei qͦꝝ regīa ſanctaſctōꝝ cuiꝰ ꝟginalis partꝰ eoꝝ eſſe oīm. Regina gl̓ie nomē ⁊ honoris: magnificētie decoris: dulcedinis ac pietatis: amoris ⁊ honorificētie: ſubſimitatis et potētie: gubernatiōis⁊ iuſticie: defenſiōis ⁊ gr̄e. Sctā ſctōꝝ: hecoīa nobis ⁊ ꝓ oībꝰ nobis: cui decātamꝰ aſſidue: Salue regina mīe. Poſſumꝰ etiā ſic intelligere: ꝙ regina mīe dicit̉: vt ſoli tribuamus diuine mīe ⁊ nō meritis: ꝙ ſuꝑ oēm creaturā ip̄a ſctītate ac dignitate p̄cellēs: regꝭne vocabulo ⁊ honore ſublimat̉ ampliꝰ: et iāin hͦ ꝯuenient̓ vocat̉ regina miſcd̓ie ꝙ diuine pietatis abyſſum cui vult ⁊ qn̄ vult ac qͦmo vult: credit̉ aꝑire: vt qͥuis enormis peccator nō pereat: cui ſctā ſctōꝝ patrocinij ſuiſuffragia p̄ſtat. Eapropter dicamꝰ oēs: dicamus ſingl̓i: dicamꝰ aſſidue: Salue regina miſericordie. Seqͥt̉. Uita dulcedo et ſpes nr̄a

ſalue̓. Ordo pulcherrimꝰ: dulcedinē vita p̄cedit ſpes ſeqͥt̉: Nō em̄ ſapis niſi viuas necſꝑabis niſi viuas ⁊ ſapias. Et ſapor ſedes ēdulcedini: guſtꝰ ſapori. Breuitati ſtudēdumſtatuimꝰ: ⁊ iō de vario vite ſtatu dice̓ ſuꝑſedemꝰ. De illa vita hͦ ī loco dictū eē credimꝰ:d̓ qͦ iohānis euāgeliū loqͥt̉: qͥ māducat me ⁊ Ioip̄e viuit ꝓpt̓ me. Quid ni viuat: qͥ viuat: qͥvitā māducat: Ego ſuꝫ inqͥt vita. Et btūs qͥmāducat panē hūc ī regno dei qd̓ intꝰ ē. Regnū dei charitas: gaudiū: pax. Et vita ⁊ panis ⁊ charitas vnū ſūt. Magne delitie charitas q̄ foris mittit timorē. Qui manet ī hac⁊ māducat eā ⁊ māducat̉ ab ip̄a. Ipſa eſt q̄paſcit int̓ lilia: paſcit ⁊ paſct̉ ⁊ nos ⁊ a nobiſQuō inqͥs? Si diligit deus nos: ī ſe traijcitnos ⁊ econu̓ſo. Cibꝰ ē charitas dei et deusꝟtuū ⁊ ſciētiaꝝ: fons vitā p̄ſtat aīe q̄ nūc eſt⁊ futurā. Et hec nob̓ ſctā ſctōꝝ methonomice ſcꝫ q̄ ⁊ vitā hāc nobis peꝑit ⁊ p̄cibꝰ infundit. Hec eſt de qua dicit apl̓us: Mihi viue Pre xp̄us ē. ⁊ viuit in me xp̄s. De hac in deuteronomio circūciſione carnali. Et erit vitaᵐtua pēdēs ante oculos tuos: ⁊ nō credes vite tue. Uita hec dat dulcedinē ſꝫ ſeip̄am d̓ ſeip̄a. Si īueni gr̄aꝫ in in oculis tuis (ait moy­ Eſes) ad plenitudinē gr̄e: oſtēde mihi teipſuꝫ.Et ecōtra. Ego om̄e bonū oſtēdā tibi. Unūpetijt: ⁊ repromiſſa eſt om̄imoda plenitudo.Quid tā diuerſū qͣꝫ vnū et oīa? Sono diuerſum: re vnū: diuerſū ꝓnūciatiōe: vnū idēptitatę. Deꝰ ergo om̄e bonū ⁊ ſūmū bonū: etiādulcedo et dulcedīs genꝰ gnaͣliſſimuꝫ. Qui Eedūt me adhuc eſur: ut inqͥt: ⁊ qͥ bibūt me adhuc ſitiēt. Quare? Quia bonꝰ ⁊ dulcis. Bonus deꝰ iſrl̓ rectis corde: ſꝫ ⁊ dulcis ⁊ rectus.Nec bōitas nec iuſticia ſine rectitudīe. Quibibit de illa ſitiet iteꝝ: d̓ iſta qͥ biberit fiet ineo fons aq̄ ſaliētis ī vitā eternā. Siqͥdē apd̓ip̄m fons vite ⁊ ip̄e fons vite: ⁊ iā flumīs impetꝰ qͥ letificat ciuitaē dei. Eſto ciuitas dei: ⁊letificabit te impetus hic. Parat em̄ in dulcedine ſua pauꝑi deꝰ. Fructꝰ em̄ dulcis gutturi: et guttur eiꝰ ſuauiſſimū ineffabilia oīa.Hic calculus ē quē nemo ſcit: niſi qͥ accipit.Sūt em̄ in illa interne feſtiuitatis gaudia: q̄qͦtidie mētibꝰ nr̄is ꝑ inſpirationē ſui amorisimpͥmit interna et etna dulcedo. Nota inqͥtfeci vob̓ oīa q̄cūqꝫ audiui a pr̄e. Et ad moyſen. Bonū oſtēdā tibi. Oīa q̄ audiuit a pr̄e:⁊ ꝓmittit moyſi vnꝰ denariꝰ ē qͥ ꝓmittit̉ laborātibꝰ ī vineis: et vna illa quā petit dauidet vnū illud qd̓ neceſſariū ē. Mel eſt qd̓ ſugit iſrael de petra: ⁊ oleū de ſaxo duriſſimo.Gaudiū ē qd̓ nemo tollit: oſculū eſt d̓ qͦ ſcri-

psͣ. 72.

Ecc̄i. 25

Deut̓ .28.

Exa. x.

Ph̓ill̓ .1.

Io. 6.